آرشیو پنج‌شنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۸، شماره ۴۴۸۵
صفحه اول
۱
جامعه

شفافیت ملت

محمد زینالی اناری

امروز شاهد آن هستیم که مجلس شورای اسلامی ایران در اقدام بی سابقه ای به سوی یک تغییر ساختار فرهنگی پیش می رود. اگر این را تغییر ساختار فرهنگی می نامم باید دلیل بیاورم که چرا در سیاسی ترین عرصه هم بنده به دنبال طرح موضوع فرهنگی هستم. مگر مجلس چه می کند که اینقدر جلوه کرده و آن را می شود ستود و اسم آن را تغییر یا دگرگونی ساختار فرهنگی نامید؟ روزی که دولت جدید بحث بازنگری در یارانه ها را مطرح کرد، مدام سخن از حذف یارانه های دهک های بالا بود و دولت در همان اول سیاستش می گفت که کسی در حساب های مردم سرک نمی کشد چراکه «ضررش بیش از منفعتش به نظر می رسید»*. یعنی دولت این نکته را تایید کرد که قرار نیست حساب های خود مردم به صورت اجباری شفاف باشد. اما گفتمان شفافیت به خصوص بعد از انتخاب شورای شهر اخیر تهران هر روز بیشتر تقویت شد و اینک به جایی رسیده که حتی مجلس هم در رای گیری داخلی خود به دنبال شفافیت است. چگونه ممکن است برای ملتی که نمی خواهد حساب های بانکی اش شفاف باشد، دولت و مجلس و همه جهان باید برایش شفاف باشد؟ مردمی که در پروفایل های خود به جای عکس خودشان عکس گل و بلبل می گذارند تا کسی آنها را نبیند و صاحب نظرات جدی و جک ها را نشناسد و برخی هم ده ها پروفایل گوناگون برای ساختن اطلاعات نابسامان دارند، چگونه می خواهند در کشور آنها دولت ها و مدیران شفاف و عین کف دست باشند؟ آیا تا کنون فکر می کردیم که دولت ها و مدیران و مردمان ناپیدا از کران تا کران جهان سر ما کلاه می گذاشتند؟ خیر! اینها همه اش کلاه خودمان است. برای ملتی که خودشان شفاف نیستند و خود را از همسایه و حتی در و پنجره می پوشانند تا کسی از راز، حساب و ملکیت های آنان خبر نداشته باشد، که خدای نکرده یکی برایش مالیات می برد و دیگری از او قرض می خواهد، طبیعی است که شاه دزدهایی پیدا شوند که همه چیز را از خود جماعت پنهانگر پنهان کنند. صورت ساده این همه استدلال این است که آیا خودمان تا جایی شفاف هستیم که از دولت ها و حتی خارجی ها می خواهیم شفاف باشند؟ یقین این است که اگر ملتی شفاف باشد، شفافیت آن بر جهان سرایت خواهد کرد. یک گفتمان انتخابی از شورای شهر تهران چگونه به مجلس سرایت کرده که آن را در انتخاب های خود شفاف می کند اما نکته این است که غالب تحولات ساختاری و فرهنگی ما از همان رده میانی و بالا شروع شده و در همان رده هم از یاد رفته است و تا وقتی که از سوی جامعه برنخیزد عملا راه به جایی نخواهد برد.