آرشیو پنج‌شنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۸، شماره ۴۴۸۵
هنر و ادبیات
۸
داستان

شرح عاشقانه های تودرتو از فراز ابرها

کوالالامپور یا دوسلدورف؟

هومن طالبی

ساختمان ها کوچک و کوچک تر شدند و ماندند زیر توده ای سفید. فرامرز حفاظ پنجره را کشید پایین. پشتی صندلی را عقب داد و تکیه کرد بهش. می شد این پرواز تا ابد طول بکشد؟ می شد همیشه توی همین ارتفاع بماند؟ چی می شد اگر نرسیده به مقصد، پیکر پهن این جمبوجت، یک هو می چسبید به سینه ی کوه یا شیرجه می رفت توی دریا؟

کدام کار دنیا زمین می ماند، اگر این پرواز می شد آخرین پرواز همه ی این پانصد و پنجاه مسافر؟ کی می توانست بگوید اگر برادران رایت توی کودکیشان، مثلا مانده بودند زیر درشکه، حالا او محو سبزی گردنه هایی بود که با اتوبوس یا قطار، بالا و پایینشان می رفت؟

خودش می دانست هیچ کس چشم به راهش نیست تا برود و گره کوری را برایش باز کند، حتی ارغوان که هنوز هم زیر بار لمس هیچ مردی نرفته بود. ولی از تصور بوی سوخته ی جنازه ها، عقش می نشست. هرچند می توانست پایان دراماتیکی باشد اما باشکوه نبود اصلا. حقش بود انتخاب کند که کی و چطور برگردد به عدم. دلش نمی خواست اختیار این یکی از دستش در برود.

مدتی بود که حس می کرد ورق های تقویم ، خیلی تندتر از پیش ورق می خورند. انگار همین دیروز بود که با رفیقش پارسا نشسته بودند توی آن کافه.

از میدان تجریش پیاده رفته بودند تا باغ فردوس و نشسته بودند پشت یک میز خالی. پارسا پاکت سیگارش را گرفته بود جلوی فرامرز. چشم هایش را پشت شیشه های کلفت عینکش تنگ کرده بود، سرش را آرام به چپ و راست تکان داده بود و گفته بود:«چی شد؟» فرامرز هم گفته بود:«گه زدم!». سیگاری برداشته بود و باز گفته بود: «نشد...». مزه ی ترش و شیرین بستنی که پخش شده بود روی زبانش، صورتش را در هم کشیده بود و پرسیده بود: «چه جوری می خوری اینو؟».

پارسا فنجان اسپرسو را با دستی که دو انگشت اولش، سیگار را نگه داشته بود، برده بود بالا و گفته بود: «می میرم واسه دود شیرین و آب تلخ!». بعدش لبی به فنجان زده بود، قاه قاه خندیده بود و به فرامرز گفته بود: «زندگی مثل یه استخره، پر کثافت. کنارشم که نشسته باشی، تا زنده ای، باید چشاتو ببندی و دماغتو بگیری».

فرامرز خیره ی دودی شده بود که از بین انگشت های پارسا بالا می رفت. آرزو کرده بود کاش انقدر سبک بود که ستون دود را می گرفت و از زمین کنده می شد. پارسا جرعه ی دیگری نوشیده بود و پرسیده بود: «پیداس می خوای بشینی لب استخر! ها؟». فرامرز همان طور که سرش را می برد بالا تا دود ریه هایش را فوت کند توی هوا، از خودش پرسیده بود، پیشانی پارسا کی انقدر بلند شد؟ و گفته بود: «اگه خدا قبول کنه» و خنده اش گرفته بود از خنده ی رفیقش.

دست فرامرز قلقلک آمد. سر که برگرداند، دید مرد کناریش، سرش را داده سمت سقف و چشم هایش را بسته. دست هایش باز شده و ول شده بود سمت او. موهای ریز و تنکش فرو رفته بود توی پوست او. آرنجش را کشید عقب و خودش را جمع کرد.

گیر افتاده بود بین بدنه ی هواپیما و بدن وارفته ی آن مرد که نه سفید بود، نه سیاه و نه هیچ رنگ اسم دار دیگری. آن شب هم که داشت می رفت مجلس نذری، گیر افتاده بود بین کرکره های بسته ی مغازه ها و آدم هایی که غرق سیاهی و عرق بودند.

توی خیابان هایی که از هجوم جمعیت قفل شده بود، برای خودش راه باز کرده بود و تا برسد به نذری، نقش های خاکی درهمی، مانده بودند روی کفش هایش. با فک و فامیل هایی که سالی یکی دوبار بیشتر نمی دیدشان، رو بوسی کرده بود. کمک کرده بود به مردهایی که داشتند سه چهارتا شقه ی گوسفند را قیمه می کردند.

شام را که خورده بود، قبول باشد و خسته نباشید گفته بود. پا گذاشته بود توی راه پله که صدای زنانه ای از پاگرد بالا گفته بود: «فرامرز جان! یه لحظه...» سر که بالا کرده بود، گلرخ را دیده بود که چادرش را جمع کرده توی تنش و پله ها را تندتند می آمد پایین. دو پله بالاتر ایستاده بود و گفته بود: «متاسفم واقعا. ولی می دونم تو کسی هستی که وختی زنتو ول می کنی، قبلش همه ی فکراتو کردی» و گفته بود:«ارغوان تنهاس، می دونی که؟» پس کله ی فرامرز داغ شده بود. دست کشیده بود به دهان و چانه اش. انگشت هایش کلید شده بود به ریش و سبیلش.

آخرین بار ارغوان را کی دیده بود؟ شاید همان وقت که ارغوان داشت می رقصید و او با کت وشلوار و کراوات، نشسته بوده پای آن سفره ی اجق وجق. نشسته بود کنار شیرین که داشت با آن لباس سفید پف پفی مسخره ، زنش می شد. بعد خبر ارغوان را از دوسلدورف شنیده بود.

گلرخ دستش را جلوی صورت فرامرز چرخانده بود و گفته بود: «یا تو برو، یا بذار ارغوان بیاد». فرامرز خواسته بود بپرسد ارغوان خودش خواسته یا گلرخ سرخود دارد نقش قاصد خواهر کوچک ترش را بازی می کند که نگاهش مانده بود روی ساعد گلرخ. حیف که زیر یک خروار النگو دفن شده بود. به جز پدر و مادرشان، هیچ اشتراک دیگری بین این دو تا خواهر وجود نداشت. گلرخ سفید بود و پر. سال های آخر دبیرستان، یکی نشسته بود زیر پایش و انقدر پول برایش پاشیده بود که بله را گرفته بود. یکی که جای پدرش بود و زن قبلیش را طلاق داده بود. گلرخ شده بود زن حاج آقایی که معلوم نبود چه کاره است. فرامرز فقط می دانست که پولدار است، انگار شغلش همین بود.

فرامرز پرسیده بود: «مگه می تونه برگرده؟». گلرخ چشمکی زده بود و گفته بود: «حاج آقا هست». بعد دندان های لمینیت شده اش را نشان فرامرز داده بود.

فرامرز آمده بود بگوید فراری دادنش هم کار حاج عنترخان بوده لابد؟ که نگفته بود. دستی تکان داده بود و گفته بود: «حالا بذار بینم چی می شه» و گفته بود: «الان که درگیر دادگاه و پاسگاهم» و زده بود به دل جمعیت سیاه پوش.

فرامرز چشم هایش را باز کرد. دید میز جلویش باز است و یک ظرف غذا گذاشته اند رویش. دست به ظرف نزد، وگرنه باید هرچی را خورده بود، برمی گرداند تویش. ضربان مغزش داشت شروع می شد، از سمت چپ می گرفت و چند دقیقه بعد، جوری کاسه ی سرش را درگیر می کرد که انگار جای قلب و مغزش با هم عوض شده.

کلید بالای سرش را فشار داد و چرخید به سمت کریدور. مرد کناریش داشت تقلا می کرد با لبخندهای الکی، چیزی بهش بفهماند. فرامرز سر تکان داد و لبخندی زورکی همراهش کرد.

سردردهای ضربانیش از روزی شروع شده بود که آن برگه از دستش افتاده بود.

برگه های حل تمرین را جمع می کرده که تحویل استاد بدهد. دختری که هنوز نگار نشده بود برایش، برگه اش را که داده بود، زل زده بود توی صورت فرامرز و لب هایش را نیمه باز کرده بود. فرامرز حس کرده بود ورق تقویم آن روز، سر جایش خشک شده یا ثانیه ها کش آمده. برگه از دستش سرخورده بود، غلتی توی هوا زده بود و نشسته بود روی زمین. فرامرز خم شده بود برداردش که پیشانیش خورده بود به دسته ی صندلی نگار و هرچه برگه توی دستش بود، پخش شده بود کف کلاس.

صدایی شنیده بود شبیه قهقهه ای ریز که از بین همان لب های نیمه باز می آمده لابد. صدا از گوش هایش رفته بود توی کاسه ی سرش. مغزش را هل داده بود پایین و قلبش را کشیده بود بالا.

نگار بعد از دانشگاه، رفته بود. خیلی گذشت تا فرامرز پیدایش کرد. کلی این پا و آن پا کرده بود تا تقاضای قرار ملاقات بکند. کلی هم صبر کرده بود تا بیاید و بالاخره حرفش را با یک دهه تاخیر، بزند. نگار نه آره گفته بود، نه نه. گفته بود: «فعلا نه!» و برگشته بود کوالالامپور. برگشته بود تا تزش را تمام کند. تا دکتر شود.

فرامرز به مهمان دار حالی کرد که کیفش را با یک لیوان آب بدهد. دوتا مسکن از توی کیف برداشت، انداختشان ته حلقش و با یک لیوان آب، قورتشان داد.

حفاظ پنجره را داد بالا و پیشانیش را چسباند به شیشه. آن پایین، نورهای کوچکی روی صفحه ی تیره ای چشمک می زدند، انگار که دستی داشت روی آن صفحه، مهر برجسته می زد.

پاهایشان را باید خیلی بالا می بردند تا برسد به پله ی بعدی. چندسال قدمت داشت آن ساختمان؟ پنجاه؟ صد؟ پارسا کنارش بود، یکی باید دست فرامرز را می گرفت و می کشیدش بالا از آن راه پله ی تنگ، از آن راه پله ی تاریک. از آن استخر پر از کثافت. یکی که دست های بزرگی داشت، که قامت بلندی داشت. زیربغل و ستون مهره هایش از بالا تا پایین، خیس شده بود. در چوبی ای را باز کرده بود که انگار یادگار عهد قجر بود. صدای غژ در، روی هیجانی که شوق رهایی از استخر، در وجودش جاری کرده بود، خراش انداخت.

البته که تکه های زیادی از وجودش را کنده بود و جا گذاشته بود توی آن خانه. البته که قطعه های مهمی از عمرش را خاکستر کرده بود و پخش کرده بود توی دادگاه و دادسرا تا دست سردفتر، برود روی آن مهر لاکردار و بزندش روی شناسنامه اش آخر سر. ولی حاضر بود بیشترش را هم بدهد تا به خودش و شیرین، ثابت کند اگرچه آغاز کننده نبوده، اما پایان دهنده ی قهاری است، ولو چپانده باشندش توی قفسی سه قفله.

قلبش یواش یواش داشت برمی گشت پایین، هندزفری را گذاشت توی گوشش و پلی کرد: «اگر برای ابد، هوای دیدن تو، نیفتد از سر من چه کنم؟...».

از صدبار بیشتر گوش داده بود این ترانه را، ولی تا حالا به این توجه نکرده بود که ابد کی را می گوید؟ ابد نگار یا ابد ارغوان؟

تا ابد نگار، فقط یک قدم باقی بود. نگفته بود آن یک گام بی پیر را کی برمی دارد. اصلا نگفته که برمی دارد یا نه! کاش فقط گفته بود نه.

پاهای فرامرز، زنجیر شده بود به جایی پشت مرز آن یک قدم. هر وقت خواسته بود بدود به طرف نگار، یکی انگار کشیده بود آن زنجیر نکبت را تا آن فاصله پر نشود.

تا ابد ارغوان اما دو قدم مانده بود. گلرخ که پیغام را رساند، داستان ارغوان دوباره در خاطر فرامرز زنده شد. داستانی که آن شب برایش تمام شده بود. همان شب که بهش گفته بود: «ما به درد هم نمی خوریم».

خیره شده بود به چشم های ارغوان و گفته بود: «ببین!... ما تا حالا در مورد همه چیز حرف زدیم، به غیر از خودمون». ارغوان سرش را انداخته بود پایین. چشم دوخته بود به کاغذهای کاهی سیاه شده از فرمول و عدد روی میز. صدایش گیر کرده بود توی گلو و بم شده بود، وقتی که گفته بود: «چی... چی باید بگیم؟».

فرامرز روی شقیقه اش ضرب گرفته بود. نگاه کرده بود به هاله ی کم فروغ ماه گوشه ی پنجره و پرسیده بود: «من... کجای زندگی توام، ارغوان؟». لابه لای این همه ایکس و ایگرگ و انتگرال دوگانه و سه گانه، دست گذاشته بود روی خرخره ی ارغوان. مثل این که وسط بازار مسگرها بخواهی تشخیص بدهی شجریان راست پنجگاه می خواند یا اصفهان. کسی چه می دانست؟ شاید سر زنجیر، دست ارغوان بود.

ارغوان نفس صداداری کشیده بود و با همان صدای بم، تکرار کرده بود: «چی... چی بگم؟». بعد، دست هایش را به هم قفل کرده بود که جلوی لرزش شان را بگیرد شاید. فرامرز مدادی از روی میز برداشته بود.

نگاه کرده بود به موهای مجعد سیاهی که زده بودند بیرون از زیر روسری قرمز. آمده بود بگوید: «نه این که دوستت نداشته باشم، ولی...»، نگفته بود. آرام با مداد زده بوده روی انگشت های باریکی که لرز افتاده بود بهشان و گفته بود: «فکراتو بکن. نتیجه رو بگو.»

شاید ارغوان انتظار نداشت از فرامرز بشنود: «ما به درد هم نمی خوریم» وقتی که زنگ زده بود. حرف زده بود، گریه کرده بود، حرف زده بود، گریه کرده بود. آخرش گفته بود خداحافظ و گوشی را گذاشته بود.

شاید شوکه شده بود و نتوانسته بود بگوید دلش می خواهد صبح ها با گرمای نفس او، از خواب بیدار شود. شاید منتظر بود تا گام اول را فرامرز بردارد.

ارغوان نزدیک بود. انقدر نزدیک که فرامرز نمی دیدش. حرارتی که از چهره ی سبزه و بدن ترکه اش می بارید، فقط کودکی و نوجوانی فرامرز را گرم کرده بود و حالا محو شده بود. محو توی گرمای نگار انگار.

از بلندگو، خش خش صدایی نازک، جمله های مبهمی را می گفت که فرامرز فقط «لندینگ»اش را فهمید. از پنجره دید که زمین دارد نزدیک می شود. شنید که چرخ ها دارند باز می شوند.

آخرش هم نفهمیده بود، یاد نگار باعث شد شیرین تلخ شود؟ یا تلخی های شیرین، یاد نگار را در خاطرش ماندگار کرد؟

درست که شیرین به پای خودش آمد، درست که ماند حتی وقتی داستان نگار را شنید، درست که گفت: «هر جا بری باهاتم»، ولی خیال تا ته دنیا رفتن با او، مال فرامرز بود. کاش می دانست چه زود، تلخ می شود. تلخ مثل لیمو شیرین قاچ کرده ای که مانده باشد.

اگر می دانست، هرهر نمی خندید و به پارسا نمی گفت: «با اتوبوس می ریم! نه! اصلا پیاده...»، وقتی که پارسا گفته بود: «سوار فراری سوپرلوکس هم که باشی، پنچری داره، خرابی داره، بنزین زدن داره». چشم هایش را خمار نمی کرد و نمی گفت: «خالیش کردم. تمام!» وقتی که پارسا زده بود پس کله اش و گفته بود: «چمدونت پیش یکی دیگه اس نفهم!».

پارسا رعایتش را کرده بود که فقط گفته بود نفهم. لابد گذاشته بود به حساب نپختگی یا به حساب بی تجربگی. ولی این دفعه اگر گند می زد، پارسا حق داشت بهش بگوید بی شعور، بگوید احمق. حتی بگوید الاغ احمق بی شعور.

باید به پارسا ثابت می کرد که می تواند تمامش کند، بدون گندکاری. باید می رفت و به نگار می گفت خسته شده است از این بازی فاصله ها. می گفت یا الان، یا هیچ وقت... دو چشم درشت، آمده بودند جلوی نظرش. همان ها که از فرط نزدیکی، ندیده بودشان...

فرامرز تکانی خورد. چرخ های هواپیما آسفالت باند را لمس کرده بودند. دست هایش را برد به قفل کمربند و زیر لب گفت:«چه زود!»