آرشیو شنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۸، شماره ۲۲۳۰۵
پاورقی
۶
بررسی یک عبرت تاریخی؛ زمینه ها و شرایط انعقاد معاهده برجام (84)

غفلت دولت روحانی از جنگ روانی علیه آمریکا

سهراب صلاحی

تجاوز به کودکان و نوجوانان در زندان های عراق، به خصوص زندان ابوغریب، آن قدر وحشتناک بوده که حتی محافل آمریکایی نیز دیگر تاب سکوت در برابر آن را نداشته و نظامیان خود را به علت این جنایت مورد بازخواست قرار دادند. در همین راستا، سیمور هرش، روزنامه نگار معروف آمریکایی در یک سخنرانی برای اعضای یک اتحادیه در آمریکا پرده از رفتار هولناک نظامیان آمریکایی با زندانیان برداشت. هرش با ارائه عکس هایی که تاکنون منتشر نشده است گفت: آمریکایی ها در برابر چشم زنان زندانی به کودکان پسر تجاوز کرده اند و نظامیان دیگری از این رفتار شنیع فیلم و عکس تهیه کرده اند که همه آنها نزد پنتاگون است. هرش در ادامه گفت: دونالد رامسفلد، وزیر دفاع سابق آمریکا، در جلسه پاسخگویی درباره جنایات ابوغریب گفته است: عکس ها و فیلم های هولناکی درباره شکنجه و رفتار نظامیان آمریکایی با زندانیان ابوغریب در اختیار پنتاگون است که انتشار آنها مشکلاتی اساسی برای دولت و کشور به بار خواهد آورد. هرش می افزاید: زن ها توانسته بودند نامه هایی را به بیرون از زندان ارسال کنند که در آن نامه ها نوشته بودند که بیایید اینجا ما را بکشید تا از این وضع نجات پیدا کنیم؛ پسرها مورد تجاوز قرار می گیرند و از همه این صحنه ها فیلم تهیه می شود. بدتر از همه صدای جیغ پسرهایی است که دولت شما [آمریکا] همه را در اختیار دارد.

آنچه در زندان ابوغریب هم راستا با شیوع فساد و گسترش شبکه های قاچاق انسان و انتقال دختران و زنان به پایگاه های آمریکا برای ارضای جنسی سربازان آمریکایی اتفاق افتاده است به مراتب بیش از مواردی است که از طریق تصاویر و فیلم هایی که سربازان آمریکایی برای تفریح بیشتر تهیه کرده بودند، در خارج از ابوغریب بروز یافت. طبعا برای جلوگیری از غلیان بیشتر احساسات جهانی به خصوص مسلمانان علیه مسئولین و نیروهای آمریکایی، بسیاری از تصاویر و فیلم هایی که در اختیار نهادهای امنیتی آمریکا است به احتمال قوی دیگر انتشار نخواهد یافت و یا آنکه محو خواهند شد. به هرحال، آنچه در این قسمت بازگو شد تنها اندکی از موارد منتشرشده بود. این رفتار از سوی نیروهای دولتی اتفاق افتاد که مدعی بود برای اشاعه حقوق بشر و استقرار دموکراسی به عراق لشکر کشیده و این کشور را اشغال کرده است. شکنجه هایی که از سوی سربازان حامل دموکراسی و حقوق بشر اتفاق افتاد، زخم عمیق دیگری بر پیکر بشریت است.

ایالات متحده آمریکا پس از 11 سپتامبر به بهانه مبارزه جهانی علیه تروریسم آشکارا معاهدات بین المللی لازم الاجرا در زمینه منع شکنجه و رفتار انسانی با زندانیان و اسیران جنگی مخاصمات بین المللی را کنار گذاشت و نیروهای نظامی و اطلاعاتی این کشور، انواع شکنجه ها را به ویژه نسبت به اسیران دربند زندان ابوغریب روا داشتند. گزارش ها و تحقیقات به عمل آمده از زندان ابوغریب حاکی از این است که طیف وسیعی از شکنجه های روحی- روانی از سوی نیروهای آمریکایی علیه اسیران دربند زندان ابوغریب به کار گرفته شد. سوء رفتارهای فیزیکی بسیاری نسبت به اسیران زندان ابوغریب توسط نیروهای پلیس نظامی و اطلاعات نظامی آمریکا گزارش شده است. بعضی از این سوء رفتارها مانند سیلی زدن، لگدزدن، دستان زندانی را به گونه ای بستن که باعث درد و رنج شود، بستن پوزبند به دهان و بینی زندانی و ایجاد اختلال در تنفس، ایراد ضربه و زخمی کردن پای زندانی، ادرار کردن بر روی زندانی، برهنه نگه داشتن زندانی برای مدت طولانی یا اینکه زندانی درحالی که بر دستان وی دستبند زده شده و کیسه بزرگی بر سر وی قرار داده شده مجبور می شد که مانند سگ «عوعو» نماید و مانند حیوانات بر روی شکم بخزد، پاشیدن پودر لامپ شیمیایی بر بدن زندانی و...گزارش شده است که همه این اعمال در مغایرت آشکار با مقررات بین المللی است. درعین حال شدیدترین شکنجه ها، اعمال تکنیک هایی بود که در بازجویی ها صورت گرفته است. تکنیک های اعمالی علیه اسیران ابوغریب عبارت بودند از: ایستاده نگه داشتن زندانی به مدت طولانی، محرومیت از خواب، استفاده نامناسب از سلول انفرادی، استفاده از سگ و غرق مصنوعی (القای حس خفگی با آب). همان طور که اشاره شد، گزارش ها و تحقیقات صورت گرفته از زندان ابوغریب بیانگر این واقعیت است که انواع خشونت جنسی و شکنجه علیه اسیران زندان ابوغریب صورت گرفته است که در چارچوب حقوق بین الملل کیفری برحسب اوضاع واحوال ارتکاب، می توانند به عناوین «جنایت علیه بشریت» و یا «جنایت جنگی» متصف شوند.

بدین ترتیب درصورتی که جمهوری اسلامی ایران به عنوان یکی از اعضای متعاهد کنوانسیون های ژنو 1949 نسبت به ارتکاب انواع جنایات بین المللی ارتکابی از سوی نیروهای آمریکایی و انگلیسی، فقط در تهاجم و اشغال عراق در دادگاه های بین المللی طرح دعوا نماید، قطعا قطورترین پرونده ارتکاب جنایات بین المللی، اعم از جنایت علیه بشریت، جنایت نسل زدایی و به خصوص جنایت جنگی در تاریخ جهان برای آمریکایی ها تشکیل خواهد شد. در بحث حقوق بر جنگ نیز، اساسا تهاجم و اشغال عراق در 2003 از سوی آمریکا و انگلیس بدون مجوز شورای امنیت صورت گرفت و درواقع «جنایت تجاوز» نیز محقق شده است.

این مراتب در حالی بود که در دوران جنگ تحمیلی، آنگاه که خلبان قهرمان ایرانی مامور بمباران پلی در عراق بود، با مشاهده عبور خودروی شخصی بر روی آن پل تا عبور آن از روی پل، از بمباران آن خودداری نمود. مهم تر اینکه به رغم به کارگیری تسلیحات شیمیایی و میکروبی از سوی رژیم صدام علیه رزمندگان و شهروندان ایرانی، همان طور که گذشت، امام خمینی(ره) اجازه ساخت و به کارگیری این تسلیحات را نداد و بلکه اعلام کرد این عمل در اسلام حرام است. رفتارهای اصولی جمهوری اسلامی ایران باعث شد که به اقرار مسئولین آمریکایی و انگلیسی، آنها (آمریکایی ها و انگلیسی ها) در عراق کشته و هزینه دادند و با هوشمندی و شجاعت رهبر عالی قدر جمهوری اسلامی ایران و فداکاری نیروهای مقاومت اسلامی، علاوه بر اینکه عراق ازآنچه آمریکایی ها در نظر داشتند که از آن به عنوان پایگاه عملیاتی کردن طرح خاورمیانه ای استفاده نمایند، خارج و درواقع از حلقوم آمریکا بیرون کشیده شد و به خط مقاومت اسلامی پیوست، بزرگترین شکست نظامی و سیاسی در پرونده آمریکا نیز ثبت شد.

با این توصیف سوالی که باقی می ماند این است که آیا روحانی و ظریف مطابق اعتقادات اسلامی و وظایفی که در قانون اساسی برای آنها مقرر شده است که به صراحت و با افتخار دفاع و حمایت از محرومان و مستضعفان و مقابله با ظلم و جنایت در جهان به خصوص نسبت به مسلمانان را وظیفه مسئولین نظام اسلامی می داند، برای خود از این حیث مسئولیتی قائل هستند یا نه؟ اگر هستند چرا در موضع انفعالی قرار گرفته اند؟ دولت و به خصوص وزیر خارجه آن هم به جهت وظیفه اسلامی و انسانی و هم به جهت فشار بر دولت های غربی که همیشه درصدد هستند تا با جنگ روانی، طرف خود را در موضع انفعال قرار دهند، بایستی با استفاده از نیروهای متخصص به خصوص در زمینه حقوق در ایران و عراق و سایر کشورها، ده ها و بلکه صدها پرونده کیفری در مقابل چشم نهادهای بین المللی و دادگاه های صالح قضایی از جنایات گوناگون آمریکا و انگلیس می گشود، نه اینکه در حالت تدافعی قرار گرفته و وعده دهد که حاضر است پیرامون سوالات حقوق بشری غرب در رابطه با ایران اسلامی به مذاکره بپردازد. حتی نسبت به اقدامات گذشته آنها به خصوص انگلیسی ها در منطقه، از توطئه و طراحی اشغال کشور فلسطین و تشکیل پادگان صهیونیست ها برای تضییع حق مسلمانان و قلع و قمع آنها در حوادث مختلف تا طراحی و راه اندازی فرقه های بهاییت و وهابیت برای مسخ اسلام راستین که از منظر حقوق بین الملل کیفری، درواقع «جنایت نسل زدایی» و یکی از اقسام چهارگانه جنایات بین المللی به شمار می رود، امروز بیش از هرکسی، وظیفه دولت جمهوری اسلامی ایران است که به عنوان مدعی در نهادها و مراجع حقوقی و کیفری بین المللی در چارچوب حقوق بین الملل متعارف به طرح دعوا بپردازد تا علاوه بر پیگیری قضایی حق وحقوق مسلمانان نسبت به نقض گسترده حقوق بین الملل، آنها را در موضع دفاعی قرار دهد. ازنظر سیاسی نیز غرب را به جهت رفتارهای خلاف عرف و موازین بین المللی در مقابل مسلمانان به خصوص راه اندازی کودتاهایی که در بسیاری از کشورهای اسلامی و ازجمله ایران در دو مقطع 1299 و 1332 مبادرت نموده بدهکار تاریخ است و لازم است در این زمینه نیز دولت جمهوری اسلامی ایران، با طرح دعوی در مراجع صالحه بین المللی، ضمن تلاش برای استیفای حقوق مسلمانان، غربی ها را در موضع دفاعی قرار دهد.

درهرحال نتیجه غفلت هایی که تا حدودی بعضی از آنها در مباحث گذشته تبیین شد، این واقعیت تلخ بود که دولت و تیم مذاکره کننده از دستیابی به بسیاری از خطوط قرمز نظام درنتیجه مذاکره که برجام بود، ناکام ماندند.