آرشیو شنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۸، شماره ۴۴۸۶
ورزش
۱۴
نگاه

نگاهی به گشایش ایجاد شده

چشم انتظار تمام زنان

علی کربلایی

بیش از 3200 زن ایرانی با بلیت و حدود پانصد زن بدون بلیت وارد ورزشگاه شدند تا از نزدیک شاهد سومین پیروزی قاطع تاریخ تیم ملی فوتبال ایران باشند. ایران کامبوج را 14 بر صفر شکست داد، اما چند تن از زنان وارد استادیوم نشدند؛ گویا مقامات فدراسیون تعدادی صندلی اضافه تهیه کرده بودند تا اگر تماشاگران زنی بدون بلیت خواستند بیایند، در حضور ناظران فیفا مشکلی پیش نیاید. اما حضور این زنان بیش از حد انتظار بود و تعدادی پشت درهای ورزشگاه ماندند. در حالی که 90درصد ورزشگاه آزادی خالی بود، چندین زن پشت در ورزشگاه و چند ده هزار زن در خانه های شان موفق به حضور در ورزشگاه نشدند، چرا که تنها تعداد معدود و محدودی بلیت فروخته شده بود.

قدم اول به خوبی برداشته شد و حدود 4هزار زن به علاوه حدود 3 هزار مرد تماشاگر اولین بازی خانگی رسمی مارک ویلموتس در قامت سرمربی تیم ملی ایران بودند. اما واضح و مبرهن است که هنوز راهی طولانی در پیش است تا به شرایطی متعادل برسیم. بسیاری از زنان خواهان حضور در ورزشگاه موفق به تهیه بلیت نشدند و بسیاری دیگر تمایل شان به حضور در ورزشگاه برای تشویق تیم باشگاهی محبوب شان است. در حال حاضر حضور زنان تنها در ورزشگاه آزادی و برای بازی های ملی آزاد شده است. زنان فوتبال دوستی که در شهرهای دیگر زندگی می کنند، هنوز برای حضور در ورزشگاه با مشکل مواجهند. زنانی که در قائم شهر، تبریز، جم، اهواز، آبادان، مشهد، اصفهان، سیرجان، مسجدسلیمان، بوشهر، کرج و تهران می خواهند برای تماشای بازی تیم های محبوب شان در لیگ برتر به استادیوم بیایند منتظر گشایشی بیش از این هستند. اگر بازی ایران-کامبوج آزمونی بود که بزرگان ببینند حضور زنان در ورزشگاه عامل هیچ اتفاق بدی نخواهد بود، به یقین از آن سربلند بیرون آمده ایم و حالا زمانی است که فدراسیون فوتبال قبل از اینکه فیفا مجددا فشار بیاورد و تهدید به تعلیق کند، وارد کار شود و این حق اولیه را به زنان بازگرداند.

پنجشنبه عصر، ورزشگاه آزادی می توانست مملو از تماشاگر بشود و 78هزار نفر از نزدیک شاهد این پیروزی تاریخی باشند. اما مقامات فدراسیون بنا بر برخی مصلحت اندیشی ها اجازه حضور بیش از 4هزار زن در ورزشگاه را ندادند. این تصمیم باعث شد تا در این روز تاریخی هم رسانه های معاند دستاویزی داشته باشند. صادر نشدن آی دی کارت عکاس های زن هم مزید بر علت شده بود تا از فدراسیون انتقاد شود. چه مشکلی پیش می آمد اگر تعدادی عکاس زن که برخی از آنها سابقه عکاسی در جام جهانی را هم دارند، در استادیوم آزادی هم از بازیکنان ایرانی عکاسی می کردند؛ عکاس هایی که اغلب شان در دیدارهای والیبال که فاصله نزدیک تری با بازیکنان دارند هم حضور داشته اند. فنس کشی دیرهنگام جایگاه زنان و پوشش خبری آن، موجی از انتقادات را به همراه داشت. در حالی که هر کسی به ورزشگاه آزادی رفته باشد از حضور فنس های جداکننده بین جایگاه های مختلف آگاه است. حصارهای جداکننده هواداران، به خصوص در حد فاصل جایگاه ویژه و سایر جایگاه ها و همچنین حدفاصل روبروی جایگاه که معمولا بین هواداران در روز دربی کشیده می شود، همیشه در ورزشگاه بوده و مورد عجیبی نیست. معلوم نیست چه نیازی به تفکیک دوباره جایگاه ها و نشاندن زنان در این بخش ورزشگاه بود. تقریبا به همین تعداد صندلی در سمت راست جایگاه ویژه وجود دارد که از پیش فنس کشی هم شده و لازم نبود دوباره عملیات فنس کشی انجام شود و اینچنین بهانه دست مخالفان بدهند.

در این میان اصلا مساله پیچیده ای وجود ندارد و اگر یک همدلی در نهادهای مسوول برای حل این مشکل وجود داشته باشد، می توانیم امیدوارانه چشم انتظار این روز باشیم.