آرشیو شنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۸، شماره ۵۵۰۱
رسانه
۵
یادداشت

برخی زندگی شان را مدیون تلویزیون اند، ولی...

سعید سعدی

 ما در این مقطع زمانی نیاز داریم که با وجود سرعت بالای فناوری، کیفیت برنامه های مختلف تلویزیون اعم از سریال تا خبر و گفت وگوها را بالا ببریم. هر چقدر کیفیت بالاتر رود مسلما مخاطب بیشتری جذب خواهیم کرد و در نتیجه آن بدنه تولید هم رونق بیشتری را تجربه خواهد کرد.

هرچقدر در تولید سریال ها، محدودیت ها کمتر باشد و هرچقدر دست عوامل بازتر باشد و همین طور از لحاظ بودجه ای شرایط بهتری برای تهیه کنندگان فراهم باشد در این صورت یقینا کیفیت بالاتر می رود چون گرایش بیشتری هم برای بازیگر و هم برای عوامل کار جهت مشارکت وجود دارد. این که می بینیم به ناگاه کلی بازیگر رشد کرده در تلویزیون ترجیح می دهند به مدیوم های دیگر بروند، ناشی از همین خاطرجمع بودن بابت بودجه است.

در جاهایی که محدودیت بیشتری دارند و به خصوص با بودجه خیلی کم کار می کنند معلوم است که مجبور می شویم از کیفیت کار بزنیم. برای همین است که تلویزیون اخیرا دارد بودجه بیشتری را خرج تولید می کند تا در نتیجه آن بتواند عواملی حرفه ای تر و در نهایت مخاطبان بیشتری را جذب کند.

البته در تولید، یک مشکل هم با برخی آدم های کم جنبه داریم؛ یکسری آدم ها به خصوص بازیگرها، به هر دلیلی که شاید دلیلش هم قانع کننده نباشد با تلویزیون قهر کرده اند در حالی که خیلی از اینها در دامن تلویزیون بزرگ شده اند، یعنی تلویزیون باعث رشد و شناخت آنها شده است، ولی از پشت به تلویزیون خنجر می زنند و دیگر حاضر نیستند با تلویزیون کار کنند و مثلا ژست هم بگیرند که تلویزیونی نیستند!

این یک بداخلاقی است که یکسری از بازیگرها پیدا کرده اند وگرنه اغلب اینها زندگیشان را مدیون تلویزیون هستند که بهشان، فضای رشد داد وگرنه الان کسی آنها را نمی شناخت.

درست است که جذابیت های مالی رسانه های رقیب تلویزیون خیلی بیشتر است، ولی هیچ بازیگری نباید ریشه هایش که در تلویزیون بوده را فراموش کند و باید از خدایش باشد که برای تلویزیونش کار کند. البته بحث کیفیت متن، یک بحث دیگر است و بازیگر می تواند کیفیت پایین را رد کند، ولی وقتی کیفیت متن بالاست، چرا بازیگر مشهوری که مدیون تلویزیون است، پیشنهادهای تلویزیونی را رد می کند؟