آرشیو دو‌شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۸، شماره ۳۵۴۹
روزنامه فردا
۱۶
سفرنامه یک معلم (5)

برابری جنسیتی

آناهیتا عباس نژاد

حضور ما چهار نفر در بورکینافاسو واقعه مهمی تلقی می شود. روز اول کار، رسانه های گروهی در محل کنفرانس حضور دارند و فردای آن روز عکسی از ما چهار نفر در روزنامه محلی چاپ می شود. با خود فکر می کنم لابد بعد از دکتر ولایتی من تنها ایرانی هستم که عکسم در روزنامه بورکینافاسو چاپ شده است. با شوق  وصف ناپذیری از همکاران سندیکای بورکینافاسو می خواهیم نسخه ای از روزنامه را برای هر یک از ما نیز تهیه کنند.

هفته اول به معلمان مقطع دبستان در شهر بوبودیولاسو درس  می دهیم. تعداد شرکت کنندگان 70 نفر است و اکثرشان زن هستند. طرفه آنکه بیشتر معلمان، چه زن و چه مرد با موتورسیکلت به سر کار آمده اند. علاقه مندان به یادگیری ردیف های جلو را اشغال کرده اند و آنها که از سر اجبار و چه بسا صرفا برای اخذ گواهی نامه  آمده اند، در ردیف های عقب نشسته اند.

به خواست سندیکای معلمان کانادا قرار است سخنرانی ای  درباره  برابری جنسیتی ارائه دهم. از این روی کتابی درباره تفاوت های نحوه تدریس ریاضیات به دختران و به پسران آماده کرده بودم. مشتاقانه آماده عرضه دانسته های تئوری و عملی ام در این زمینه هستم. اما متوجه می شوم  برنامه تغییر کرده است و به جای من، آندره، یکی از استادان بورکینافاسویی، مطلبی درباره برابری جنسیتی عرضه خواهد کرد. کاش لااقل یک استاد زن برای ارائه این مهم انتخاب کرده بودند. با بی میلی سکان کشتی پرتلاطم  آموزش برابری جنسیتی را به آندره می سپارم و خود به جمع شرکت کننده های بی تفاوت در آخرین ردیف سالن می پیوندم. مشغول خواندن یک کتاب الکترونیکی درباره افسانه های فولکلوریک بورکینافاسو می شوم. کتاب هدیه ای  از طرف سندیکای کاناداست.

هنوز چنددقیقه ای از شروع سخنرانی آندره نگذشته است که به دلیل جنب وجوش معلمان توجهم جلب می شود. شور و هیجان آندره مسری است. به آنچه می گوید، ایمان دارد و به نظر می رسد آرزویش دستیابی به برابری جنسیتی در نظام آموزشی وطنش است.  برگه هایی مرتبط با سوژه مورد نظر را بین معلمان توزیع کرده، فرصت مطالعه و بحث و گفت وگو در گروه های کوچک به آنها می دهد. من نیز در کلاس قدم می زنم و سعی می کنم بدون اظهار نظر فقط به مباحثات معلمان بورکینافاسویی گوش دهم. اما گاه بیتاب شده و در گفت وگوها شرکت می کنم. درنهایت آندره از همه می خواهد  آموخته ها و نظرات شان  را با جمع در میان بگذارند. جوانی کت وشلوارپوش از جای بلند می شود. بسیار عصبانی به نظر می رسد، تو گویی آماده دریدن است. روی سخنش با زنان حاضر در سالن است. می غرد: در این نبرد تنهایید. از من و سایر مردان انتظار نداشته باشید به جای شما و برای شما بجنگیم. قدمی به سویش برمی دارم اما به موقع زبان در می کشم. قرار است من فقط شنونده باشم.  کتاب تدریس ریاضیات به دختران را به آندره هدیه می دهم. درباره  آندره زود قضاوت کرده بودم.  او شایسته تر از من است.