آرشیو سه‌شنبه ۱۴ آبان ۱۳۹۸، شماره ۵۵۱۸
رسانه: رادیو و تلویزیون
۶

مهدی فقیه که این روزها در مجموعه «سامو بندری» بازی می کند از حال و هوای این سریال و دغدغه هایش می گوید

از چاپلین یاد بگیریم

آرشام خدادوست

رسانه: در میان بازیگرانی که تقریبا در هر فیلم و سریالی که بازی کنند دوست داشتنی هستند مهدی فقیه یکی از صدرنشین هاست. اخلاق مداری او در کنار لهجه شیرین شیرازی موجب شده از اواخر دهه 60 که به سینما رفت و بعدتر که به تلویزیون آمد تا همین حالا کمتر مخاطبی را سراغ داشته باشیم که از او شخصیتی تلخ در خاطر داشته باشد. فقیه چه زمانی که در مجموعه هایی همچون «نبردی دیگر»، «عیاران» و «هتل» ایفای نقش کرد و چه زمانی که در مجموعه هایی مثل «شوق پرواز»، «نردبان آسمان» و «قاب خاطره» بازی کرد همواره کوشید تصویری سمپاتیک از شخصیتهایی را ارائه دهد که حتی اگر در ظاهر اشتباه می کنند اما در باطن، پاک و خوش طینت هستند. فقیه که برخی از آثار سینمایی خاطره انگیزش مانند «هور در آتش»، «لیلی با من است» و «سفر به چزابه» بارها از رسانه ملی پخش شده اند درباره تازه ترین مجموعه تلویزیونی اش با «جام جم» حرف زده است.

این روزها درگیر بازی در مجموعه «سامو بندری» هستید که ابراهیم فروزش کارگردانی آن را برعهده دارد. همکاری با کارگردانی که شهره است به فعالیت برای کودکان را چطور می بینید؟

سوژه سریال «سامو بندری» بسیار متفاوت و کارگردانی ابراهیم فروزش هم بسیار شاخص و هدفمند است و برای من که با بسیاری از کارگردانان جوان و میانسال و پیر کار کرده ام فروزش در زمره باسوادترینهاست. «سامو بندری» هم به مانند اغلب کارهای فروزش در گونه کودک است اما یک کار کودک مفرح که می تواند به اندازه کودکان مورد توجه بزرگسالان هم قرار گیرد به خصوص که سریال به لحاظ تصویربرداری در بوشهر، قاب های بصری جذابی هم دارد.

نقش اصلی «سامو بندری» یک کودک است. از کیفیت نقش خودتان در سریال بگویید.

من نقش مقابل کودک ماجراجوی سریال را بازی می کنم. در مرکزیت سریال «سامو بندری» یک کودک حضور دارد که بسیار باانرژی است و سودای خبرنگاری دارد و من هم پدربزرگ این کودک هستم؛ پدربزرگی که می کوشد با بیانی پدرانه راهنمای کودک باشد و هم به او در خبرنگاری که عشقش را دارد کمک کند و هم این که مراقب باشد اشتباه نکند. این پدربزرگ مثل بیشتر پدربزرگ های ایرانی ابدا از کودک نمی خواهد قید خبرنگاری را بزند بلکه اتفاقا به او در یافتن سوژه های بدردبخور کمک می کند و کم کم به جایی می رسند که یک شهر را می گذارند روی سرشان!{می خندد}

 با توجه به این که بخش عمده مجموعه «سامو بندری» در بوشهر ضبط شده است و بازیگران بومی هم در آن حضور داشته اند کار برایتان سخت نبود؟

سختی کار وقتی با گروهی حرفه ای و چیزفهم روبه رویید آسان میشود. البته که کار در هوای بوشهر و فرسنگ ها دور از زادگاه دشوار است و البته که این روزها کمبود مالی بیشتر پروژه ها را درگیر کرده ولی من سعی کردم حتی با بازیگران بومی که تجربه چندانی هم نداشتند راه بیابم و تا می توانم کمک حالشان باشم که خودشان را بالا بکشند. البته بوشهر بازیگران بومی مستعدی دارد ولی ایفای نقش این بازیگران در برابر چهره هایی مثل حسن پورشیرازی و مائده طهماسبی نیازمند اعتماد به نفسی است که باید به تدریج ایجاد شود. همواره فکر کرده ام که به اندازه خودم فعالیت بازیگری داشته ام و برای همین وقتی می بینم جوانی علاقه دارد از طریق من دیده شود ابدا خست به خرج نمی دهم و اتفاقا فضا را فراهم می کنم تا در سکانس های مقابل بدرخشد.

 کار با بازیگران کودک چطور؟ سخت نبود؟

 در «سامو بندری» بازیگران کودک هم داشتیم که همیشه کار باهاشان سخت است اما چون پیشتر هم سابقه کار با کودکان را داشتم چندان اذیت نشدم و بیشتر حال کردم و لذت بردم از فضای رویایی که به خاطر حضور کودکان ایجاد شده بود.

 آن طور که از «سامو بندری» گفتید تداعیگر یک مجموعه طنز مفرح را داشت.

«سامو بندری» یک سریال طنز است اما طنز اصیل که کاملا مرتبط است با مفاهیم انسانی. ابراهیم فروزش اصولا آدمی نیست که بخواهد طنز روتین و به اصطلاح لودگی را به خورد مخاطب دهد و برای همین بر روی پلان به پلان سریالش وقت گذاشت تا انسانیتی که دنبالش بود در کار نهادینه شود. ما در گونه کمدی امثال چارلی چاپلین را داریم که با مفاهیم انسانی مخاطب جلب کردند و ابدا هم به دام ابتذال نیفتاند. «سامو بندری» را میتوان دنباله روی نگاه چاپلین در طنزپردازی دانست.

 مدت هاست محصولات طنزی که بتوانند با پرهیز از ابتذال مخاطب جذب کنند ندیده ایم یا کمتر دیده ایم. آیا «سامو بندری» میتواند یک طنز سالم باشد؟

قطعا همین طور است. این سریالی است که صددرصد مورد پسند عامه قرار خواهد گرفت و نه فقط آنها را شاد و خوشحال می کند بلکه سفری رویایی را پیش رویشان قرار می دهد که از خانه هایشان و از قاب تلویزیون به بوشهر بروند و با سبک زندگی هموطنان جنوبی و دغدغه هایشان آشنا شوند.

 به عنوان بازیگر شماری از محصولات دفاع مقدسی خاطره انگیز، در سال های اخیر در اثر شاخصی در این حوزه دیده نشده اید. چرا؟

شما نگاهی کنید به سال های اخیر و ببینید چند فیلم دفاع مقدسی شاخص داشته ایم و بعد از امثال من بابت کم کاری گلایه کنید. وقتی فیلم دفاع مقدسی مطلوب نداریم طبیعی است که امثال ما هم دیده نخواهیم شد. زمانی بود که فیلم های جنگی به خاطر نگاه انسانی که داشتند مورد توجه قرار می گرفتند ولی حالا تولید فیلم جنگی معادل شده با انفجارهای عظیم و ترکاندن توپ و تانک. یاد امام خمینی(ره) به خیر که می گفت بچه های ما در جبهه ها یک شبه ره صدساله را رفتند و مشکل سینمای جنگ ما همین است که این پیام امام را درک نکردیم و فقط به دنبال ظاهرسازی جنگ در سینمایمان هستیم.

 منظورتان این است که به لحاظ پروداکشن پیش رفته ایم اما در درام می لنگیم؟

در سال های اخیر بودجه های هنگفتی صرف تولیدات جنگی شده است و همین بودجه ها موجب پروداکشن های سنگینی شده که زمانی در خواب هم نمی توانستیم آنها را ببینیم ولی تولید فیلم جنگی بدون معنویت چه فایده ای دارد جز اتلاف بودجه. وقتی شما کلی توپ و تانک را جلوی دوربین می ترکانی اما درام تان آن قدر قوی نیست که حتی یک شخصیت را هم به خاطر بسپارید معلوم است که راه را اشتباه رفته اید. اگر می خواهیم در سینمای جنگ جلو برویم باید یادمان باشد که دنباله روی امثال رسول ملاقلی پور و عزیزا... حمیدنژاد هستیم و آثاری مثل «سفر به چزابه» و «هور در آتش» را داریم که حتی نام شخصیت هایشان هم در خاطر مخاطبان مانده! دفاع ما مقدس بود و همین تقدیس دفاع است که باید در فیلم های جنگی بیاید اما به آن پرداخته نمی شود.

 به عنوان بازیگر که در دو دهه اخیر مدام در رسانه ملی دیده شده اید. به عنوان مخاطب محصولات سال های اخیر رسانه ملی را چطور ارزیابی می کنید؟

من خانواده ای مذهبی دارم؛ یکی از فرزندانم روحانی است و همسرم هم قاری قرآن است و برای همین هیچ گاه ماهواره در خانه نداشته ام و بدان اعتقادی هم ندارم پس مدام محصولات تلویزیونی را دیده ام و سریال های خوب هم به یادم مانده. آنچه مردم درباره تلویزیون به من می گویند هم تلاش بیشتر برای تولید محصولات سرگرم کننده است؛ مردم همیشه اگر سریال خوبی از تلویزیون پخش شود اول از همه به سراغ رسانه خودشان می آیند پس باید همه و همه بکوشیم تا پاسخگوی انتظارات مخاطبان درباره تلویزیون باشیم.