آرشیو پنج‌شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۸، شماره ۲۲۳۲۳
اخبار کشور
۱۱
زلال بصیرت

راه جلب محبت خدا

سلسله ای از قوانین تکوینی بر زندگی انسان ها حکم فرماست که توجه به آنها می تواند در پیشرفت انسان و شناخت راه صحیح موثر باشد، انسان، بسیاری از این قوانین را می بیند، اما در آن تامل نمی کند و با نگاه توحیدی به آن نظر نمی افکند.

انسان نیاز روحی دارد که محبوب واقع شود، هر چه شخصی که انسان را دوست دارد و احترام می کند، فرد مهم تر و عظیم تری باشد، نیاز فرد به او بیشتر تامین می شود و ارزش خود را بالاتر می داند.

خداوند این نیاز به محبت و احترام را بیهوده در انسان قرار نداده است.اگر انسان، عظمت رهبر معظم انقلاب را بداند و متوجه شود که ایشان او را به صورت خصوصی دعوت کرده است، چقدر خوشحال می شود؟ حال اگر عظمت

امام زمان(عج) را درک کرده و بفهمد که می تواند امام زمانش را ملاقات کند، چه حسی می یابد؟ از این بالاتر اگر انسان روزی بدون واسطه بتواند خدا را ملاقات کند، حال او چگونه خواهد بود؟ این نیاز به دوست داشتن، حکمت خداست که انسان بتواند با شناخت عظمت و قدر و منزلت خداوند به دنبال این باشد که خداوند او را دوست داشته باشد.

راه آسان برای  جلب محبت خدا

گاهی برخی ها میلیاردها دلار خرج می کنند که بتوانند محبت مردم و رای آنها را به دست آورند؛ حال اگر یک کسی بتواند کاری کند که خدا او را دوست بدارد، چقدر ارزش دارد؟ آیا ارزش ندارد که میلیاردها خرج کند، زحمت ها بکشد تا خداوند او را دوست بدارد؟ اما خدای متعال از کمال رافتش آسان ترین کارها را برای کسب این محبت قرار داده است. در شرایط عادی، برای کسب سود مادی بیشتر، باید سرمایه بیشتری داشته و زحمت بیشتری کشید و البته احتمال ضرر نیز در آن وجود دارد، اما برای جلب محبت خدا که ارزش آن قابل مقایسه با ارزش های مادی نیست، می توان با ساده ترین کارها و کمترین هزینه ها، به نتیجه قطعی رسید. فقط انسان باید بپذیرد که بنده خداست و همه آنچه دارد از آن خداست؛ البته باید به دنبال این اعتقاد، عمل نیز باشد نه اینکه صرفا ادعایی دروغین باشد.

بزرگترین لطفی که خداوند از باب محبت ذاتی اش، نسبت به بندگان کرده، این است که بنده ای آفریده تا بهترین نعمت های او را درک کرده و از بالاترین رحمت های الهی بهره ببرد؛ چرا که اگر بندگان رشد نکنند و نتوانند به بالاترین رحمت های الهی برسند، آن رحمت ها، تحقق عینی پیدا نمی کند و البته خداوند نیز برای اینکه بنده به این نعمت ها و رحمت ها برسد، ساده ترین راه را قرار داده است و آن بندگی است. در مسیر بندگی نیز هیچ چیزی که از طاقت انسان فراتر باشد، از او نمی خواهد.

راه بندگی کردن

 اولین قدم این است که انسان بفهمد بنده است و باید بندگی کند؛ اما چگونه باید بندگی کند؟ خداوند که قرار نیست هر روز به او وظایف روزانه مربوط به آن روز و طبق شرایط را بیان کند؛ پس چگونه راه اطاعت و بندگی را بیابد؟ اینجاست که پای شناخت به میان می آید؛ انسان با شناخت می تواند حق را از باطل تمییز داده و وظیفه را تشخیص دهد.

آنچه که عقل می فهمد، همان برای ما حجت است، اما در مواردی نیز عقل به خوبی همه مسائل را درک نمی کند و خداوند از باب لطف و رحمتش پیامبران را قرار داده تا راه صحیح را به انسان نشان دهند.

رشد تدریجی انسان و برخورداری تدریجی وی از نعمت های دنیوی سبب می شود تا بهتر بتواند قدر نعمت های الهی را بداند؛ چه بسا اگر خداوند از ابتدا همه نعمت ها را به انسان بدهد، انسان قدردان نباشد.

در زندگی اجتماعی هر کسی مسئولیتی را بر عهده می گیرد، ارزشمندترین کارهایی که در این عالم قابل تصور است، کاری است که در راستای هدف خداوند از خلقت صورت بگیرد؛ این کار، هرگز قابل مقایسه با کارهای دیگر نیست.

سخنرانی آیت الله مصباح یزدی (دام ظله) در مراسم افتتاحیه  سال تحصیلی 99-98 حوزه علمیه معصومیه؛ قم؛ 1/7/98

زلال بصیرت روزهای  پنج شنبه منتشر می شود.