آرشیو پنج‌شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۸، شماره ۴۵۰۴
ورزش
۱۴
چهره

قهرمان دو دوره بوکس المپیک بازنشسته شد

نابینایی یا افتخار؟ مساله این بود

مترجم: فاطمه رضازاده

 نیکولا آدامز، قهرمان دو دوره المپیک، که دو مدال طلای پی در پی تاریخی در بوکس زنان را به دست آورد، پس از اینکه متوجه شد در صورت ادامه حضور در رینگ ممکن است چشم هایش را از دست دهد، اعلام بازنشستگی کرد. آدامز 37ساله که پس از قهرمانی در المپیک 2012 لندن و 2016 ریو به بوکس حرفه ای روی آورد و به دنبال آن عنوان جهانی وزن 51 کیلوگرم WBO را کسب کرد، اعلام کرد با وجود اثرات بوکس روی سلامتی اش، پشیمان نیست.

آدامز در نامه سرگشاده ای که در یورکشایر اونینگ پست منتشر شد، تصمیمش را علنی کرد و نوشت: «از اینکه نماینده کشورمان بودم بسیار مفتخرم، کسب دو طلای المپیک و بعد از آن کمربند قهرمانی WBO رویاهایی بودند که به واقعیت تبدیل شدند. اما به بدنم آسیب زدند، و به جز دردها و رنج های مورد انتظار، به من توصیه شده که هرگونه تاثیر بیشتر روی چشمم به احتمال زیاد منجر به آسیب جبران ناپذیر و از بین رفتن دایمی بینایی شود. به رقابت در صحنه جهانی افتخار می کنم، و مبارزه در برابر چنین ورزشکاران قابل توجهی فرصتی ویژه برایم بوده است. در حالی که من به دستاوردهای خودم افتخار می کنم، اعتقاد راسخ همه اطرافیانم، چیزی است که من تا آخر قدردانش خواهم بود.»

همچنین به الوین بلچر مربی و راهنمایش ادای احترام کرد، بلچر او را از جوانی خام به یک قهرمان پخته رساند و در اوایل دهه 20 به او گفت که قهرمان جهان خواهد شد. آدامز ادامه داد: «آویزان کردن دستکش هایم همیشه برایم سخت بوده است، اما هیچ وقت تا این حد احساس خوشبختی نداشته ام. و به دستاوردهای این ورزش بسیار افتخار می کنم.»

با توجه به موانعی که از سر راه برداشت و تغییرات عظیمی که نسبت به بوکس زنان در طول دوران حرفه ای اش ایجاد کرد آدامز به عنوان یکی از پیشگامان این ورزش کناره گیری خواهد کرد. هنگامی که او در سال 1995 در 12 سالگی ورزش را آغاز کرد، انجمن بوکس آماتور انگلیس به زنان اجازه نمی داد در مسابقات حرفه ای شرکت کنند - قوانین فقط در سال 1997 تغییر یافت - و بوکس بانوان در المپیک جایی نداشت. چهار سال طول کشید تا آدامز اولین مبارزه رسمی خود را انجام دهد، اما با این وجود فقط دو سال بعد او اولین زن بوکسوری بود که به نمایندگی از انگلیس در رینگ حاضر شد. این اولین دستاورد بزرگش در میان دستاوردهای فراوان دیگر بود.

سال 2007 اولین زن بریتانیایی لقب گرفت که مدال بوکس اروپا را کسب کرده است. سال 2008 اولین کسی بود که مدال قهرمانی جهان را کسب کرد. و بعد از تغییر عقیده کمیته المپیک و صدور اجازه حضور زنان بوکسور در بازی های المپیک 2012 لندن، در اکسل آرنا به اولین زنی تبدیل شد که برنده مدال طلای بوکس المیپک شده است. قبل از رسیدن به فینال، آدامز بازنده ای از پیش تعیین شده و ناشناخته بود، اما در راه فینال رن کانکان، قهرمان سه دوره جهان را در هم شکست.

بعد از آن، با رقص چراغ های اتاق در اطرافش، مدالش را بوسید و لبخندی زد که از گرمایش می شد یخ را هم آب کرد. ستاره ای متولد شد. چهار ماه بعد راه منتهی به مغازه اش که معمولا 10دقیقه طول می کشید، سه برابر طولانی تر شد، چون هر روز افراد زیادی برای او آرزوی موفقیت می کردند. همچنین پس از موفقیت در المیپک 2012، تبدیل به اولین بوکسور زنی شد که به تاریخ باشگاه نویسندگان بوکس بریتانیای کبیر راه یافت.

در بازی های مشترک المنافع 2014 در گلاسکو، بازی های اروپایی در باکو و مسابقات جهانی در آستانه موفقیت های دیگری نیز رخ داد، پیش از اینکه او سارا اوراهومون را در برزیل شکست دهد تا اولین بریتانیایی شود که از سال 1924 و از زمان هری مالین عنوان بوکس المپیک را از آن خود کرد. بالاخره، او برنده هشت مدال مهم جهانی است، عددی که به عقیده برخی از کارشناسان او را به بزرگ ترین بوکسور تاریخ بریتانیا تبدیل می کند.

بعد از روی آوردن به بوکس حرفه ای، در عرض 18 ماه توانست در مقابل ازابل میلان پیروز شود و کمربند WBO را کسب کند. با آماری بدون شکست، با پنج پیروزی و یک تساوی برابر ماریا سالیناس بازنشسته شود. بازی با سالیناس، آخرین مبارزه او بود.

او رزومه کم نظیری دارد، به خصوص با توجه به اینکه در مصاحبه اش با گاردین در سال 2012 افشا کرد تصادفا وارد این ورزش شده است. آدامز گفت: «وقتی 12 ساله بودم، مامانم تصادفا منو وارد دنیای بوکس کرد، می خواست بره کلاس ایروبیک و منو هم با خودش برد به باشگاه، و اون جا کلاس بوکس هم داشتند. من تنها دختر کلاس بودم، هیچ وقت پشت سرمو نگاه نکردم.»