آرشیو پنج‌شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۸، شماره ۴۵۰۴
جامعه
۱۲
از سر دلسوزی

برده داری در آرایشگاه های زنانه

نیوشا طبیبی

اجبار قانونی کارفرمایان به برقراری بیمه برای کارکنان، از موارد قانونی خطیری است که از سوی بسیاری از صاحبان مشاغل خاص رعایت نمی شود. در این میان آرایشگاه های زنانه به ویژه آنهایی که نامی و شهرتی به هم زده اند، تخلفات بیشتری در این زمینه دارند. این آرایشگاه ها با سوءاستفاده از فضای کسب و کار و به اتکای تعدد متقاضیان شغل، به کارکنان شان کمال ظلم را روا می دارند. عقد قراردادهای سفید امضا، عدم تسلیم نسخه ای از قرارداد به کارکنان و اخذ ضمانت های چند ده میلیون تومانی از آنان بدون دادن رسید در این سالن های آرایشگاه رایج و معمول هستند. در موردی خاص که برای تهیه این نوشته با چند نفر گفت وگو کردم، کارفرمای متمول - که صاحب چندین سالن آرایشگاه در شمال تهران و مراکز خرید مشهور و مشهد و کرج و شهرهای دیگر است - از بیمه کردن کارکنان به بهانه عدم استطاعت مالی طفره می رود. از هر نفر بین 60 تا 100 میلیون تومان سفته ضمانت طلب می کند و رسیدی هم به او نمی دهد تا در روز مبادا و در صورت شکایت فرد طرف قرارداد، او را با این مبلغ تحت فشار قرار دهد. قرارداد در یک نسخه تنظیم می شود و غالبا به صورت سفید است و متقاضی کار مجبور است که آن را امضا کند. این کارفرما در سال های گذشته به عنوان کارآفرین برتر برگزیده شده (یا ادعا می کند که برگزیده شده). ولی کدام کارآفرینی؟

اوضاع در سالن های دیگر هم بهتر از این نیست. هر یک به صورتی حقوق قانونی کارکنان خود را نقض و به امنیت شغلی و روانی آنها تعدی می کنند. عده زیادی از زنان سرپرست خانواده و دختران جوان در جست وجوی شغل جذب این مراکز می شوند و آنان با سوءاستفاده از این شرایط به مال اندوزی و تاسیس شعبات بیشتر و ثروت اندوزی از کار تقریبا رایگان کارکنان خود مشغول هستند. این شرایط شباهت بسیاری به برده داری دارد. تقلب های این سالن ها در پرداخت مالیات هم دست کمی از موضوع بیمه ندارد. بیشتر آنها پول نقد از مشتریان مطالبه می کنند یا مبالغی بیشتر برای پرداخت با کارت طلب می کنند.

بعضی از آنها با عملیات پیچیده تری مثل نصب چندین دستگاه کارتخوان به اسامی گوناگون، درآمد حاصله را بین چندین حساب غیرمرتبط تقسیم می کنند تا از زیر پرداخت مالیات و حق ملت و دولت فرار کنند. آرایشگاه های مشهور با کمک سلبریتی شبکه های مجازی و سلبریتی های سینمایی نقش مخربی در فضای فرهنگی کشور دارند. آنها در واقع واحدهای بازاریابی شبکه ای از کلینیک های زیبایی و واردکنندگان مواد آرایشی هستند که ضربات فراوانی به سلامتی و اقتصاد مردم وارد می کنند. سالانه میلیون ها دلار از درآمد ملی صرف واردات لوازم آرایشی می شود که عمدتا توسط این مراکز تبلیغ و مصرف می شوند.

داستان از بین بردن چهره های طبیعی دختران ایرانی و آلودن آنها به انواع و اقسام تولیدات مضر و بیماری زای شرکت های پروتزسازی خارجی و رنگ و روغن های شیمیایی به قصد کسب سود، حکایت دردآلودی است که باشد به وقت دیگر.