آرشیو شنبه ۴ آبان ۱۳۹۸، شماره ۳۵۵۸
ورزش
۱۴

مریم هاشمی قهرمان ایران در رقابت های جهانی در گفت و گو با «شرق»: برگشتم؛ چون محیط ووشو سالم بود

اگرچه خیلی ها کیمیا علیزاده را به واسطه مدال آوری او در بازی های المپیک پرافتخارترین بانوی ورزش ایران قلمداد می کنند، اما نباید فراموش کرد که قهرمانی های ارزشمند زنان ووشوکار هم کم از مدال المپیک نیست. زنانی که تا به امروز بیشترین سهم از افتخارات جهانی و آسیایی این عرصه را به نام خود زده اند. آنها بودند که برای نخستین بار ورزش بانوان کشور را صاحب مدال جهانی کردند و حالا به جایی رسیده اند که در دنیا هم رکورددار شده اند. مریم هاشمی و شهربانو منصوریان دو ستاره ای هستند که با کسب پنجمین مدال طلای جهان به رکوردی جاودانه دست یافته اند. سانداکاران ایرانی این شاهکار بزرگ را به تازگی، در جریان رقابت های قهرمانی جهان شانگهای چین رقم زدند. سرزمینی که از آن به عنوان مهد ووشوی دنیا و قدرت بلامنازع این رشته اسم برده می شود.
 خانم هاشمی شما از تیم ملی ووشو خداحافظی کرده بودید. چه شد که بعد از یک سال و نیم دوباره برگشتید و تصمیم به مبارزه گرفتید؟

من بعد از مسابقات جهانی 2017 روسیه تصمیم گرفتم از تیم ملی کنار بروم. دلیلش هم مصدومیت سنگین آشیل پایم بود. این آسیب دیدگی باعث شده بود از نظر روانی هم فشار بدی را متحمل شوم. اصلا انگار از ووشو سیر شده بودم. برای همین خداحافظی کردم؛ اما مدتی که گذشت دیدم دوری و دلتنگی از فضای تیم ملی خیلی دارد اذیتم می کند، به طوری که حال قبلی ام را فراموش کرده بودم. چون شرایط سنی ام طوری بود که می توانستم هنوز مبارزه کنم و حرف برای گفتن داشته باشم، پیش رئیس فدراسیون رفتم و از او اجازه گرفتم تا دوباره به تیم ملی برگردم. البته این را باید بگویم که اگر سیستم مدیریتی فدراسیون ووشو سالم نبود، هرگز برنمی گشتم. در ورزش ووشو محیط پاک است و شخصیت های خوبی وجود دارند. خوشبختانه برگشتم و نتیجه اش هم مدال طلا شد.

 البته بازگشت شما قدری هم حاشیه داشت! به ویژه انتخابی تان با سهیلا منصوریان.

بله، اما به نظر من هیچ موفقیتی بدون حاشیه به دست نمی آید. من بعد از اینکه برگشتم، در انتخابی های زیادی شرکت کردم. صدیقه دریایی، تارا پورحسن و سهیلا منصوریان همه نفراتی بودند که من با آنها در رقابت های انتخابی مبارزه کردم و توانستم شکستشان بدهم. همه اینها قهرمان جهان و آسیا بودند. در واقع من پنجمین مدال طلایم را از درون همین انتخابی ها و در ایران به دست آوردم. درباره انتخابی آخر هم که با خانم سهیلا منصوریان مسابقه دادم باید بگویم که هیچ اختلافی بین ما دو نفر وجود ندارد. ما فقط در زمین مبارزه با هم رقیبیم و در بیرون از میدان مثل خواهریم. حاشیه ها قدری موضوع انتخابی ما دو نفر را بزرگ کرد، وگرنه اتفاق خاصی نیفتاد.

 شناختی از ووشوکارانی که در شانگهای با آنها مبارزه کردید داشتید؟

نه، شناختی نداشتم. من بعد از اینکه برگشتم، وزنم را تغییر دادم و به 75 کیلو آمدم. وزنم پایین تر بود. برای همین شناختی از نفرات وزن 75 کیلوگرم نداشتم. مصر، روسیه، الجزایر و هند نفراتی داشتند که من با آنها در شانگهای مبارزه کردم.

 الان که به این رکورد جاودانه رسیده اید به فکر خداحافظی نیستید؟

نه، اصلا. این قدر از بابت این رکوردی که من و خانم منصوریان به آن رسیده ایم خوشحال هستم که به چیزی جز آینده ای بهتر فکر نمی کنم. حداقل تا یکی، دو سال آینده هستم و باز هم به مدال طلا فکر می کنم. اگر هم بخواهم روزی خداحافظی کنم، دیگر مثل دفعه قبل آن را رسما اعلام نمی کنم و در سکوت می روم، چون رسانه ای شدن آن باعث دلتنگی ام می شود و دوباره یاد همان روزها می افتم.

 شما در این سال ها همیشه جزء نفرات اول ووشوی ایران و جهان بوده اید، پیشنهادی در زمینه لژیونرشدن نداشتید؟

چرا، چینی ها به من هم پیشنهاد داده بودند که بروم برای آنها مبارزه کنم، اما من چون آدمی هستم که به شدت به خانواده ام وابسته هستم، نمی توانم دوری از پدر و مادرم را تحمل کنم.

 و حرف آخرتان... .

ووشوی ایران در بخش ساندا، برای دومین سال پیاپی است که قهرمان دنیا می شود. تا پیش از این هم همیشه تیم دوم دنیا بوده ایم. ما با داشتن یک تیم مدیریتی خوب در این فدراسیون به این نتایج درخشان رسیده ایم. قصد بی احترامی به هیچ کدام از رشته ها را ندارم، اما نتایج دیگر نشان می دهد که فرق یک رشته رو به صعود و یک رشته رو به نزول کجاست. امیدوارم که ارزش کار معلوم شده باشد.