آرشیو دو‌شنبه ۶ آبان ۱۳۹۸، شماره ۳۵۵۹
ورزش
۱۴

دونده ماراتن ایران در مسابقات بی نام ونشان عراق

شرایط دوومیدانی ایران در حالی هر روز بغرنج تر از دیروز می شود که معلوم نیست مسئولان ورزش ارشد کشور تا چه زمانی می خواهند نسبت به اتفاقات تلخ و ناکامی های این ورزش مادر بی تفاوت باشند. مجید کیهانی چهار سال پرحاشیه را در فدراسیون دوومیدانی گذراند، بی آنکه بتواند تغییری در حال وروز این رشته ایجاد کند. در این چندسال بار مدال آوری تیم ملی در رویدادها مثل گذشته همچنان بر دوش احسان حدادی و حسن تفتیان، تک ستاره های این رشته بوده و بس. تنها اتفاق خوب دوران مدیریت کیهانی، معرفی پدیده ای به نام حسین کیهانی بود که طلای ارزشمند بازی های آسیایی 2018 جاکارتا را در دو 3000 متر بامانع به دست آورد. متاسفانه اما درخشش این دونده کرمانشاهی هم کوتاه مدت بود و از الان تا چهار سال دیگر نمی تواند به خاطر استفاده از مواد نیروزا در میادین حاضر باشد. از نتایج و رکوردهای ضعیف دوومیدانی کاران در رویدادی آسیایی و جهانی که بگذریم، رقابت های لیگ کشوری نیز در پایین ترین سطح ممکن برگزار شده است. نکته جالب اینجاست که در حالی در یکی، دو سال گذشته به این مسابقات عنوان لیگ طلایی را داده بودند که نه خبری از حضور تیم های درخور است و نه رکوردهای طلایی.

سفرهای متعدد کیهانی در این چهار سال یکی دیگر از چالش های بزرگ فدراسیون دوومیدانی بوده است. درحالی که ورزشکاران در انتظار بهترشدن شرایط و داشتن برنامه برای آینده هستند تا در رقابت های پیش رو افتخارآفرینی کنند، اما او حتی در کم اهمیت ترین مسابقات با تیم های ملی اعزام می شد. هر زمانی هم که سفری در فدراسیون نبود، به عنوان عضو هیئت اجرائی کمیته ملی المپیک بار سفر می بست. جنجال برانگیزترین حاشیه مدیریتی آقای رئیس، میزان پاداش هایی بود که به نادرست و برخلاف قوانین برای کادر فنی حاضر در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا در نظر گرفت. رسانه ای شدن این موضوع باعث شد تا از یک تخلف دیگر کیهانی پرده برداشته شود. انتشار فهرست پاداش های سال 96 مربیان و ملی پوشان حاشیه دیگری بود که اهالی دوومیدانی را به شدت برافروخته کرد. این افراد با دستور رئیس فدراسیون سکه هایی را دریافت کرده بودند که با میزان مصوب شده از سوی وزارت ورزش فاصله زیادی داشت. در این فهرست کیهانی بالاترین تعداد سکه را دریافت کرده بود. با تمام این وقایع، حالا درست در بدترین زمان ممکن، آن هم کمتر از هشت ماه مانده به بازی های المپیک 2020 توکیو دوره ریاست کیهانی تمام شده و این مجموعه بدون رئیس شده است. هیچ کدام از ملی پوشان به جز احسان حدادی، رکورددار پرتاب دیسک آسیا، برنامه ای ندارند و هرکدام شخصا تمریناتشان را انجام می دهند و با هزینه خود به اردو یا مسابقه خارج از کشور می روند. تفتیان، رکورددار دو 100 متر، در فرانسه تمرین می کند و به تورنمنت های بین المللی می رود. حدادی و تفتیان تنها نفراتی هستند که توانسته اند سهمیه المپیک 2020 را به دست آورند. به تازگی نیز محمدجعفر مرادی، دونده ماراتن که برای اولین بار در المپیک 2016 ریو، سهمیه این بازی ها را برای ایران به دست آورد، در تلاش است تا خودش هرطور شده سهمیه المپیک 2020 را بگیرد. او که به شدت از بی توجهی فدراسیون دوومیدانی ناراحت است و معتقد است فرصت های زیادی را برای کسب سهمیه المپیک از دست داده، در رقابت های اربیل عراق حاضر شده است؛ رقابت هایی بسیار سطح پایین که با حضور نفرات بی نام ونشان برگزار می شود و مسیرهای آن اصلا مطابق با استانداردهای بین المللی نیست. ضمن اینکه رکوردهای آن هم در رده بندی جهانی تاثیری ندارد. مرادی که رکوردهایش تا المپیک ریو 2 ساعت و 17 دقیقه بوده، از آن زمان به بعد به حال خود رها شده و حالا رکوردهایش به 2 ساعت و 22 دقیقه رسیده است. او در مسابقات عراق هم به عنوان دومی رسیده است.

البته به جز مرادی، نفرات دیگری از ایران در قالب تیم کردستان با سرپرستی سایه میرصادقی، معاون ورزش قهرمانی استان کردستان، به صورت آزاد در این رقابت ها شرکت کرده اند که دوندگان مطرحی در کشور نیستند. سرپرست فدراسیون دوومیدانی درحال حاضر ایرج عرب است. او که از مدیران قدیمی است، آمده تا شرایط را برای برگزاری انتخابات ریاست فدراسیون آماده کند. در خوش بینانه ترین حالت اگر انتخابات تا دو ماه آینده هم برگزار شود که بسیار بعید به نظر می رسد، دوومیدانی کاران تنها پنج ماه برای حضور در رقابت های انتخابی و کسب سهمیه المپیک فرصت دارند. دوومیدانی ایران در حالی در دوره گذشته با 10 سهمیه به المپیک ریو رفت که دور از انتظار است بتواند حتی برای المپیک 2020، پنج سهمیه هم به دست بیاورد.