آرشیو یک‌شنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۸، شماره ۴۷۴۷
تاریخ و اقتصاد
۲۲

تلفن خیلی چیز غریبی است

جمعه دهم جمادی الاخر 1302 ه ق/ 7 فروردین 1264 ه ش.

ناصرالدین شاه: «تلفن یک قسم تلگرافی است که با دهن حرف می زنند و با گوش می شنوند  این سفر که معین الملک آمد، یک دستگاه آن را همراه پیشکش آورده است.  از اتاق شمس العماره تا اینجا که باغ سپهسالار است، کشیده ایم  یک صفحه تخته سوراخ سوراخی دارد که انسان به همان سوراخ ها حرف می زند و دو اسباب است که به گوش گذاشته می شوند  از اینجا با میرزامحمد ملیجک و آقامحمد نایب سرایدار صحبت شد.  مثل این است که در حضور حرف می زنند، بلکه هم می توان گفت بهتر در (از؟) صحبت حضوری می توان حرف را شنید و فهمید  ملیجک کوچک را خواستیم، با او هم حرف زدیم  به عینه گویا ملیجک پیش ما است.  آقاعبدالله و... حرف زدند  خیلی چیز غریبی است و ما تا به حال این اسباب را ندیده بودیم.»

دوم شوال 1303 ه ق

«نایب السلطنه یک تلفن دارد، توی عمارتش کار گذاشته است؛ با شهر حرف می زند  سرایدارباشی را خواستیم، از باغ دیوان خانه آمد پای تلفن حرف زد. یوسف سرایدار هم آمد، حرف زد  خیلی خوب حرف می زد. ملیجک را خواستیم، آمد پای تلفن، حرف می زد  به عینه صدای خودش می آمد.»

 یاددا شت های روزانه ناصرالدین شاه (1303-1300 ق)، به کوشش پرویز بدیعی، انتشارات سازمان اسناد ملی ایران، چاپ اول 1378