آرشیو یک‌شنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۸، شماره ۴۵۰۶
هنر و ادبیات
۸
نقد

نگاهی به فیلم هزارتو

دست های آلوده

محدثه واعظی پور

«هزارتو» یک شروع کنجکاوی برانگیز دارد، 30دقیقه ابتدایی فیلم خیلی خوب پیش می رود و تماشاگر با شخصیت ها و قصه همراه می شود. به دلیل آشنایی تماشاگر با این نوع درام های تو در تو که بهترین هایش را در یک دهه اخیر اصغر فرهادی ساخته، خیلی زود متوجه می شویم که با یک مثلث عاطفی روبه روییم و واقعیت آدم ها تصویری نیست که ابتدا با آن مواجه شده ایم. مثلثی که شهاب حسینی، غزاله نظر و ساره بیات اضلاع آن هستند، تماشاگر را به قلب حوادث و پس زمینه آن در گذشته ای نه چندان دور می برد. تماشاگر حدس می زند باید منتظر فرو افتادن نقاب ها باشد، مسیری که فیلم طی می کند پاسخ درستی به این انتظار می دهد. فیلم در مرحله معرفی شخصیت ها ذهن تماشاگر را درگیر می کند و تا یک سوم نهایی قانع کننده و در بخش هایی غافلگیرکننده است. دو سکانس خوب دارد که یکی مواجهه نخست امیر علی و بیتا در تراس خانه است، جایی که بیتا می خواهد بازی را به نفع خود تغییر دهد و سکانس بعدی در خانه بیتا، جایی که رازهای مشترک او و امیرعلی فاش می شود. ماجراها به اندازه کافی پیچ و تاب و شخصیت ها سویه تاریک دارند که مدام تماشاگر عقب تر از نویسنده و کارگردان بماند، اما همه این امتیازها باعث نمی شود که «هزارتو» یک فیلم کامل باشد.

مشکل فیلم شاید در انتخاب نادرست بازیگرها یا هدایت اشتباه کارگردان است. ساره بیات، نمی تواند همدلی تماشاگر را برانگیزد. عصبی بودن و پرخاشگری هایش تصنعی است و حتی سکانسی که در حمام به خاطر فرزندش گریه می کند تاثیری روی تماشاگر ندارد. فیلم، عملا فیلم شهاب حسینی است و بیشترین انرژی اش را از تلاش او برای جان بخشیدن به شخصیتی خاکستری می گیرد. امیرعلی بهترین نقش کارنامه حسینی نیست، اما می توان درک کرد که یک بازیگر باهوش و درجه یک چطور توجه تماشاگر را معطوف به خود می کند و عجز و ناتوانی شخصیت امیرعلی را در مواجهه با گذشته تلخ و آینده مبهمش به نمایش می گذارد. انتخاب فریبا جدیکار برای نقش مادر و پژمان جمشیدی برای نقش برادر هم کمکی به فیلم نکرده.

طنازی های جمشیدی که بازیگر بااستعدادی است برای فضای تلخ و تکان دهنده فیلم مناسب نیست و بازی برونگرایانه جدیکار گل درشت است. «هزارتو» فیلم شخصیت هاست و بازی ها باید این قدر کم ایراد بود که شخصیت های گناهکار فیلم تاثیرگذار به نظر می رسیدند. اتفاقی که درباره زوج امیرعلی (حسینی) و بیتا (نظر) افتاده و شخصیت هایی که این دو بازی کرده اند باورپذیرتر و واقعی و مهم تر از آن درگیرکننده تر از بقیه شخصیت ها شده اند. «هزارتو» یکی از پرفروش ترین فیلم های اکران پاییز امسال بوده، دلیل موفقیت فیلم را می توان در عوامل مختلف جست وجو کرد.

نخست حضور شهاب حسینی پس از مدت ها در یک فیلم سینمایی، زوج حسینی و بیات که تداعی کننده فیلم خوب «جدایی نادر از سیمین» در ذهن سینمادوستان ایرانی هستند، فضای لوکس (داستان در طبقه مرفه و بالای شهر تهران می گذرد) و داستان پرتعلیق آن. در حالی که معادلات گیشه این سال ها را معمولا کمدی ها رقم زده اند فروش خوب «هزارتو» نشان می دهد برخلاف تصور، با وجود شرایط اقتصادی و اجتماعی فیلم های جدی غیرارگانی هم می توانند به فروشی قابل توجه در گیشه دست یابند.