آرشیو چهار‌شنبه ۸ آبان ۱۳۹۸، شماره ۳۵۶۰
روزنامه فردا
۱۶
در جست و جوی آرامش

انتخاب حامی

در یکی از سازمان های خیریه جهان که سابقه 70 ساله داشت، مشکلی سبب می شد تا بسیاری از کودکان دچار ناراحتی شوند. توانمندسازی کودکان جزء اهداف این سازمان بود تا هم درمورد سوءاستفاده هایی مانند ازدواج کودک، کار کودک و خشونت اطلاعات داشته باشند و از آنها ایمن باشند و هم به اصول اولیه مانند آموزش و آب تمیز دسترسی پیدا کنند.

طبق برنامه این سازمان، کودکان تصویری از خود را با لبخند روی سایت این سازمان قرار می دادند و حامیان مالی آنها را انتخاب می کردند و مبالغ مشخصی پول در اختیار سازمان قرار می دادند. اما نکته ای وجود داشت و آن هم اینکه برخی از کودکان شاید هرگز انتخاب نمی شدند و شاید مدتی طولانی؛ مثلا یک یا دو سال کسی به سراغ حمایت از آنان نمی رفت. «آیا من انتخاب می شوم؟»، «اگر کسی من را انتخاب نکند، چه می شود»، همه پرسش ها و نگرانی هایی بود که کودکان با آن مواجه می شدند. 

اما این سازمان باسابقه امسال راهکار دیگری را در پیش گرفت. برای اولین بار، قدرت انتخاب یک حامی در دست کودک قرار می گرفت. کودکان بدون حامی، بچه هایی مانند نیندای هفت ساله یا وینفرد 14 ساله عمیقا خود را در این مسئله مقصر می دانستند و جوابی نداشتند که چرا هیچ کس آنها را انتخاب نمی کند یا چه مشکلی دارند که مورد بی توجهی حامیان قرار می گیرند.

 هرچند راهکار یکی از افراد این موسسه برای آرامش بخشیدن به آنان این بود که «به درگاه خدا دعا کنید و صبور باشید. شما یک روز حامی خود را پیدا می کنید». 

از نظر این کودکان پیداکردن حامی مالی به این معنا بود که کسی آنها را می بیند و آنها را دوست دارد. ما بزرگ ترها هم مانند آنها معتقدیم حتی هنگامی که از عشق خدا مطمئن باشیم، انتخاب شدن و دیده شدن، احساس خشنودی بسیاری به دنبال دارد.

به همین خاطر بود که همکاران این موسسه به این نتیجه رسیدند که به بچه ها فرصتی دهند که حامیان مالی خود را انتخاب کنند؛ کاری که قبلا انجام نشده است.

این گونه بود که در محل یک کلیسا در نزدیکی شیکاگو تعدادی از کسانی که می خواستند حامی مالی باشند دورهم جمع شدند، عکس گرفتند و مبلغی را که حاضرند ماهانه به کودکی اهدا کنند اعلام کردند. به قول مسئول این پروژه: «این بار به جای اینکه فقط آرزو کنیم و امیدوار باشیم و منتظر یک حامی برای انتخاب آنها باشیم... ما می خواهیم [بچه ها] را توانمند کنیم تا این انتخاب را انجام دهند».

او به جماعت مشتاقان گفت: «چه شما اینجا در شیکاگو زندگی کنید و چه در مالی، کنیا یا سودان و سومالی زندگی کنید، همه افراد می خواهند انتخاب شوند. شما می خواهید دیده شوید. شما می خواهید دوست داشته شوید. شما می خواهید به شما یادآوری شود که شایسته عشق هستید. تک تک افراد می خواهند انتخاب شوند».

کریسی، 29 ساله، هفت سال است که از یک کودک حمایت مالی می کند، درحالی که شغل کم درآمدی دارد و برایش گذشتن از 40 دلار فداکاری بزرگی است، اما معتقد است حامی بودن با توجه به گذرابودن بسیاری از روابط مدرن، نشان از تعهد بلندمدت است؛ یک کار معنوی و جلادهنده روح».