آرشیو دو‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۸، شماره ۲۲۳۴۴
پاورقی
۶
شرح حکیمانه رهبر معظم انقلاب بر فرازهایی از نهج البلاغه (3)

ضرورت داشتن ارتباط مستمر با معارف اسلامی

ضرورت ایجاد رابطه شخصی با خدا

توصیه می کنم آقایان با آثار اسلامی رابطه تان را قطع نکنید. البته ممکن است بعضی رابطه ضعیفی داشته اید یا نداشته اید، بعضی هم داشته اید و ممکن است در کشاکش کارهای اجرائی و وزارت و امارت و مانند اینها این رابطه ضعیف شده باشد. من خواهش می کنم و توصیه موکد می کنم که آقایان رابطه تان را با معارف اسلامی برقرار کنید؛ چون شما وزیر دولت اسلامی هستید و نمی شود ماها که مسئول درجه یک هستیم در جمهوری اسلامی، از معارف اسلامی فاصله داشته باشیم؛ باید بدانیم که اسلام چه می گوید؛ یکی همین است که با نهج البلاغه انس داشته باشید؛ البته از این واجب تر قرآن است. من خواهش می کنم آقایان هر روز قرآن بخوانید؛ یعنی یادتان باشد، قرآن خواندن را ترک نکنید؛ روزی بر شما نگذرد که در آن قرآن نخوانید؛ البته غیر از قرآنی که در نماز می خوانید. بعضی ها می گویند ما هر روز قرآن می خوانیم، منظورشان همان حمد و سوره داخل نماز است! همان هم خوب است؛ آن را هم حالا عرض می کنم. یک توصیه دیگر که به ذهنم بود، همین نماز بود که عرض کنم، پس آن را در جایش می گویم.

پس قرآن را هر روز ولو یک صفحه، نصف صفحه، هر روزی پنج آیه [بخوانید]. پنج آیه را اگر چنانچه با تدبر بخوانید، دو دقیقه طول خواهد کشید، سه دقیقه طول خواهد کشید؛ سه دقیقه واقعا در 24 ساعت [چیزی نیست]. مثلا گاهی می شود که ما منتظر یک فیلمی هستیم در تلویزیون- بنده چون اهل تلویزیون و رادیو هستم و تماشا می کنم؛ البته هر وقت که وقت بکنم- بنا می کند [به پخش] آن برنامه های مقدماتی اش که آقای هاشمی راه انداخته [یعنی] تبلیغات، با همان آهنگ مخصوص؛ بنده حساب کردم دیدم گاهی اوقات 25 دقیقه، 20 دقیقه فقط تبلیغات است! می بینم بنده همین طور نشسته ام منتظر آن [پای] تلویزیون؛ غفلت را توجه کنید! واقعا می بینید این چه غفلت عجیبی است؟ 25 دقیقه وقت کمی است؟ [اگر] انسان بخواهد نماز بخواند، در ظرف 25 دقیقه می تواند مثلا فرض کنید که به قدر بیشتر از یک شبانه روز نماز بخواند؛ اگر بخواهد 25 دقیقه را مطالعه کند، [همین طور]؛ مثلا گاهی مطالعه درس بنده 25 دقیقه، نیم ساعت طول می کشد؛ یک مطالعه راحت. اصلا [اگر انسان] بخواهد کتاب بخواند، سی چهل صفحه کتاب می خواند؛ 25 دقیقه وقت کمی است؟ ما همین طور 25 دقیقه را راحت صرف می کنیم. خب حالا خود آن فیلم را کار نداریم که چیست که یک ساعت، دو ساعت [حرف می شود]؛ یعنی چون بنا بر انتقاد از افراد حاضر در جلسه نداریم عرض نمی کنیم، والا می شد گفت!  غرضم این است که حالا خود آن فیلم هرچه [می خواهد باشد]. خب فیلم های خوب هم انصافا هست. حالا فیلم هم ممکن است خوب یا بد [باشد]؛ خود آنکه حالا یک ساعت، یک ساعت و نیم، گاهی اوقات مثلا 100 دقیقه طول می کشد، این هیچ، 20 دقیقه، 25 دقیقه هم مقدمات شد. خب آدم که 25 دقیقه برای مقدمات صرف می کند، چه اشکال دارد که 3 دقیقه هم صبح قرآن بخواند؟ قرآن شوخی است؟

و من به شما عرض بکنم، این مسئولین بعضی از این کشورهای عربی که اصلا هم با قرآن وجودشان و زندگی شان هیچ ارتباطی ندارد- شماها بر اساس قرآن دارید حرکت می کنید و زندگی می کنید و حکومت می کنید، آنها با قرآن زمین تا آسمان فاصله دارند- اما با قرآن انس دارند. از خود همین، آدم خوشش می آید که یک چیزی بین آنها هست. به نظر من باید با قرآن [مانوس بشوید]. البته شما دیگر آنهایی نیستید که بگویید خب حالا قرآن را بخوانیم برای ثوابش؛ نه، برای ثوابش بخوانید اما ثوابش برای شماها آن است که معنایش را که می فهمید هیچ، تدبر هم بکنید؛ یعنی واقعا با تدبر و تامل در قرآن [باشد]؛ قرآن، نهج البلاغه که حالا عرض کردیم، گاهی حدیث مثلا تحف العقول خیلی خوب است. البته سابقها در دولت این معمول بود- حالا معمول نیست- که یک حدیثی خوانده می شد؛ خب خوب بود، بد نبود؛ حالا هم یا به آن شکل یا به هر شکلی که مصلحت بدانید [انجام شود]. من نمی خواهم یک شکل خاصی را حتما بگویم که این جور باشد؛ نه، بالاخره باید با معارف انس داشته باشید؛ این یک نکته.

لزوم اختصاص دادن وقتی خاص برای توجه و ذکر خدا

نکته دیگر این است که می خواهم عرض بکنم آقایان! یک وقتی را در شبانه روزتان بگذارید برای کار شخص خودتان؛ کار مردم نه، کار خودتان؛ یک وقتی را برای این باید بگذارید. البته همه کار شبانه روزتان که کار برای خدا باشد، [آن] کار مثل عبادت هم هست اما غیر از آن [را می گویم]؛ چرا می گویم این را؟ این را درست توجه کنید تا شبهه نشود که خب ما که داریم مثلا [کار می کنیم]، وزارتخانه هم برای خدا است؛ بله من می دانم و قبول هم دارم که وزارتخانه واقعا برای خدا است در جمهوری اسلامی منتها وزارتخانه را حتی در جمهوری اسلامی دو جور می شود اداره کرد، دو جور می شود در وزارتخانه بود؛ یکی اینکه برای خدا باشد، یکی آنکه برای شیطان؛ در جمهوری اسلامی هم می شود. برای اینکه بتوانید وزارتخانه را برای خدا اداره بکنید، محتاج آن چند دقیقه و نیم ساعت وقتی در روز هستید که برای خودتان بگذارید؛ این عرض من.

یک رابطه شخصی با خدا به طور مرتب داشته باشید؛ یعنی ذکر، توجه، انابه. انابه به پروردگار یعنی تضرع کردن، به خدا برگشتن، که واقعا خدا انسان را هدایت می کند. یعنی یک عامل قطعی برای هدایت وجود دارد که [جای] شک ندارد و آن انابه است، که «و یهدی الیه من ینیب»؛ این وعده الهی است، شک و تردید ندارد. هر که انابه کند، خدا هدایتش می کند. خب ما به هدایت احتیاج داریم. در همین کار زندگی مان، که زندگی ما امروز بحمدالله آمیخته با دین است، به هدایت احتیاج داریم؛ در روابطمان با دنیا، در روابطمان با کار، در روابطمان با مردم، در روابطمان با مسائل فنی که در اختیار ما است به هدایت الهی احتیاج داریم؛ بدون هدایت الهی که نمی شود؛ و شما آن چند دقیقه در هر شبانه روزی را فارغ کنید برای خودتان؛ بهترین وقتش هم به نظر من صبح است؛ صبح زود، مثلا پیش از اذان صبح؛ [اگر] بشود، یک چند دقیقه ای بیدار بشوید؛ یک ربع ساعت، بیست دقیقه پیش از اذان صبح آماده باشید تا فرض کنید که یک ربع، بیست دقیقه بعد از اذان صبح یا حداکثر نیم ساعت بعد از اذان صبح، یک سه ربع ساعتی در این فاصله این دو طرف اذان صبح همه این کارهایی که گفتم، قابل عمل است. یک نماز صبح خوب، اگر ان شاءالله بشود، قبل از نماز صبح یک ده یازده رکعتی نافله شب- که بسیار بسیار برکات دارد و خیلی خوب است- بعدش هم یک، یک ربع بیست دقیقه ای تعقیبات، توجه، دعا، ذکر؛ اگر توانستید و تعقیب ماثور خوبی پیدا کردید و به دست آوردید، چه بهتر؛ [اگر] هم نشد، همین طور در سجاده تان بنشینید با خدا حرف بزنید؛ می دانید هم که در حرف زدن با خدا لازم نیست انسان به زبان بیاورد؛ البته به زبان آوردن بهتر است اما نخواستید هم، انسان در دلش با خدا حرف می زند؛ این [رابطه] را ایجاد کنید، این رابطه را شما لازم دارید.