آرشیو دو‌شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۸، شماره ۴۵۲۵
ورزش
۱۴
دیدگاه

چطور با استراتژی ورزشی می توان ترامپ را شکست داد

توصیه های انتخاباتی اسطوره NBA به دموکرات ها

کریم عبدالجبار مترجم: نفیسه مهدوی

در طول دوران حرفه ای ام در NBA برای تیم های زیادی بازی کردم که از برتری خود محافظت می کردند اما این یک استراتژی است و اگر یک تیم از نقاط قوت خود بهره برداری نکند، می تواند نتیجه عکس بدهد. رابطه بین ورزش و جامعه همیشه بیش از فعالیت بدنی و سرگرمی بوده است. همان طور که محبوبیت فیلم ها و نمایش های تلویزیونی ورزشی نشان می دهد، این یک استعاره چندکاره برای ارزش های اصلی فرهنگی مانند کار گروهی، اخلاق مداری، بازی جوانمردانه و غلبه بر موانع عاطفی و جسمی برای استقامت است. اما ورزش در مورد پیروزی نیز هست. در این زمینه درس هایی وجود دارد که دموکرات ها می توانند برای پیروزی در انتخابات سال 2020 از استراتژی های ورزشی بیاموزند.

یکی از دشوارترین استراتژی های ورزشی «محافظت از برتری» است که در آن فرد یا تیم برتری قابل توجهی کسب کرده، سپس در تلاش برای حفظ برتری خود بسیار محافظه کارانه تر بازی می کنند. تئوری این است که بازی محافظه کارانه تر منجر به اشتباهات کمتری می شود و به حریف فرصت کمتری برای جبران می دهد. در عین حال، حریف باید تهاجمی تر بازی کند و ریسک اشتباه کردن را به جان بخرد. در طول حرفه بسکتبالی من، یکی از راه های محافظت از برتری، اتلاف وقت بود. ما تا زمانی که ساعت نشان می داد توپ را نگه می داشتیم، دریبل می زدیم و پاس می دادیم و چند ثانیه قبل از پایان زمان، توپ را پرتاب می کردیم. تمام کردن آن ثانیه های ارزشمند به این معنی بود که تیم رقیب وقت کمتری برای بازگشت دارد. آنها همچنین باید پرتاب های ریسکی تری می کردند و سخت تر می دویدند که منجر به خستگی شدید می شد. این تئوری بازی سالم و بی خطر است و اغلب در تیم هایی که من جزیی از آنها بودم، موفقیت آمیز بود. با این حال شرایطی وجود دارد که این تاکتیک می تواند نتیجه عکس بدهد؛ هم در ورزش و هم در سیاست. در ورزش، محافظت از برتری می تواند باعث شود تیمی که بر بازی مسلط است، شدیدتر بازی کند و این باعث خفه شدن حرکت آنی آنها بشود. دلایل زیادی وجود دارد که باعث می شود این چرخش اتفاق بیفتد. تیمی که عقب است برای پیدا کردن روحیه و جسارت برای استقامت، سخت تلاش می کند. گاهی اوقات تماشاچیان علیه تیمی می شوند که سرعت بازی را می گیرد؛ زیرا آنها از این تکبر خشمگین می شوند و همچنین تماشای یک بازی کند کمتر لذت بخش است. مانند بیشتر چیزها در زندگی، زمان بندی مهم ترین چیز در انتخاب بهترین زمان برای اتلاف وقت است. اگر این کار را خیلی زود انجام دهید، خطر بازگشت حریف به بازی وجود دارد. اگر آن را خیلی دیر انجام دهید، به حریف خود فضا برای پیروز شدن داده اید.

سیاستمداران با برتری های قابل توجه در نظرسنجی ها نیز از این روش استفاده می کنند، به این امید که بتوانند با اندکی مقاومت منصب را به دست بیاورند. آنها امیدوارند که با به اتمام رساندن وقت و بدون نیاز به تلاش یا پول بیشتر یا گفتن چیزی بیش از حد بحث برانگیز، از برتری خود محافظت کنند. هیلاری کلینتون از این استراتژی در انتخابات ریاست جمهوری 2018 استفاده کرد و به رغم داشتن همه نشانه های پیروزی، شکست خورد. بله، او رای عمومی را به دست آورد، اما مانند این است که در یک بازی تماشاگران طرفدار شما باشند، اما شما از حریف امتیاز کمتری کسب کنید. محبوبیت بین حضار، باعث برنده شدن در مسابقه یا انتخابات نمی شود: کلینتون رای عمومی را به دست آورد اما در هیات انتخاب کنندگان رییس جمهور باخت. کلینتون در شب انتخابات پس از شکست گفت: «آنها هرگز به من اجازه نمی دادند که رییس جمهور شوم.» آنها؟ درست است که بسیاری از امریکایی ها همیشه بهانه ای برای رای ندادن به یک زن خواهند یافت و وانمود می کنند که مساله اعتماد نداشتن آنان به زنان نیست؛ آنها فقط به این زن اعتماد ندارند. به همین شکل، هواداران ترامپ هم به شدت از دروغگوها و متقلبان متنفرند، جز این دروغگو و متقلب. با این حال، شکست کلینتون به خاطر «آنها» نبود، دلیلش همان محافظت از برتری با اتلاف زمان هم بود. تقریبا تمام نظرسنجی ها تا چند روز قبل از انتخابات نشان دهنده برتری قابل توجه او نسبت به ترامپ بود. بنابراین، کارزار انتخاباتی کلینتون تلاش کرد تا با عدم فعالیت زیاد در ویسکانسین، میشیگان، مینه سوتا، ایندیانا، میزوری، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی که همه به نسبت انتخابات قبلی ریاست جمهوری بسیار بیشتر طرفدار جمهوری خواهان شده بودند، زمان را به اتمام برساند.

به طرزی عجیب، این همان استراتژی است که به نظر می رسد دموکرات ها علیه ترامپ و سایر جمهوری خواهان رده بالا برای انتخابات استفاده خواهند کرد و احتمال زیادی وجود دارد که این مساله در صبح روز بعد از انتخابات سال 2020 دوباره سراغ شان بیاید. تاکتیک تلاش برای انتخاب یک نامزد «ایمن» که می تواند ترامپ را با ایده های جذاب خود در مورد امریکای طبقه متوسط شکست دهد، پیام نادرستی را برای همه امریکا ارسال می کند. هیچ تیمی استراتژی بازی مبتنی بر ترس را به کار نمی گیرد؛ آنها بر نقاط قوت خود تاکید می کنند و از نقاط ضعف رقیب خود بهره می گیرند. کاندیدای دموکرات باید به کمترین میزان قابل اعتراض باشد و باید با برنامه های واضح و مفصل برای دوباره ساختن امریکا پیش برود. دولت ترامپ روی کسب رضایت و خدمت رسانی به ثروتمندان، سفیدپوستان و رهبران قدرتمند کشورهایی مانند روسیه و کره شمالی بنا شده است. آنها ایالات متحده را ATM شخصی خود می دانند، نه جامعه ای از ایده آل های روشنفکرانه. دموکرات ها نمی توانند با بدنام کردن ترامپ و سپس دادن قول های ترامپ گونه دل رای دهندگان را به دست بیاورند. پس بهتر است سیاست ها و برنامه های مترقی را تبلیغ کنید که شایسته حزبی باشد که می خواهد بدون ترس از گرفتن لقب «سوسیالیست» یا «چپ رادیکال» یا هر عنوان دیگری از جانب رقبا این کشور را رهبری کند.

بسیاری از دموکرات ها که اعلام کاندیداتوری کرده اند، بهتر است انصراف بدهند و به خانه های شان بازگردند. 12 کاندیدا که بیشترین تعداد در تاریخ است، 15 اکتبر مناظره خواهند کرد. این نشان دهنده یک حزب سیاسی به خوبی سازمان یافته نیست که توانایی و شایستگی تصاحب کرسی رییس جمهوری را دارد که برخی ثروتمندترین افراد کشور حامی او هستند. این یک بازی بیس بال کودکان نیست که در آن به همه بدون توجه به سطح مهارت شان بازی برسد. کسانی که با دانستن اینکه شانسی ندارند و فقط برای نشان دادن توانایی خود برای سایر مواضع سیاسی در این مسابقه هستند، باید اجازه دهند کسانی که شانس برنده شدن را دارند صدای خود را به رای دهندگان برسانند.

حفظ برتری با اتلاف زمان را فراموش کنید. به یاد بیاورید که نظرسنجی های سال 2015 پیش بینی کرده بودند که کلینتون 8 نامزد جمهوری خواه را شکست بدهد و ترامپ کمترین درصد را بین همه آنها داشت. به جای حفظ برتری خود، مزیت های خود را افزایش دهید. حدود چهار یا پنج نامزد را با خود متحد کنید و به آنها اجازه دهید مبارزه کنند. فشار را در جلسات استیضاح نگه دارید. به عنوان یک استراتژی، تا زمان انتخابات سعی نکنید آنها را از دور خارج کنید. این بازی قهرمانی است و همه باید برای برنده شدن فردیت را کنار بگذارند و به عنوان یک تیم بازی کنند. درون زمین راه نروید، بدوید! برای تمام ریباندها و تمام قطع توپ ها تلاش کنید. دست های تان را برای دفاع هر پرتابی بالا بگیرید. ساعتی وجود ندارد. برتری ای نیست. فقط وطن پرستان با وجدان که به یاد دارند متوجهند به خاطر چه چیزی بازی می کنند. منبع: گاردین