آرشیو سه‌شنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۸، شماره ۵۵۴۰
صفحه آخر
۲۰
کافه میرداماد

گفت وگو با روح الله رستمی قهرمان وزنه برداری در روز جهانی معلولان

کلمه «تو می توانی» معجزه می کند

گفتگو: طاهره آشیانی

 نه نظمی داریم  و نه انضباطی.شب هر وقت که دل از گوشی بکنیم ، می خوابیم و صبح ها با  آلارم گوشی از کرده خ نه نظمی داریم  و نه انضباطی.شب هر وقت که دل از گوشی بکنیم ، می خوابیم و صبح ها با  آلارم گوشی از کرده خود پشیمان می شود تا بیدار می شویم.روزهای مان را با صد جور حواس پرتی به پایان می رسانیم و آن طور کار نمی کنیم که نه خدا را خوش بیاید نه بنده خدا را بعد توقع داریم، موفقیت بیاید، مانند هما بنشیند روی شانه مان ما را از خاک به عرش ببرد! همه این ها در شرایطی است که تنمان سالم است حالا تصور کنید، یکی از اندام های بدنمان هم خوب کار نمی کرد و یا کلا از کار افتاده بود، آن وقت دیگر چقدر بهانه داشتیم که این دنیا با ما خوب تا نکرده و بهتر است که برویم یک گوشه بنشینیم، عالم و آدم را متهم و سرزنش کنیم و توقع داشته باشیم که دیگران از پدر و مادر و خواهر و برادر گرفته تا دوست و آشنا کارهایمان را راست و ریست کنند. همه این ها را نوشتم که به این جا برسم که امروز، روز جهانی معلولان است.روزی برای دیده شدن افرادی که با معلولیتی به دنیا آمده اند یا در مسیر زندگی اتفاقی باعث شده آنها دچار معلولیت شوند.اما در میان معلولانی که به نظرمان باید به آنها توجه شده و دیده شوند، هستند کسانی که با دیدنشان و زندگی پر از موفقیتی که داشتند، ما چنان از خودمان خجالت می کشیم که برای یک روز هم که شده از مغز پیشرفته مان استفاده کرده و انسان بودن را پاس بداریم و از لحظات زندگی استفاده کنیم و نگذاریم که شرایط ما را مغلوب کند.

 روزی قهرمان جهان می شوی

یکی از کسانی که از هم صحبتی با او لذت بردم ، روح الله رستمی، قهرمان و دارنده مدال طلای پارالمپیک در رشته وزنه برداری.چیزی که در این گفت وگو برایم جالب بود، صریح بودن رستمی است و این که هم شرایط خودش و هم جامعه ورزشی و آدم های دور و برش را به دقت نگاه و ارزیابی می کند.

رستمی متولد سال 68 در قم است. خودش می گوید: با ضایعه نخاعی متولد شدم. خوشبختانه در خانواده ای متولد و بزرگ شدم که باسواد بودند و فرهیخته و بلد بودند با فرزند معلولشان چطوری رفتار کنند.آنها مرا به مدرسه ای فرستادند که بچه های عادی در آنجا درس می خواندند و همه شرایط را برایم فراهم کردند که معلولیتم اذیتم نکند.تا قبل از این که مدرسه بروم ویلچر نداشتم اما آنقدر بازیگوش بودم که خودم را به کوچه می کشاندم و با دوستانم فوتبال و گل کوچیک بازی می کرد.دروازه بانشان بودم و عاشق فوتبال و ورزش. تا کلاس پنجم در قم زندگی می کردیم و کلاس اول راهنمایی بودم که آمدیم تهران.از همان زمان به باشگاه محله مان رفتم و مربی ام خیلی تشویقم کرد که ورزش را ادامه بدهم.مربی دومم، متخصص پاورلیفتینگ بود و روی ورزش هایی کار می کرد که بدن را قوی کند.همان روزهای اولی که مرا دید گفت بهتر است در ورزش وزنه برداری فعالیت کنم و روی این رشته متمرکز شوم.هم او بود که گفت تو روزی قهرمان جهان می شوی!  این جمله انگیزه زیادی به من داد و شاید یکی از دلایلی که باعث شد در اولین مسابقه جهانی که در آمریکا برگزار شد، شرکت کردم و مدال طلا گرفتم همین جمله و انگیزه بالا بود.

 انگیزه لازم است اما کافی نیست

به رستمی می گویم: پس بی خود نیست، می گویند، در زمان صحبت با دیگران مراقب کلماتی که استفاده می کنیم، باشیم شاید یک کلمه یا جمله انگیزه را در طرف مقابل بکشد.

این قهرمان می گوید: البته کلمات و جملات انگیزشی خیلی مهم است. به قول شما باید مراقب کلمات باشیم. اما نباید از استعداد هم غافل باشیم.اگر آن مربی در من استعداد نمی دید شاید این جمله را نمی گفت و من اگر استعداد و پشتکار نداشتم اصلا قهرمان نمی شدم. به نظرم نباید تعارف کرد اگر کسی در هر رشته ای استعداد ندارد به او بگوییم «تو می توانی» باعث می شویم عمرش را هدر بدهد.راستش استعدادیابی از انگیزه دادن بیهوده مهم تر است.باید حواسمان باشد برای خوب جلوه دادن خودمان دیگران را فریب ندهیم. یک روز نوجوانی را پیش من آوردند که به او انگیزه بدهم که وزنه بردار شود و قهرمان.به خودش نگفتم اما به برادرش گفتم به نظرم استعداد این کار را ندارد.مادرش بهم تلفن کرد و گفت تو بچه مرا ناامید کرده ای.به نظرم همان اول تکلیف کسی را روشن کنیم بهتر است از این که امید  واهی بدهیم.

درباره انضباط شخصی از رستمی می پرسم و این که چگونه روزها و شب های خود را با برنامه ریزی سپری می کند. می گوید: برای شرکت در المپیک لندن یک سال رژیم سخت غذایی داشتم، برنج ، شکر و نمک نخوردم.ساعات خواب و استراحتم کاملا مشخص بود، کارهای اضافی انجام نمی دادم تا انرژی ام بیهوده هدر نرود.همه کارهایم در راستای رسیدن به موفقیت بود.اگر قرار است قهرمان شویم باید از زندگی روزمره و عادی چشم بپوشیم . موفقیت مستلزم ریاضت و سختی است، به آسانی به دست نمی آید. رستمی هنوز ازدواج نکرده و می گوید:  وقتی مجردی برنامه ریزی ات فقط برای خودت است و همسر و فرزندت را درگیر نمی کند اما ما قهرمانان زیادی داریم که ازدواج کرده اند اما برنامه ریزی دقیقی دارند و ریاضت های زیادی را تحمل می کنند تا قهرمان بمانند.یکی از دوستانم می گفت: یک سال است در هیچ مهمانی شرکت نکرده ام.این شاید برای خانواده اش سخت باشد اما به هرحال آنها هم شرایط پدر خانواده را درک کرده و به او کمک می کنند.

 معلولیت ، محدودیت است !

رستمی می گوید: لازم نیست حرف های شیک و غیرواقعی بزنیم. معلولیت ، محدودیت است ! شرایط زندگی ما سخت تر از مردم عادی است.اگر باور ندارید یک روز با ما همراه شوید تا متوجه شوید که ورزش کردن برایمان ساده نیست، همین طور مدال گرفتن.مسوولان می توانند با تدابیری کمی از بار ما کم کنند اما واقعیت این است که نمی کنند.ما برای قهرمان شدن، سخت می جنگیم.با همه چیز.آنقدر هدفمان برایمان بزرگ و ارزشمند است که برای رسیدن به آن هر شرایط سختی را تحمل می کنیم اما این دلیل نمی شود که مسوولان ما را نبینند و برای هموار کردن برخی از دشواری ها کاری نکنند. رستمی این روزها خود را برای شرکت در مسابقات امارات و المپیک 2020 توکیو آماده می کند.برای این قهرمان آرزوی موفقیت داریم. ود پشیمان می شود تا بیدار می شویم.روزهای مان را با صد جور حواس پرتی به پایان می رسانیم و آن طور کار نمی کنیم که نه خدا را خوش بیاید نه بنده خدا را بعد توقع داریم، موفقیت بیاید، مانند هما بنشیند روی شانه مان ما را از خاک به عرش ببرد! همه این ها در شرایطی است که تنمان سالم است حالا تصور کنید، یکی از اندام های بدنمان هم خوب کار نمی کرد و یا کلا از کار افتاده بود، آن وقت دیگر چقدر بهانه داشتیم که این دنیا با ما خوب تا نکرده و بهتر است که برویم یک گوشه بنشینیم، عالم و آدم را متهم و سرزنش کنیم و توقع داشته باشیم که دیگران از پدر و مادر و خواهر و برادر گرفته تا دوست و آشنا کارهایمان را راست و ریست کنند. همه این ها را نوشتم که به این جا برسم که امروز، روز جهانی معلولان است.روزی برای دیده شدن افرادی که با معلولیتی به دنیا آمده اند یا در مسیر زندگی اتفاقی باعث شده آنها دچار معلولیت شوند.اما در میان معلولانی که به نظرمان باید به آنها توجه شده و دیده شوند، هستند کسانی که با دیدنشان و زندگی پر از موفقیتی که داشتند، ما چنان از خودمان خجالت می کشیم که برای یک روز هم که شده از مغز پیشرفته مان استفاده کرده و انسان بودن را پاس بداریم و از لحظات زندگی استفاده کنیم و نگذاریم که شرایط ما را مغلوب کند.

 روزی قهرمان جهان می شوی

یکی از کسانی که از هم صحبتی با او لذت بردم ، روح الله رستمی، قهرمان و دارنده مدال طلای پارالمپیک در رشته وزنه برداری.چیزی که در این گفت وگو برایم جالب بود، صریح بودن رستمی است و این که هم شرایط خودش و هم جامعه ورزشی و آدم های دور و برش را به دقت نگاه و ارزیابی می کند.

رستمی متولد سال 68 در قم است. خودش می گوید: با ضایعه نخاعی متولد شدم. خوشبختانه در خانواده ای متولد و بزرگ شدم که باسواد بودند و فرهیخته و بلد بودند با فرزند معلولشان چطوری رفتار کنند.آنها مرا به مدرسه ای فرستادند که بچه های عادی در آنجا درس می خواندند و همه شرایط را برایم فراهم کردند که معلولیتم اذیتم نکند.تا قبل از این که مدرسه بروم ویلچر نداشتم اما آنقدر بازیگوش بودم که خودم را به کوچه می کشاندم و با دوستانم فوتبال و گل کوچیک بازی می کرد.دروازه بانشان بودم و عاشق فوتبال و ورزش. تا کلاس پنجم در قم زندگی می کردیم و کلاس اول راهنمایی بودم که آمدیم تهران.از همان زمان به باشگاه محله مان رفتم و مربی ام خیلی تشویقم کرد که ورزش را ادامه بدهم.مربی دومم، متخصص پاورلیفتینگ بود و روی ورزش هایی کار می کرد که بدن را قوی کند.همان روزهای اولی که مرا دید گفت بهتر است در ورزش وزنه برداری فعالیت کنم و روی این رشته متمرکز شوم.هم او بود که گفت تو روزی قهرمان جهان می شوی!  این جمله انگیزه زیادی به من داد و شاید یکی از دلایلی که باعث شد در اولین مسابقه جهانی که در آمریکا برگزار شد، شرکت کردم و مدال طلا گرفتم همین جمله و انگیزه بالا بود.

 انگیزه لازم است اما کافی نیست

به رستمی می گویم: پس بی خود نیست، می گویند، در زمان صحبت با دیگران مراقب کلماتی که استفاده می کنیم، باشیم شاید یک کلمه یا جمله انگیزه را در طرف مقابل بکشد.

این قهرمان می گوید: البته کلمات و جملات انگیزشی خیلی مهم است. به قول شما باید مراقب کلمات باشیم. اما نباید از استعداد هم غافل باشیم.اگر آن مربی در من استعداد نمی دید شاید این جمله را نمی گفت و من اگر استعداد و پشتکار نداشتم اصلا قهرمان نمی شدم. به نظرم نباید تعارف کرد اگر کسی در هر رشته ای استعداد ندارد به او بگوییم «تو می توانی» باعث می شویم عمرش را هدر بدهد.راستش استعدادیابی از انگیزه دادن بیهوده مهم تر است.باید حواسمان باشد برای خوب جلوه دادن خودمان دیگران را فریب ندهیم. یک روز نوجوانی را پیش من آوردند که به او انگیزه بدهم که وزنه بردار شود و قهرمان.به خودش نگفتم اما به برادرش گفتم به نظرم استعداد این کار را ندارد.مادرش بهم تلفن کرد و گفت تو بچه مرا ناامید کرده ای.به نظرم همان اول تکلیف کسی را روشن کنیم بهتر است از این که امید  واهی بدهیم.

درباره انضباط شخصی از رستمی می پرسم و این که چگونه روزها و شب های خود را با برنامه ریزی سپری می کند. می گوید: برای شرکت در المپیک لندن یک سال رژیم سخت غذایی داشتم، برنج ، شکر و نمک نخوردم.ساعات خواب و استراحتم کاملا مشخص بود، کارهای اضافی انجام نمی دادم تا انرژی ام بیهوده هدر نرود.همه کارهایم در راستای رسیدن به موفقیت بود.اگر قرار است قهرمان شویم باید از زندگی روزمره و عادی چشم بپوشیم . موفقیت مستلزم ریاضت و سختی است، به آسانی به دست نمی آید. رستمی هنوز ازدواج نکرده و می گوید:  وقتی مجردی برنامه ریزی ات فقط برای خودت است و همسر و فرزندت را درگیر نمی کند اما ما قهرمانان زیادی داریم که ازدواج کرده اند اما برنامه ریزی دقیقی دارند و ریاضت های زیادی را تحمل می کنند تا قهرمان بمانند.یکی از دوستانم می گفت: یک سال است در هیچ مهمانی شرکت نکرده ام.این شاید برای خانواده اش سخت باشد اما به هرحال آنها هم شرایط پدر خانواده را درک کرده و به او کمک می کنند.

 معلولیت ، محدودیت است !

رستمی می گوید: لازم نیست حرف های شیک و غیرواقعی بزنیم. معلولیت ، محدودیت است ! شرایط زندگی ما سخت تر از مردم عادی است.اگر باور ندارید یک روز با ما همراه شوید تا متوجه شوید که ورزش کردن برایمان ساده نیست، همین طور مدال گرفتن.مسوولان می توانند با تدابیری کمی از بار ما کم کنند اما واقعیت این است که نمی کنند.ما برای قهرمان شدن، سخت می جنگیم.با همه چیز.آنقدر هدفمان برایمان بزرگ و ارزشمند است که برای رسیدن به آن هر شرایط سختی را تحمل می کنیم اما این دلیل نمی شود که مسوولان ما را نبینند و برای هموار کردن برخی از دشواری ها کاری نکنند. رستمی این روزها خود را برای شرکت در مسابقات امارات و المپیک 2020 توکیو آماده می کند.برای این قهرمان آرزوی موفقیت داریم.