آرشیو چهار‌شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۸، شماره ۴۵۲۷
صفحه اول
۱
یاد

گل شیرین، مثل نصرآباد

امرالله احمدجو

آثار زرویی نصرآباد یا آن طور که ما خطابش می کردیم، ابوالفضل، مثل نام خانوادگی اش با وجود ظاهر ساده ای که دارند، دشوارفهمند. نوع طنز ابوالفضل، بسیار فاخر و ارزشمند است. رفاقت من و ابوالفضل با واسطه یک نفر دیگر انجام شد و آن واسطه، آقای سیدعلی میرفتاح بود. آخرین دیدار ما برای من خاطره ای ماندگار است که تا آخر عمر فراموش نخواهم کرد.

شبی که تا صبح باهم سپری کردیم. آن هم دو نفری و بدون حضور شخص سوم. شبی بسیار به یاد ماندنی که به مرور خاطرات و یادآوری آنچه طی سالیان بر ما رفته بود، گذشت؛ خاطراتی که لزوما مشترک نبود اما برای شنونده جذابیت داشت. از شیطنت های کودکی گرفته تا حال و هوای جوانی و در عین حال دست وپنجه نرم کردن با فقر خانواده و مسائل دیگر. صبح، خواب مان برد و وقتی بیدار شدیم، باز تا غروب همان روند مرور خاطرات ادامه داشت. ابوالفضل به بیماری های خود و مشکلات ناشی از آنها بسیار بی توجه بود. همه هوش و حواس و تمرکزش معطوف به مطالعه و کارش بود و توجهی نداشت به آن همه بیماری که از فرط بی توجهی او روی هم جمع شده و مثل یک کوه مقابل او و حیاتش ایستاده بود. ابوالفضل در واقع خود را فدای علایقش و چیزهایی کرد که به آنها عشق می ورزید. همان چیزهایی که او زندگی را از طریق آنها می شناخت: مطالعاتش در زمینه ادبیات و هنر و نیز نوشتن و پدیدآوردن اثر خلاقه. آثار طنزی ابوالفضل بسیار نبوغ آمیز بود. او هنرمند و نویسنده ای بود با حد بالایی از جوشش هنری؛ چه وقتی شعر می نوشت و چه هنگامی که اثری منثور خلق می کرد، در هر دو حالت گونه ای جوشش حسی و هنری پرقدرت در کارش مشهود بود. به لحاظ شخصیتی هم بسیار شیرین و جذاب بود. در گویش محلی منطقه ما -زیادآباد میمه- به آدم هایی با خصلت ها و خصوصیت های ابوالفضل زرویی نصرآباد می گویند «گل شیرین»؛ یعنی کسی که بن مایه اش شیرین است. ابوالفضل انگار مادرزاد دلنشین و دوست داشتنی بود. به همین جهت به سرعت با هر کسی که می خواست ارتباط برقرار می کرد. حتی با کسانی که او را نمی شناختند و نمی دانستند این همان ابوالفضل زرویی نصرآباد، طنزنویس معروف و چیره دستی است که با تخلص «ملانصرالدین» طنزهایی تا آن اندازه زیبا می نویسد. او روی طنزنویسان زیادی تاثیر گذاشت و رد شگردها و شیوه طنزنویسی او را در آثار بسیاری از نوآمدگان و کسانی که بعد از او به این حرفه و این عرصه رو آوردند، قابل رصد کردن است و این نیز نشان از اهمیت کار او دارد.