آرشیو چهار‌شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۸، شماره ۷۲۲۰
پایداری
۱۰

رمز محبوبیت پدر توپخانه ایران

مرجان قندی

امیر سرتیپ احمد ترکان پدر توپخانه ایران و معاون اسبق عملیات ارتش جمهوری اسلامی ایران و همرزم و یار باوفای شهید صیاد شیرازی چندی پیش دعوت حق را لبیک گفت و به دیدار همرزمان شهیدش شتافت. همه او را به عنوان قهرمان ملی و اسطوره ای در دوران دفاع مقدس و پس از جنگ تحمیلی می شناختند. امیر سرتیپ ترکان منشا خدمات و اقدامات ارزشمند برای ارتش جمهوری اسلامی ایران و نظام بود و تلاش و زحماتش هیچ وقت از یادها نخواهد رفت. در ادامه گفت و گوی کوتاه با همرزمان و دوستان «پدر توپخانه ایران» را می خوانید.

امیر سرتیپ سیدحسام هاشمی مشاور zرمانده کل قوا در امور حفاظت اطلاعات نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران درخصوص نقش امیر سرتیپ ترکان در دوران دفاع مقدس می گوید:«مرحوم سرتیپ ترکان را از مهر سال 1357 که دوره عالی توپخانه می رفتم، می شناسم. ایشان استاد ما در گروه تفکیک بود؛ افسری بسیار باسواد و فهیم. زمانی که من با شهید صیاد شیرازی درمورد مسائل انقلاب همکاری داشتم آشنایی ام با ایشان بیشتر شد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1358 درگیری ها و ناآرامی ها در کردستان شروع شده بود که به پیشنهاد شهید صیاد تعدادی از افسران نخبه اصفهان به سنندج منتقل شدند که ازجمله این افراد مرحوم ترکان بود.»

امیر سرتیپ هاشمی ادامه می دهد:«این افسران که از اصفهان به سنندج منتقل شدند در آرام سازی و سازماندهی پادگان در سال 58 نقش بسیار موثری داشتند. مرحوم ترکان افسر توپخانه بود و سال 1359 زمانی که با شهید صیاد شیرازی به کردستان رفتیم ایشان معاون توپخانه لشکری شد و نقش بسیار موثری را در بازگشایی محورها و آرام سازی شهرها ایفا کرد و سپس فرمانده توپخانه شد و بعد در سال 1360 که شهید صیاد شیرازی فرمانده نیروی زمینی شد با اینکه مرحوم ترکان یک افسر توپخانه بود، فرماندهی لشکر 28 سنندج را پذیرفت و در مدت فرماندهی اش بسیار عالی فرماندهی کرد. مجددا در سال 1365 که امیر حسنی سعدی فرمانده نیروی زمینی ارتش شد دوباره نیاز شد که ایشان به کردستان بروند. یعنی ایشان که افسر توپخانه بودند دو بار فرماندهی لشکر 28 سنندج را پذیرفت و در آرام سازی شهرها، بازگشایی محورها و مقابله با ضد انقلاب بسیار نقش سازنده ای  ایفا کرد و در تمام 8 سال دفاع مقدس در جبهه ها حضور داشتند و اواخر جنگ فرمانده قرارگاه غرب شده بود. بعد از پایان جنگ نیاز بود که ایشان دوباره به اصفهان برگردد در حالی که فرمانده مرکز توپخانه بود یعنی ایشان تنها افسر توپخانه ای بود که دو بار در طول جنگ فرمانده لشکر پیاده شد.»

وی می افزاید: «چون ایشان فرمانده مرکز توپخانه بود بعد از جنگ در آموزش گسترش توپخانه و فعالیت توپخانه در سراسر توپخانه های کشور نقش سازنده ای داشت. زمانی که شاغل بود مدتی هم به عنوان معاون عملیات ارتش فعالیت داشت. دوره های خارج از کشور را دیده بود و از نظر دانش هم در بحث توپخانه بی نظیر بود و از نظر رفتاری اخلاق بسیار خوبی داشت. با قدرت فرماندهی می کرد و افسران زیرمجموعه همه ایشان را هم به لحاظ دانش و هم به لحاظ مدیریت در فرماندهی قبول داشتند. مرحوم ترکان به علت شجاعت، پرکاری و تلاشی که داشت امیر موسوی فرمانده ارتش که خود جزو افسران لشکر بوده و امیر ترکان فرمانده لشکرش بوده لقب پدر توپخانه ایران را به ایشان داد.»       امیر سرتیپ دوم محمود اعلمی فر سرتیپ بازنشسته ارتش جمهوری اسلامی ایران یکی دیگر از دوستان و از افرادی است که با پدر توپخانه ایران سال ها همکاری داشته، وی درباره آشنایی اش با مرحوم امیر سرتیپ ترکان می گوید: «ما هر دو استاد دانشکده توپخانه صحرایی بودیم. ایشان در گروه تفکیک و من در گروه قوانین تیر تدریس داشتیم. ایشان یکی از استادان بارز دانشکده توپخانه بودند که آن موقع به آن آکادمی توپخانه می گفتند. بعد از انقلاب ایشان جزو فرماندهان شده و به سنندج منتقل شد و بعد از شهامت و شجاعت هایی که از خود نشان داد به فرماندهی لشکر منصوب شد؛ تا زمانی که ایشان فرمانده لشکر 28 سنندج را به عهده داشت هم پرسنل بسیار راضی بودند و هم عملیات هایی که انجام می شد بسیار دقیق و ماهرانه بود.»

وی خاطراتش را زیر و رو می کند و ادامه می دهد:«بعد از فرماندهی لشکر مدتی به عنوان فرمانده در قرارگاه شمال غرب فعالیت می کرد و سپس به فرماندهی لشکر منصوب شد. در آن لشکر ضعف هایی دیده شده بود؛ از این رو ایشان را گذاشتند فرمانده آن لشکر که شاید آن ضعف ها برطرف شود و همین گونه هم شد. ما مجددا در مرکز توپخانه باز به هم رسیدیم، من در شاهین شهر فرمانده دانشکده پدافند هوایی بودم و ایشان مرکز توپخانه بود. مرحوم ترکان از محبوبیت خوبی برخوردار بود؛ در هرسمتی که بود می توانم بگویم بر قلب ها فرماندهی می کرد نه فرماندهی که با استفاده از مقررات و قوانین خشک نظامی باشد. به همین خاطر هم همیشه موفق بود.»