آرشیو چهار‌شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۸، شماره ۴۵۲۷
جلد دوم
۷

روایت «اعتماد» از دختران و پسران معلول

قصه بهاره، صمد، احمد، فرزاد

بنفشه سام گیس

بهاره حتما تا حالا مرده است. بهاره، احمد، صمد و فرزاد حتما تا حالا مرده اند...

بهاره، احمد، صمد

خاتون منتظر ما نبود. وقتی رسیدیم، مددکار کمیته امداد، از پشت نرده ها صدا زد «همسایه». خاتون از پشت تیغه پستوی ته حیاط سرک کشید و ما را که دید کنار نرده ها، از پستو آمد بیرون با همان آستین های تا آرنج بالا جسته. انگشت های سرخش از کف و آب و چنگ مالی لباس را در هم پیچاند و به دامن پیراهنش کشید و «بفرمایین، بفرمایین»، هول زده ای گفت. مددکار، سراغ «بچه ها» را گرفت. سمت راست حیاط، «خانه» خاتون بود. با همان چهره «خانه»؛ دیوار دوغاب زده و در آهنی قفل دار و ردیف شیشه های ترشی و مربا روی درگاه پنجره ها و بوی پیاز تفت خورده که از درز لولای در، می دوید به حیاط. سمت چپ، «اتاق» بچه ها بود؛ اتاق کوچک نوساز که لبه شیب جاده ایستاده بود با درهای مردنی آبی و چهارگوش های 20 در 20 توی دیوار؛ مثلا پنجره که رو به آفتاب هم نداشت.

«اتاق»، یک 20 متری تو در تو بود. «توی» بزرگ تر، مال احمد و صمد بود، یک سوم اتاق را تیغه کشیده بودند و رختخواب بهاره، پشت همین تیغه بود. «اتاق» بوی تند ادرار و عرق تن و تعفن زخم می داد، بوی عصب های پوسیده و پاهای فلج، بوی لب های مجبور به لبخند و چشم های خیس از اشک. تلویزیون لامپی، گوشه اتاق روشن بود و وزوز می کرد. احمد و صمد، پسرهای 42 ساله و 34 ساله، رو به دیوار نشسته بودند؛ رو به صفحه برفک زده تلویزیون، ساکت، فلج، با نگاه های خیره خالی از حس حیات،روی تشک های لاغر، پایین پای همان چهارگوش های 20 در 20. کف اتاق، زیر یک ورق موکت نازک بود و حریم دو برادر را یک کلمن پلاستیکی آبی تعیین می کرد. زور هوایی که از همان چهارگوش های 20 در 20 در اتاق می دوید، به غلظت بوی تعفن نمی رسید. خاتون می گفت احمد و صمد، از وقتی «مرض»، به کمرشان رسیده، کنترل ادرار و مدفوع شان را هم از دست داده اند و خیلی وقت ها، تا با آن پاهای بی حس، روی آرنج و سینه خیز، به مستراح برسند، زیر شلواری و ملحفه کثیف است که می ماند روی دست خاتون که ببرد پشت پستو، چنگ بزند و آب بکشد. برای برادرها، پوشک بی فایده بود چون پاهای شان کج شده بود و زخم بسترشان آنقدر عمیق شده بود که تا مقعد هم رسیده بود و چرک و کثافت، با هم بیرون می ریخت. بهاره ولی پوشک داشت. بهاره، هنوز گردی زخم بسترش، از یک نعلبکی بزرگ تر نبود. هنوز می توانست سر لگن بنشیند، خاتون لگن می آورد پشت همان تیغه، بهاره دست هایش را ستون می کرد کف زمین و خودش را می کشاند روی لبه های لگن. وقتی خانه خودش هم بود، آن آخرها، قبل از اینکه شوهرش طلاقش بدهد و پس بفرستد خانه مادرش، یاد گرفته بود به جای اینکه زور بزند که با پاهای بی حس، از پله های بلند مستراح خانه مادر شوهر خودش را بالا بکشاند، یک لگن می گذاشت کف انباری؛ پشت مهمانخانه، همان جا کارش را می کرد. شوهر بهاره به خاتون گفته بود نمی توانم خرج چلاقی دخترت را بدهم. گفته بود تو زن علیل انداختی گردن من. هرچه خاتون قسم خورد که این مرض، ناخواسته بود و بهاره سالم بود و علیل نبود، شوهر بهاره باور نکرد. یک روز هم نسخه و کیسه دارو و عکس رادیولوژی بهاره را برد دادگاه و گفت این زن علیل است و پول ندارم خرجش کنم. شوهر بهاره دستفروش دوره گرد بود. با موتور قراضه اش، بین روستاهای «تنگ ارم» می چرخید و خرده ریز می فروخت. بعد از سه ماه، دادگاه حکم طلاق داد. آن روز، سه شنبه بود. ظهر بود. بهاره برای ناهار مرغ پخته بود. صدای موتور شوهرش را شنید و پشت سرش، حیاط پر شد از خاک. بهاره خودش را کشیده بود تا مهمانخانه که شوهرش در را باز کرد و آمد تو. به بهاره نگاه کرد و گفت برود خرت و پرت هایش را جمع کند. گفت طلاقش داده و می خواهد زن بگیرد. گفت وانت آورده بهاره را پس بفرستد خانه مادرش. همان وقت بود که پسر بهاره از مدرسه برگشت؛ مرتضی. مرتضی کلاس دوم دبستان بود. آویزان آستین پدرش شد، گریه کرد، پدرش دست مرتضی را پیچاند و هلش داد که برود وسایل مادرش را جمع کند. مرتضی که لباس های مادرش را وسط چادر شب می ریخت، بهاره کف مهمانخانه نشسته بود و نگاه می کرد. نگاه می کرد، به آن پیراهن قرمز، به آن شلوار زری دوزی، به آن چادر نماز آبی، به آن کفش پاشنه صناری که از وقتی پاهایش فلج شد، افتاد گوشه یخدان... خاتون برای بزها آب می ریخت که موتور وانت روی شیب غرید و پیچید وسط حیاط و جلوی پای خاتون و بزها از نفس افتاد. مرتضی از اتاق وانت پرید بیرون و خاتون را بغل کرد. خاتون سرک کشید به اتاق وانت و بهاره را دید با چادر شب شکم پر که سر جهاز داده بود...

بهاره، می دونی چه مرضی داری؟

چند ثانیه ای طول می کشد تا معنی جمله ای که شنیده را بفهمد و جواب بدهد. زبانش راحت نمی گردد، کلمات، ترکیبی از حروف جدا از هم است که به سختی تلاش می کند طوری ادا کند که یک کلمه شکل بگیرد. بهاره می داند چه مرضی دارد. خاتون می گوید دکتر به خودش گفته که او هم مثل برادرهایش، مغز او هم دارد آب می رود، گفته که هر وضعی برادرهایش دارند، او هم همان طور می شود، همان طور، بی حسی، ذره ذره از نوک انگشت پا، ریشه می دهد و در تمام تنش می دود، گفته که زود می میرد. احمد، 4 سال است، صمد، سه سال است که زمینگیر شده اند. بهاره، یک سال است. گوشه پیراهنش را بالا می زند که زخم بسترش را ببینم. پایین تر از مهره انتهایی کمر، سمت چپ، زخم عمیق سیاه رنگی درست شده؛ کوچک تر از سر لیوان، مثل یک چاله تو خالی. اطراف زخم، خیس از ترشحات زرد رنگ است؛ ترشحاتی با بوی لجن. کار هر روزه خاتون، غروب که از کارگری در باغ های گوجه برمی گردد، این است که اطراف زخم پسرها و بهاره را با دستمال خیس، تمیز کند و روغن بمالد که زخم ها، از اینکه هست، ناسورتر نشوند. دکتر گفته بود زخم ها، به مجاری ادرار و روده ها که برسد، عفونت زخم ها که قاطی خون و صفرا شود، همه چیز «تمام» است. خاتون، اول معنی این کلمه را نفهمیده بود. نفهمیده بود که بچه هایش می میرند. فکر می کرد بچه هایش قرار است همین طور فلج به زندگی ادامه بدهند بعد از مردن او. اوایل، اول که احمد از پا افتاد و پسر 38 ساله را کول گرفتند و بردند برازجان، وقتی دکتر گفت پسرش مرض فلج مغزی دارد، خاتون نفهمید. وقتی دکتر گفت فلج می رسد تا قلب و ریه، باز هم خاتون نفهمید. دکتر توی چشم های خاتون نگاه کرد.

«تو چشمام نگاه کرد گفت مادر، بچه ات می میره. می فهمی؟ بچه ات از این مرض می میره. می فهمی مادر؟ اون موقع فهمیدم... 3 سال بعدش، صمد که لنگ افتاد، صمد که شد عین احمد، فهمیدم صمدم هم می میره. دیگه وقتی بهاره بهم گفت پاش لنگ می زنه، عادت کرده بودم. عادت کرده بودم به اینکه بچه هام می میرن. اون موقع بود که فهمیدم گرفتار زنده بودن شدم.»

بهاره، چه آرزویی داری؟

کنار تشک بهاره، یک میز پایه کوتاه بود و روی صفحه میز، یک برس مو بود و یک کیف پول قرمز و یک لاک ناخن و عکس قاب گرفته بهاره و پسرش. بهاره 8ماه بود پسرش را ندیده بود. 5 ماه بود وقتی به شماره پدرشوهرش تلفن می زد و سراغ مرتضی را می گرفت، دست به سرش می کردند و گوشی تلفن را به بچه نمی دادند... .

من را نگاه کرد. طول کشید تا معنی جمله ام را بفهمد. قاب عکس را از روی صفحه میز برداشت؛ عکس خودش و مرتضی. روی صورت مرتضی، روی چشم های بچه اش دست کشید. من را نگاه کرد. آرزویش این بود که قبل از مردن، یک بار دیگر بتواند برای بچه اش قصه بگوید.

خاتون و جمیله

خاتون دیگر چشم هایش اشک ندارد. جمیله دیگر چشم هایش اشک ندارد. تا حالا در چشم های مردم جنوب نگاه کرده ای؟ مثل یک جفت تیله سیاه، قهوه ای، عسلی براق که آنقدر زلال، زیر پلک های بلند، جا افتاده در کاسه چشم های گود که وقتی نگاهت می کنند، انگار کیلومترها دور از دسترس. چشم های خاتون و جمیله همین طور بود؛ زلال، انگار دور از دست. به جمیله گفتم: «چشمات خیلی قشنگه.» با چشم هایش خندید و تیله های سیاه براق، لرزید. یک دفعه، خنده اش جمع شد، نگاهش را انداخت به دیوار؛ به عکسی که فرزاد کنار حرم امام رضا (ع) گرفته بود وقتی هنوز پاهایش سالم بود. فرزاد توی عکس را نگاه کرد و گفت: «گاهی وقتا از مرگ میگه. هی میگه. هی میگه. میگم خفه شو. انقدر کفر نباف. اون وقت خودشو رو زمین می کشه. میاد چشمای منو ماچ می کنه. میگه می دونی من کی می میرم؟ اون وقتی که تو دیگه منو دوست نداشته باشی...»

این گوشه جنوب، پشت نخلستان های سوخته، نزدیک دریا، مادرها، بچه هایی می زایند که نوجوان می شوند، بازی می کنند، مدرسه می روند، جوان می شوند، عاشق می شوند، ازدواج می کنند، بچه می زایند و یکدفعه، پای شان می لنگد، زمین می خورند، پای شان می لنگد، زمین می خورند، زمین می خورند، زمینگیر می شوند، با مادرها می روند پیش دکتر عمومی بوشهر و برازجان و دکتر، به مادرها می گوید: «مغز بچه تان دارد آب می رود. بچه تان زودتر از شما می میرد.»

خاتون و جمیله این جمله را شنیدند. خاتون 3 بار شنید. اول، احمد، دوم، صمد، سوم، بهاره. جمیله 4 بار شنید. وقتی بچه های بزرگ تر از فرزاد، ربابه و سمیرا و نادر، یکی یکی، از پا افتادند، جمیله هربار یک بچه را به کول گرفت و ماشین نقدعلی؛ پسر همسایه شان را کرایه کرد تا برازجان. مددکار کمیته امداد نشانی آقای دکتر را داده بود. ربابه، اولی بود، بعد نوبت سمیرا بود، نادر سومی بود، فرزاد آخری بود...

خانه جمیله دو کیلومتر پایین تر از خانه خاتون بود. حیاط خانه اش، قشنگ تر از حیاط خانه خاتون؛ پر از بوته های گل سرخ. بوته ها را به خاطر فرزاد کاشته بودند، به خاطر فرزاد از بوته ها مراقبت می کردند. فرزاد عاشق آن دختری بود که سه سال قبل، آمد روستای آنها. لیلا؛ غریبه ای که رنگ چشم هایش به رنگ آسمان بالا سر روستا بود. آبی و پر از موج. یک مسافر ساده که یک استکان چای با جمیله خورد و موقع خداحافظی، به فرزاد گفت: «خداحافظ عزیزم.»

آن سال، فرزاد هنوز زمینگیر نشده بود. هنوز زبانش فلج نشده بود. هنوز می توانست کلمات را کامل بگوید. لیلا که رفت، فرزاد به جمیله گفت عاشق شده، عاشق همین غریبه چشم آبی که تصویرش ماند پشت چشم های فرزاد. فردای آن روز، همسایه شان را صدا کرد و خواست همه حاشیه های حیاط را بوته گل سرخ بکارد. غروب آن روز، به جمیله گفت این بار که لیلا آمد، برایش گل سرخ می چیند. ده ها شاخه، از همین بوته های حیاط. حالا سه سال گذشته. بوته ها، اول زمستان، از خواب بیدار می شوند، پر گل می شوند. کف حیاط را گلریزان می کنند... و لیلا، دیگر نیامد...

فرزاد

خواهرش ریز ریز می خندد و می گوید: «از صبح تا شب با خودش حرف می زنه. هر ساعتی می خوابی و بیدار میشی داره با خودش حرف می زنه.»

نشسته بودیم دورتادور مهمانخانه. به دیوار اتاق، عکس های بی قاب زده بودند. عکس جوانی جلوی ضریح حرم امام رضا (ع)، عکس جوانی ایستاده پای دامنه کوه. همه، عکس های فرزاد بود؛ فرزاد سالم. جمیله و خواهر و برادرهای فرزاد نشسته بودند کنار ما. از اتاق کناری صدای حرف می آمد. همهمه ای نامفهوم. صدا، گاهی اوج می گرفت و گاهی به سختی شنیده می شد.

خواهرش می گفت: «نصفه شب ما رو از خواب بیدار می کنه می گه من می خوام برم امریکا.»

جمیله 5 بار عزادار بچه هایش شد؛ دو تای اول، نوزاد چند هفته ای بودند. قابله روستا نفهمید درد بچه ها چه بود. جمیله می گفت وقتی مردند، انگار یک تکه چوب. می گفت دست و پای بچه ها، هر دو، چند روز قبل از مرگ شان، مثل شاخه درخت، خشک شد و یک روز هم، وسط هق هق گریه، نفس شان دیگر بالا نیامد. اما ربابه که مرد، 18 ساله بود، سمیرا که مرد، 24 ساله بود، نادر که مرد، 28 ساله بود. فرزاد هم 39 ساله است...

جمیله حرف می زند و نگاهش به لنگه در چوبی اتاق کناری است. لنگه در که باز می شود، به دامادش اشاره می زند و مرد از جا بر می خیزد و می رود کمک فرزاد. یک سال است که فرزاد از هر دو پا لنگ شده. «مرض» هر چه بوده، از انگشتان پا شروع شده و بند به بند تن، از حس افتاده و حالا رسیده تا قفسه سینه، رسیده به دست ها و انگشت ها. ربابه، ریه اش فلج شد و از دم و بازدم افتاد. سمیرا، قلبش فلج شد و از تپش ماند. نادر، چند روز قبل از مرگ، کور شده بود...

داماد، زیر بغل فرزاد را گرفته و مرد 115 کیلویی، با لبخندی ماسیده گوشه لب، با چشم هایی که هنوز از جوانی برق می زند، ساق های لنگش را سایه به سایه قدم های داماد، دنبال هیکلش می کشد؛ هر بار که می خواهد پای نیمه لنگ را از جا بلند کند برای قدم جدید، انگار کوهی از جا کنده می شود. بعد از هر قدم، به داماد تکیه می دهد، مثل یک پرانتز به عقب خم می شود تا رنجور و سنگین، هوا را به ریه ها بکشد برای قدم دوم. فاصله دو اتاق، 8 قدم بود، 20 دقیقه طول کشید تا فرزاد به مهمانخانه برسد. در آستانه اتاق، داماد، با کف دست ها به ستون فقرات فرزاد فشار آورد انگار بخواهد سطح ناصافی را هموار کند. این طوری بود که فرزاد، دانه به دانه مهره های تنش را خم کرد و مماس با دیوار، خودش را سر داد و نشست. سعی کرد حروف را به هم بچسباند و «سلام» بگوید. فرزاد این طوری حرف می زند؛ س ل ا م. حروف، جدا جدا روی زبانش می آید. جمیله می گوید دو ماه قبل، دکتر برازجان گفت تا چند وقت دیگر، زبانش هم مثل پاهایش، مثل دست هایش لنگ می شود...

اینجا، این گوشه جنوب، زن ها، تنها جور زندگی را به دوش می گیرند، وقتی مردشان می رود زن دوم و سوم می گیرد و طلاق شان می دهد. بین شان، زیاد پیدا می شود که شوهر، طوری کتک زده که دست زنش شکسته، پای زنش شکسته، سرش شکسته. خاطره تکراری زن های این گوشه جنوب، ازدواج دوم و سوم مردشان است و کتک خوردن با شلنگ و چوب؛ کتک خورده، رها شده، تنها، فقیر، با کوله بار خیلی خیلی سنگینی از دردهای نگفته، آنقدر در تمام سال های فقر و کتک و تنهایی، زبان شان بسته مانده که سکوت، عادت شان شده. جمیله هم سال 70، شد مطلقه. وقتی هنوز جوان بود و فرزادش را حامله بود ولی مردش؛ پسرعمویش، رفت از 5 خانه بالاتر، زن دوم گرفت و همه روستا خبردار شد که «صفر»، دختر ابراهیم را عقد کرده. آن موقع، پاهای ربابه و سمیرا و نادر، هنوز لنگ نشده بود.

«همه بچه ها از اول سالم بودن. فرزاد تا کلاس هفتم مدرسه رفت. 15 سالش که شد، گاهی می افتاد زمین. نادر که رفت، پای فرزاد شد عین پای شکسته. یواش یواش راه می رفت. انگار پاش رو روی گل می کشه. سنگین شده بود. بردیم مریضخونه، دکتر گفت شاید خوب بشه. از پارسال حواسش به هم ریخت. دیگه اختیار همه چی از دستش رفت. دوباره که رفتیم مریضخونه، دکتر گفت مادر، فرزادتم مغزش فلج شده. رفتنیه. مثل اون سه تا بچه ات.»

جمیله هیکل درشتی دارد. بازوهای پهن، مچ های قطور، شانه های پهن. ولی آنقدر ربابه و سمیرا و نادر را، آن سال های آخر که زمینگیر شده بودند، کول گرفت و کف اتاق وانت نقد علی خواباند و درمانگاه برازجان و بوشهر که رسیدند، کول گرفت و بالا و پایین برد و روی همان تشک نازک کف اتاق مهمان خانه، این طرف و آن طرف شان کرد که به خیال ساده اش، با زخم بسترهای شان که کم کم به قد یک پیاله ماست خوری گود می شد و چرک پس می داد، بجنگد که حالا خودش هم که می خواهد روی زمین بنشیند، دستش را به دیوار تکیه می دهد تا دانه به دانه مهرهای کمرش، مثل کمر فرزاد، روی هم سر بخورد و صاف شود. وقتی حرف می زند، فرزاد، همه وجودش، همان باقی مانده ای که هنوز فلج نیست، چشم می شود و گوش می شود. آدم ها می فهمند چقدر تا مرگ فاصله دارند؟ فرزاد می فهمید؟

«حرفا می زنه که خیلی با حرفای ما فرق داره. نه پا به اختیارشه، نه دست به اختیارشه. ولی عشقش خارج رفتنه. یه وقتا هم نمیشه بفهمی چی میگه. کفر میگه. ناسزا میگه. از درد استخون می ناله. از درد پای فلج می ناله.»

جمیله عکس جوانی هایش را می آورد. عکس عروسی فهیمه؛ دختر همسایه شان. وقت عروسی فهیمه، جمیله 35 سالش بود. پیراهن محلی آبی به تن کرده و چادر حریر آبی زری دوزی به سر. پسرکی از کنار عکس سرک کشیده، چشم هایش، چشم های فرزاد است. میشی مورب، پر از تردید. تردید به ادامه زندگی همان موقع هم سایه به سایه اش بوده؟ کنار مادر، دو دختر نوجوان ایستاده اند. جمیله انگشت می گذارد روی گل سفید پیراهن عنابی توی عکس و می گوید: «این ربابه بود. دختر بزرگم، خیلی دوسش داشتم.» انگشت می گذارد روی حاشیه زری دوزی چادر صورتی توی عکس و می گوید: «این سمیرا بود. دختر دومم، سمیرا تو همین اتاق تموم کرد.»

خواهر فرزاد می شمرد؛ خانواده هایی که در این منطقه، بچه های مثل فرزاد دارند؛ بچه هایی که زودتر از مادر و پدرشان می میرند؛ بچه هایی که می میرند از فلج: «دختر یوسف که خونه شون اول روستاست. شهریاری که خونه اش توی جاده است، اونم دو تا پسر داشت از فلج مردن. خاتون احمدی که دو تا پسرش و یه دخترش این مرض رو دارن. پسرعموی خودم، اول کوه میشینه. 4 تا پسرش این مرض رو دارن. یه پسرش رفت بوشهر مهندس شد حالا فلج، افتاده گوشه خونه. یه همسایه هم چند سال قبلا داشتیم. بچه اش که مرد، از اینجا رفتن. آخرا، بچه اش غذا هم نمی خورد. دکترا می گفتن حلقش فلج شده....»

زندگی جمیله و پسرش از مستمری کمیته امداد می گذرد. بهزیستی هم به فرزاد عصا و پوشک می دهد.

برادر بزرگ تر می گوید: «6 ماه دیگه اگه اومدی خونه ما، دیگه فرزاد دراز افتاده. از جا هم نمی تونه بخیزه.»

خواهر بزرگ تر می گوید: «جوری از حرکت می افته که دیگه نمی تونه تنش رو از این پهلو به اون پهلو کنه.»

داماد می گوید: «نادرم همین طور شد. از زخم بستر مرد.»

جمیله می گوید: «یه نوار داره، یه طرفش 10 تا آهنگ پر کرده، توی هر آهنگ صد دفعه اسم لیلا میاد.»

خودش را می کشاند تا کنار پاهای فرزاد، دست های پهن و بزرگش را دور شانه های فرزاد حلقه می کند، سرش را می بوسد. فرزاد، دست هایش را به سختی بالا می آورد و دور صورت جمیله می گیرد و پیشانی مادر را به پیشانی خودش می چسباند.

جمیله همان طور که دست دور شانه فرزاد دارد، برایش شعر می خواند: «جوون اون است که لب پر خنده باشد / جوون اون است کلاه افکنده باشد / جوونی که نداره مال دنیا / بمیره بهتره تا زنده باشد»

فرزاد می خندد و می گوید می خواهد برود ونیز. خواهر بزرگ تر از اتاق کناری، دفترچه ای می آورد که روی ورق هایش، عکس های بریده شده مجلات و روزنامه ها از نقاط دیدنی کشورها چسبیده و زیر هر عکس هم، با خط ناخوش و پر از غلط، اسم آن منطقه، نوشته شده. ونیز با آن خیابان های آب گرفته اش، پاریس و آن بنای یادبود سرباز گمنامش، مسکو و زمستان های زیبای یخ زده اش، نیویورک و خیابان های بی آسمانش... فرزاد، وقتی دست هایش سالم بوده، تا یک سال قبل، تمام تفریحش در این روستای دور از آبادانی همین بوده؛ به نقد علی سفارش می کرده هر وقت می رود شهر، مجله ها و روزنامه های کهنه برایش بیاورد که او گوشه همین اتاق بنشیند و عکس های دیدنی اش را ببرد و روی ورق های دفترش بچسباند که هر بار دفتر را ورق می زند، خودش را تصور کند که دست در دست لیلا، راهی سفر هستند. سفر به مقصد دریاها و جنگل ها و دشت ها و رودخانه ها، به آنجایی که هیچ خبری از درد و مرگ نباشد...

فرزاد، می دونی دیگه هیچ وقت نمی تونی راه بری؟

با همان زبان از نا افتاده، حروف را به سختی به هم می چسباند تا هیبت یک کلمه، یک جمله به تجسم برسد.

«ا ز م ع ک س ب گ ی ر (ازم عکس بگیر)، ب ر ا ی ل ی ل ا ب ف ر س ت م (برای لیلا بفرستم) ب ر ا م د ا ر و ب ی ا ر (برام دارو بیار) خ و د م م ی د و ن م (خودم می دونم) م ی د و ن م د ی گ ه ن م ی ت و ن م ر ا ه ب ر م (می دونم دیگه نمی تونم راه برم)».

جمیله، این پسرتم می میره.

نگاهش را می گیرد سمت بوته های گل سرخ. حیاط پر شده از عطر گل. یک شاخه گل از بوته کنار دستش می کند و به من می دهد. نگاهم نمی کند.

«کم کم همه تنش بی جون میشه تا آخر می رسه به قلب و گردن و... دیگه هم تموم.»