آرشیو چهار‌شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۸، شماره ۴۵۲۷
ورزش
۱۱
نگاه

به بهانه تاریخ سازی نابغه آرژانتینی

بر لبه رویا بایست و مبارزه کن!*

ساناز علی پور

توپ طلای 2019 حالا در پذیرایی خانه لیونل مسی جا خوش کرده است؛ در کنار پنج توپ طلای دیگر. در شبی که فرانس فوتبال میزبان بهترین های فوتبال جهان بود، مسی در کنار دیدیه دروگبا به تماشای بازی های درخشان خودش نشست و سپس توپ طلا را از دستان مودریچ دریافت کرد. مسی بار دیگر بهترین فوتبال جهان شد. اما دلیل بهترین بودن او را تنها نباید در نقش آفرینی هنرمندانه او در زمین فوتبال جست. آمار و ارقام شگفت انگیزی که او از خود بر جای می گذارد، تنها محصول یک نبوغ ذاتی نیست. تلاش های بی وقفه و تحمل فشارهای روانی سنگین فاکتورهای دیگری هستند که اغلب در تجسم تصویر مسی برنده، نادیده گرفته می شوند. در دنیای کوآنتومی (دنیای سیستم های ریز) هر ذره مستقل است؛ از این جهت که می توان با ایجاد خلا، ذره را به صورت جداگانه (فارغ از محیط) مورد بررسی قرار داد. در دنیای کلاسیک (دنیای سیستم های بزرگ) اما چنین نیست. نمی توان اجسام بزرگ را به طور مستقل مورد مطالعه قرار داد چراکه همیشه در حال برهم کنش با محیط اطراف و اجسام دیگر هستند. مسی مانند یک سیستم کوآنتومی است؛ به طوری که ارزیابی عملکرد او همواره در بستر مقایسه صورت می گیرد. او همیشه در ترازویی سنجیده می شود که یک سمتش مارادونا یا رونالدو قرار داده می شوند و این فشار روحی سنگینی است که هر کسی قادر به تحمل آن نیست. تا آنجا که به نظر می رسد مسی نه در میدان یک «رقابت»، بلکه در صحنه یک «مبارزه» قرار دارد.در سالی که گذشت، مسی همراه بارسلونا فاتح لالیگا شد اما در عین ناباوری قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و جام حذفی اسپانیا را از دست داد. طبق روال چند سال اخیر، در سال گذشته نیز او با آرژانتین سال خوبی را پشت سر نگذاشت (جایی که از او انتظار دارند با یک تیم درب و داغان، با غیرآرژانتینی ترین آرژانتین تاریخ که محصول فساد گسترده در فدراسیون این کشور است، قهرمان شود) . اما آنچه نمایان تر از این نتایج بود، بازی های چشم نوازی بود که اغلب طرفداران رقیب را نیز به تحسین وا می داشت.مسی طی 10 سال گذشته، برای ششمین بار بهترین بازیکن جهان شد اما مسلما زیباتر و خیره کننده تر از تصویر او درحالی که توپ طلا را در دست دارد، بازی خارق العاده او در مستطیل سبز است. مسی، در عرصه ملی مارادونا نیست. در عرصه رقابت های باشگاهی هم رونالدو نیست. چنان که مارادونا، مسی نیست و رونالدو نیز تنها رونالدو است. این داستان مسی است. بگذاریم همان گونه که می تواند به پایانش برساند. آنها که مسی را دوست دارند، باید او را درک کنند؛ تنها باید از او بخواهند بر لبه رویا بایستد و مبارزه کند. تنها همین...

*بخشی از شعر محمود درویش