آرشیو چهار‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۸، شماره ۳۵۷۶
صفحه آخر
۱۶
تجربه دیگران

حق دسترسی

این سوال مطرح است که آیا دسترسی به اینترنت یک حق بشری است یا یک وسیله لوکس برای تعدادی از افراد بشر؟ درحال حاضر بیش از 2.3 میلیارد نفر بدون اینترنت در جهان زندگی می کنند. طبق یک مطالعه جدید، دسترسی رایگان به اینترنت می تواند به عنوان یکی از حقوق بشر در نظر گرفته شود، زیرا افرادی که قادر به آنلاین شدن نیستند -به ویژه در کشورهای درحال توسعه- امکان تاثیرگذاری در جهان را ندارند. از آنجا که تعاملات بشری هر روز بیشتر از گذشته به صورت آنلاین صورت می گیرد، آزادی های اساسی با حذف این امکان کمتر و کمتر می شود، به خصوص اگر برخی از شهروندان به اینترنت دسترسی داشته باشند و برخی دیگر این امکان برایشان فراهم نشود.

تحقیقات جدید نشان می دهد که اینترنت راهی اساسی برای حمایت از سایر حقوق اساسی بشر مانند زندگی و آزادی خواهد بود و می تواند زندگی انسان ها را به صورت حداقلی مناسب تر کند. دکتر مورتون رگلیتز، مدرس اخلاق جهانی در دانشگاه بیرمنگام، یافته های خود را - اولین مطالعه در نوع خود - در مجله فلسفه کاربردی منتشر کرده است.

دکتر رگلیتز تاکید کرد: «دسترسی به اینترنت لوکس نیست، بلکه یک حق اخلاقی- انسانی است و همه باید دسترسی بدون نظارت و بدون سانسور به این رسانه جهانی داشته باشند، حتی دسترسی رایگان برای کسانی که قادر به پرداخت هزینه های آن نیستند. بدون چنین دسترسی ای، بسیاری از مردم برای تاثیرگذاری و پاسخ گویی به قانون گذاران و نهادهای حاکم، فاقد یک روش معنی دار هستند. این افراد به سادگی از تصمیم گیری در قوانینی که باید از آنها پیروی کنند حذف می شوند. وی افزود: «اکنون استفاده از گفتار آزاد و به دست آوردن اطلاعات به شدت به امکان دسترسی به اینترنت بستگی دارد. بخش عمده ای از بحث های سیاسی امروز به صورت آنلاین صورت گرفته و اطلاعات سیاسی مرتبط با آن در اینترنت به اشتراک گذاشته می شود؛ به این معنی که ارزش نسبی این آزادی ها برای مردم آفلاین کاهش یافته است».

طبق تحقیقات دکتر رگلیتز، اینترنت فرصت بسیاری برای حمایت از حقوق اساسی بشر در زندگی، آزادی و حتی حق تسلط بر بدن را فراهم می کند.

وی ضمن تاکید بر اینکه آنلاین بودن این حقوق را تضمین نمی کند، به نمونه هایی از تعامل اینترنتی اشاره می کند که به پاسخ گویی دولت و موسسات کمک کرده است. این مثال ها عبارتند از:

بهار عربی: راه های جدید گزارش جهانی

مستندکردن خشونت غیرقانونی پلیس علیه آمریکایی های آفریقایی تبار در ایالات متحده.

کمپین #MeToo — کمک به «رفع» آزار جنسی زنان توسط مردان قدرتمند.

دکتر رگلیتز «حقوق اخلاقی بشر» را بر اساس منافع جهانی تعریف می کند که برای یک زندگی حداقل مناسب و معقول ضروری است.

طبق این تحقیق به تعدادی از نهادهای مهم سیاسی اطمینان داده است که دسترسی جهانی مقرون به صرفه است.

ایالت کرالای هند دسترسی جهانی به اینترنت را یک حق بشری اعلام کرده است و قصد دارد تا سال 2019 آن را برای 35 میلیون نفر از جمعیت خود تامین کند.

اتحادیه اروپا ابتکارعمل WiFi4EU را برای تامین دسترسی به اینترنت وایرلس بی سیم در سراسر مراکز اصلی زندگی عمومی تا سال 2020 آغاز کرده است.

دسترسی جهانی به اینترنت بخشی از اهداف توسعه پایدار سازمان ملل است که کشورهای متعهد به سازمان ملل برای دستیابی به دسترسی جهانی به اینترنت در کشورهای درحال توسعه کمک می کنند. اتحادیه بین المللی ارتباطات  سازمان ملل تخمین زده بود تا پایان سال 2018، 51 درصد از جمعیت هفت میلیاردنفری جهان به اینترنت دسترسی داشته باشند.

بسیاری از مردم در مناطق فقیرنشین جهان هنوز دسترسی به اینترنت ندارند، اما با ارزان تر شدن فناوری، تعداد آنها رو به کاهش است. بااین حال، گسترش اینترنت در سال های اخیر کند شده است و نشان می دهد دسترسی جهانی بدون تلاش های جدی رخ نخواهد داد.

دکتر رگلیتز بیان کرد: «دسترسی جهانی به اینترنت نیاز به زمین ندارد. دسترسی به امکاناتی مانند وبلاگ نویسی، کسب اطلاعات، پیوستن به گروه های مجازی یا ارسال و دریافت ایمیل به جدیدترین فناوری اطلاعات نیاز ندارد. تلفن های اینترنت دار به مردم امکان دسترسی به این خدمات را می دهند و ارائه خدمات اینترنتی عمومی، مانند کتابخانه های عمومی را فراهم می کند».

وی افزود: «حق بشر برای دسترسی به اینترنت شبیه به حق جهانی بهداشت است که نمی تواند در بالاترین سطح پزشکی جهان باشد، زیرا بسیاری از ایالت ها و کشورها برای ارائه چنین خدماتی بسیار ضعیف هستند. از کشورهای فقیر خواسته شده است که خدمات اساسی پزشکی ارائه دهند و در جهت ارائه خدمات با کیفیت بالاتر مراقبت های بهداشتی تلاش کنند. به همین ترتیب باید به تدریج امکان دسترسی به اینترنت و زیرساخت های فناوری اطلاعات فراهم شود.»