آرشیو دو‌شنبه ۲۳ دی ۱۳۹۸، شماره ۴۵۶۱
صفحه اول
۱
رسانه

رسانه یا موشک

کیوان کثیریان

وقتی دولت مستقر یک مملکت، مباحث و مواضع رسانه ای اش را در توییتر مشاور رییس جمهور اعلام می کند، نتیجه آن می شود که این جناب با خطاهای فاحش پی در پی و اظهارات بی دقت، هم خودش را بیش از پیش تضییع می کند، هم دولت را و هم دیگران را به واکنش وا می دارد. وقتی آقای حسام آشنا، مشاور رییس جمهور آنقدر بی خبر است که با اشاره به برد موشک ها برای ایجاد امنیت، رسانه ها را پاشنه آشیل مملکت می داند و از اینکه برد رسانه ای مان مثل برد موشک های مان نیست گله می کند، آدم می خواهد به قول عادل فردوسی پور کله اش را به میز بکوبد.

آقای آشنا!

واقعا مگر شما چیزی از مطبوعات و رسانه ها باقی گذاشته اید که حالا توقع دارید در خط مقدم برای شما بجنگند؟ مگر برای گشایش فضای رسانه ای تلاشی کرده اید؟ مگر برای حفظ و بقای رسانه ها که دارند در تنهایی و انزوا له می شوند و از بین می روند، فکری کرده اید؟

شما چسبیده اید به صفحه توییترتان و هی اظهارنظرهای غیرکارشناسی و هزینه زا می کنید و فکر می کنید دنیا چشمش به صفحه مجازی شماست و آخرش هم مجبورید اعتراف کنید که گول خوردید. آن طرفی ها هم چسبیده اند به تلویزیون که نگاه رسمی و بعضا ناکارآمدشان را به ملت دیکته کنند. آخرش هم این جمله از توی تلویزیون رسمی مملکت بیرون می آید که حالا چه لزومی داشت واقعیت ها گفته شود که دشمن سوءاستفاده کند! جمله ای که گویی تمام این سال ها سرلوحه کار صدا و سیما بوده است.

اما آقای آشنا! شما و صداوسیما دو روی یک سکه اید. آنها با انحصار و شیپور گوشخراش شبانه روزی، جا را برای هر رسانه دیگر تنگ کردند و شدند متکلم وحده، شما هم رسانه های آزاد را نابود کردید، استقلال رسانه ها را گرفتید، چون دست اندرکار بودید و هیچ قدمی برای استقلال و بقای مطبوعات و رسانه ها برنداشتید و هیچ فضایی برای کار حرفه ای باز نکردید. بله آقای آشنا. شما به اعتراف خودتان راحت گول می خورید ولی رسانه مستقل و حرفه ای به این سادگی ها گول نمی خورد. رسانه آزاد، مستقل، قدرتمند، پرسشگر و شجاع همه چیز را شفاف می کند، جلوی دروغ و ریا و بی مسوولیتی را می گیرد، اجازه کتمان حقیقت را نمی دهد، از خیلی فجایع پیشگیری می کند و هر مقام و هر مسوولی را به پاسخگویی مجبور می کند به شرطی که امنیت داشته باشد. شما در قبال ناامنی رسانه ها و گرفت و گیر و تعقیب روزنامه نگاران سکوت کردید. شما در قبال تنگنای آزادی بیان سکوت و حتی خواسته یا ناخواسته به ایجاد این فضا کمک کردید. شما رسانه ها و اهل رسانه را تبدیل به موجوداتی کردید که فقط اخبار رسمی را منتشر و نگاه رسمی را منعکس کنند، نقد نکنند، محافظه کار و ترسو باشند، از تحلیل و کارشناسی فاصله بگیرند، پرسشگری را فراموش کنند، از دردسر و دستگیری بترسند، به نان شب محتاج باشند، درگیر تامین کاغذ و ادامه حیات باشند، درگیر روزمرگی شوند، شرایطی برای روزنامه نگاران پیش آوردید که یا از روی ناچاری مهاجرت کنند، یا بیکار بمانند، یا از روزنامه نگاری فاصله بگیرند و به مشاغل نامربوط بپردازند، یا بمانند و از اصول اولیه حرفه شان عدول کنند یا دربند شوند و حالا که دیدید از پس قضایا برنمی آیید دست به دامن رسانه هایی شده اید که دامنی برای شان باقی نگذاشته اید؟ حالا که راحت گول خورده اید، یادتان آمد که رسانه های ما را با رسانه های امریکایی مقایسه کنید؟ این چه مقایسه ای است؟ یک نگاه به عملکرد خودتان بیندازید. رسانه های حرفه ای را در ایران عملا نابود کردید و حالا که گیر افتاده اید، نظر مبارک تان به اهمیت رسانه ها جلب شده؟ در سرزمینی که نگاه به مطبوعات و رسانه، ابزاری است و مدیرانش گاهی نیز به چشم دشمن یا - در شکل خوشبینانه ترش- مزاحمانی پردردسر به اهل رسانه نگاه می کنند چه توقعی می شود داشت؟ آقای آشنا، رسانه آزاد امنیت ملی را تامین می کند و شماها با تضعیف رسانه ها، مدت هاست امنیت ملی را به خطر انداخته اید.

آقای محترم!

محض اطلاع شما، برد رسانه از برد موشک خیلی خیلی بیشتر است ولی کجاست آن بزرگواری که این مفهوم ساده را درک کند؟