آرشیو دو‌شنبه ۲۳ دی ۱۳۹۸، شماره ۴۵۶۱
صفحه اول
۱
پارلمان

استعفا و محاکمه و...

محمد کاظمی

این روزها از زمین وآسمان بر سرمان غم های جانکاه می بارد، هنوز بر اثر ضایعه بزرگ شهادت سردار رشیدمان حاج قاسم سلیمانی آرام نشده بودیم که حدود 60 نفر از هموطنان عزیز در جریان خاکسپاری این شهید در کرمان به دیار باقی شتافتند و هنوز درحال درک این مصیبت بودیم که در تصادف یک اتوبوس بازهم عده دیگری جان به جان آفرین دادند و ناگهان مصیبت بزرگ تری از راه رسید و هواپیمای اوکراینی در آسمان کشورمان مورد اصابت قرار گرفت و 176 نفر مسافر آن که باز هم اکثرشان ایرانی بودند جان باختند تا حلقه مصیبت های مان در این مقطع سخت و سیاه کامل شود و هوش از سرما برباید. حوادث همیشه هستند و در بسیاری از زمان ها گریزی از آنها نیست چیزی که این روزها حوادث را برای ملت ایران تکان دهنده می کند و صبر و قرارشان را از بین می برد اصابت موشک خودی به هواپیمای مسافربری و از آن بدتر کتمان حقیقت تا 3 روز از صاحبان عزا یعنی ملت شریف ایران است اکنون همه ما متحیر هستیم که چگونه می شود با مردم سخن گفت؟ ما پیش از این هم در بسیاری از زمینه ها دچار مشکلات و نابسامانی ها و بی اعتمادی ها بودیم ولی این موضوع اخیر واقعا غیرقابل تصور و توجیه است و هم اکنون مردم در بهت و سرگشتگی فرو رفته اند و توان هضم آن را ندارند. چگونه مسوولان مرتبط 3 روز این واقعیت را از ملت پوشانده اند و در رسانه ها که همه بی خیر بوده اند خلاف آن بارها گفته شد و حتی سکوت نکردند تا به موقع موضوع را به سمع ملت مظلوم برسانند! داغ این معنا از همه مصیبت های پیش گفته بزرگ تر و امکان رفع و رجوع آن بسیار سخت و شاید غیر قابل جبران باشد. با همه توضیحاتی که برخی مسوولان عنوان کرده اند هنوز ابهامات زیادی وجود دارد که باید دقیقا برای مردم تشریح شود والا وضع از همین هم که هست بدتر خواهد شد.

در راس همه ابهامات این معنا است که در شرایط جنگی پیش آمده چرا به هواپیماهای مسافربری اجازه پرواز داده اند و چگونه یک هواپیمای معمولی با یک موشک اشتباه شده است. اگر میزان خطای انسانی در کشور ما تا به این حد بالا باشد چگونه می توانیم همچنان به هواپیماهای دیگر اجازه نشست و برخاست دهیم؟ چه کسی، در چه سطحی این اشتباه فاحش را مرتکب شده است وبدتر از آن عامل یا عوامل اصلی کتمان این مصیبت بزرگ چه کسانی هستند و کی به مردم معرفی می شوند ؟ به نظر می رسد اگر میزان خسارت معنوی این موضوع را فهمیده باشیم کمترین واکنش مسوولانه استعفای مرتبطین با ماجرا در هر سطح ممکن است . هرکس قصور یا تقصیری داشته است نه تنها باید استعفا دهد که علاوه بر پاسخگویی در برابر ملت باید محاکمه هم بشود، شاید آبی بر آتش حزن واندوه مردم باشد. در این ماجرا ثابت شد که بسیاری از روندها در کشورما غلط هستند و باید با قاطعیت و به طور ریشه ای اصلاح شوند. کسانی که سال های متمادی در برابر تغییر و تحول مقاومت کردند امروز باید نتیجه کار خود را ببینند و گوش شان در برابر نصحیت گویان دلسوز باز شود . وقتی راه های اطلاع رسانی محدود می شوند و روزنامه ها و رسانه ها برای هر کلمه ای که می نویسند مواخذه شوند و کوچک ترین اشتباهی منجر به توقیف مطبوعات می شود و خبرنگاران برای کسب خبر و اطلاع رسانی با انواع موانع روبه رو هستند باید هم انتظار چنین فجایعی را داشته باشیم . کاش شدت این مصیبت ما را به خود آورد و ساختار سیاسی ما تن به تغییرات و تحولات مثبت دهد و مردم احساس کنند که اگر این همه آماج تیرهای بلا قرار گرفته اند حداقل همه به خود آمده ایم و می خواهیم بدی ها را برطرف کنیم و کژی ها را راست نماییم و بی اعتمادی ها را برطرف و خودمحوری ها را ریشه کن کنیم.