آرشیو سه‌شنبه ۲۴ دی ۱۳۹۸، شماره ۷۲۵۵
صفحه آخر
۲۰
یادداشت

نه حق انتخاب داشتیم، نه حق تصمیم گیری

نیما اقلیما

امیر» فیلمی به کارگردانی و نویسندگی نیما اقلیما و تهیه کنندگی سید ضیاء هاشمی در حالی از روز چهارشنبه 25 دی ماه نمایش عمومی اش آغاز می شود که نزدیک به دو سال از رونمایی اولیه فیلم در سی وششمین جشنواره فیلم فجر می گذرد. نیما اقلیما در یادداشتی از تصمیم اکران این فیلم بعد از دو سال آن هم در روزهای منتهی به جشنواره فیلم فجر و شرایط اجتماعی امروز جامعه نوشته است.

کلمه تصمیم زمانی معنا دارد که حق انتخابی وجود داشته باشد. اکران فیلم «امیر» بعد از دو سال در شرایط موجود اجتماعی، در صورتی تصمیم گیری محسوب می شد که دو سال امکان اکران داشته باشیم، حق انتخاب داشته باشیم و منتظر بهترین فرصت مانده باشیم. در شرایطی که عملا ما نه حق انتخاب داشتیم و نه حق تصمیم گیری. اکران نشدن فیلم در همان سال اول تولید تا حدودی خودخواسته بود. پس از دیده شدن «امیر» در جشنواره سی و ششم این تصمیم خود ما بود که فیلم را اکران نکنیم تا فرصت حضور در جشنواره های خارجی را داشته باشیم. چرا که اگر فیلم وارد سیستم اکران می شد امکان حضور در جشنواره های خارجی را از دست می داد اما از سال دوم که تصمیم بر اکران گرفتیم متاسفانه بنا بر دلایلی کسی از فیلم پشتیبانی نکرد تا با پخش کننده داخلی به توافق برسیم در نهایت پس از آشنایی با سعید خانی و خانه فیلم و تعامل با آقای هاشمی تهیه کننده، شرایط اکران فیلم مهیا شد و از روز چهارشنبه 25 دی ماه نمایش عمومی «امیر» آغاز می شود و در ادامه در گروه هنر و تجربه به اکران خود پایان می دهد. به عنوان سازنده حداقل تلاشم این بوده که در ساختار (فرم و محتوا) فارغ از قضاوت ها به روز و متفاوت عمل کنیم تا مخاطب فیلمی را ببیند که پیش از این خیلی درگیر آن نبوده است؛ بخشی از زیبایی شناسی زیست مخاطب به انضمام سوژه ای که قرار است کمک کند تا مخاطب را در تعاملی دراماتیک با محتوا قرار دهد تا شاید فیلم در مجموع بهتر دیده و شنیده شود. «امیر» فیلم سختی است و دیدنش یک مقدار جرات می خواهد. چرا که تم اصلی آن درباره مسئولیت پذیری آدم هاست طوری که انکار مشکلات جایی گریبانگیر کاراکترها می شود و احتمالا مخاطبانی که چنین خصوصیاتی دارند از فیلم لذت ببرند. «امیر» سعی می کند بخشی از وجود خودمان را به خودمان نشان بدهد و دیدن «امیر» به نوعی نگاه کردن به آینه است. البته این روزها نگاه کردن در آینه هم کار سختی است و جرات می خواهد.