آرشیو چهار‌شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۸، شماره ۴۸۰۴
ورزش
۱۸

دشواری زندگی در کنار برنده ها

سه چالش مهم یحیی در پرسپولیس

دنیای اقتصاد : جدایی کالدرون از پرسپولیس، از مدت ها قبل قابل انتظار به نظر می رسید، اما حضور گل محمدی به جای او چیزی نبود که راحت پیش بینی شود. به هر حال یحیی با شهرخودرو قرارداد داشت و مالک باشگاه خصوصی مشهدی هم ابتدای فصل با رد درخواست مدیران پرسپولیس برای انتقال گل محمدی نشان داده بود به راحتی دست از مربی اش نمی کشد. با این اوصاف و در فرآیندی بحث برانگیز یحیی به نیمکت پرسپولیس رسید، دوشنبه شب قرارداد بست و ظهر دیروز هم به بازیکنان معرفی شد. در این مطلب سه چالش اساسی یحیی را در پرسپولیس بررسی خواهیم کرد.

   بالا نگه داشتن تیم برنده

یحیی گل محمدی تیمی را تحویل گرفته که سه فصل پشت سر هم قهرمان شده و در نیم فصل اول امسال هم از هر سه سال قبلی بهتر نتیجه گرفته است! بالا نگه داشتن این تیم از جهات مختلف دشوار است؛ هم از حیث تزریق انگیزه به بازیکنان اشباع شده و هم از این جهت که هر نتیجه ای غیر از استمرار موفقیت ها، یک ناکامی بزرگ برای کادرفنی جدید محسوب خواهد شد. بعد از آنکه برانکو سه قهرمانی آورد و کالدرون هم همان روند را حفظ کرد، برخی هواداران پرسپولیس به سطحی از شکم سیری رسیدند که در صفحه اجتماعی مربی آرژانتینی کامنت هایی با این مضمون می گذاشتند: «تیم ما با چوب خشک هم قهرمان می شود.» و همین مساله نشان می دهد حتی مقام دومی لیگ هم برای یحیی یک شکست بزرگ خواهد بود. قطعا او به زودی با فشار روانی وحشتناک ناشی از این انتظارات مواجه خواهد شد. فراموش نکرده ایم وقتی کالدرون کارش را در پرسپولیس شروع کرد، بعد از شکست برابر تراکتورسازی در همان هفته دوم زمزمه های اخراجش شنیده شد؛ روزی که خبرنگار تبریزی مدعی شد او برف تهران را نخواهد دید و البته هواداران رقیب هم در طعنه به سرمربی پرسپولیس نوشتند حتی تا شروع پاییز و بازگشایی مدارس هم در ایران دوام نخواهد آورد! بنابراین یحیی کارش را در این فشار بالا آغاز می کند و باید تاب آوری روحی و روانی بالایی داشته باشد.

   مهار بازیکن سالاری

یکی از مزایای مربیان بزرگ خارجی که به فوتبال ایران می آیند، اقتدار و نظم گرایی آنهاست. فوتبال ایران به شدت پتانسیل «بازیکن سالاری» دارد و شاید مربی ایرانی به خاطر برخی معذورات اخلاقی قادر به مقابله با این فضا نباشد. حکایت خارجی ها اما فرق دارد و به طور مثال کارلوس کی روش و برانکو ایوانکوویچ به خوبی نشان دادند قدرت برخورد با محبوب ترین بازیکنان را هم دارند. گابریل کالدرون هم از همین دسته بود و طی دوران حضورش در پرسپولیس نفرات مهمی مثل علیرضا بیرانوند، جلال حسینی، شجاع خلیل زاده، کمال کامیابی نیا، امید عالیشاه، علی علیپور و سیامک نعمتی را نیمکت نشین یا سکونشین کرد. جالب است که محمدحسن انصاری فرد اخیرا یکی از دلایل قطع همکاری با کالدرون را اصطکاک او با ستاره های تیمش عنوان کرده؛ چیزی که نشان می دهد این بازیکنان چه پایگاهی برای خودشان در پرسپولیس درست کرده اند و چه قدرت گزافی دارند. آنها شاید در معادلات ذهنی شان حق را هم به خودشان بدهند؛ چراکه با تصور سه قهرمانی لیگ و یک فینال آسیا، سخت شان است بیرون بنشینند یا سخت تمرین کنند. حالا بار برخورد با این فضا و تثبیت نظم در اردوگاه سرخ، روی شانه های یحیی گل محمدی افتاده؛ کسی که شخصیتی آرام دارد و به ندرت صدایش را بلند می کند. قطعا او در این زمینه هم چالش بزرگی خواهد داشت که بعدها بیشتر در موردش می خوانیم و می شنویم.

   نتیجه گرفتن با تیم پرستاره

همان طور که مدیرعامل پرسپولیس هم موقع اعلام دلایلش برای انتخاب یحیی گل محمدی گفت، بزرگ ترین ویژگی مثبت او در این سال ها نتیجه گیری با تیم های متوسط و کم ستاره بوده است. شاید تنها دوران کاری حضور یحیی در کنار تیم های بزرگ، به دو مقطع چند ماهه سرمربیگری در پرسپولیس و تراکتورسازی محدود شود که آن هم چندان موفقیت آمیز نبود. تعداد پیروزی های گل محمدی در هیچ کدام از این دو تیم حتی به نصف هم نرسید تا این تردید در مورد او به وجود بیاید؛ اینکه یحیی فقط در محیط های کم فشار و دور از کانون دید قابلیت هایش را بروز می دهد. طبیعی است که در آغاز دهه دوم دوران سرمربیگری اش، یحیی با پرسپولیس پرستاره فعلی باید نشان بدهد توان نتیجه گیری با تیم های بزرگ را هم دارد.