آرشیو پنج‌شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۲۲۴۰۴
اخبار کشور
۱۱
زلال بصیرت

دستاوردهای دفاعی پس از انقلاب؛ خیره کننده و متمایز!

در طول 1400 سال تاریخ اسلام، نمی توان دوره ای را نشان داد که یک جامعه اسلامی رشدی چشمگیر و مطلوب مانند دوره کنونی داشته باشد. این اتفاق به برکت انقلاب پدید آمده و مرهون زحمات حضرت امام(ره) است؛ البته هم رشد و بالندگی امام(ره) و هم فراهم شدن زمینه این انقلاب در جامعه مرهون تلاش علمای گذشته بوده است.

همه افتخارات و عزت ها را مدیون امام راحل(ره) و افراد مخلصی هستیم که از آغاز نهضت و در دوران دفاع مقدس از تمام وجودشان مایه گذاشتند. در نتیجه همت و تلاش آنان بود که انقلاب به ثمر رسید و  تثبیت شد. البته بعد از رحلت حضرت امام(ره) نیز خداوند جانشین شایسته ای که گویا نسخه دوم همان امام بود را به ما مرحمت کرد؛ حتی خوش بین ترین افراد هم باور نمی کردند که کسی بتواند به این خوبی نقش رهبری را ایفا کند.

دفاع، یک ضرورت حیاتی برای جوامع

 نهاد دفاع از ضروری ترین نهادهای یک کشور است که بدون آن زندگی اجتماعی به سامان نمی رسد، این مسئله ای است که همه جوامع آن را درک کرده اند. از این رو همیشه توان خود را تقویت می کنند تا نه فقط برای دفاع، بلکه برای بازدارندگی در برابر دشمن داشته باشند تا کسی جرات تجاوز به خود ندهد.

اگر رشد همین رکن دفاع را نسبت به دوران قبل بسنجیم، متوجه می شویم که انقلاب در همین زمینه نیز چه خدمت بزرگی انجام داده است. پهلوی اول علی رغم اینکه خودش نظامی بود و به قدرت نظامی اهمیت می داد و آن را از اولویت های اصلی می دانست، زمانی که متفقین به ایران حمله کردند، از مقابله با بیگانگان فرار کرد و به عبارت بهتر به جزیره موریس تبعید شد. نیروهای ارتش هم از سربازخانه ها فرار کردند؛ این دفاع ما در مقابل دشمن در زمانی بود که کشور ما از نظر نظامی شرایط خوبی داشت! قبل از آن و در زمان قاجار که وضعیت قوای دفاعی ما بدتر از این بود.

در زمان پهلوی دوم نیز ارتش ایران عاملی در دست آمریکا و گوش به فرمان او بود؛ از همین رو آمریکا به شاه ایران دستور داد سربازان ایرانی را به عمان بفرستد تا جنبش خلق ظفار را سرکوب کنند؛ هر چند این مسئله ربطی به ایران نداشت، اما دستور آمریکا بود و شاه نیز حق اظهار نظر و مخالفت نداشت.

دستاوردهای دفاعی چشمگیر بعد از انقلاب

 اما قدرت دفاعی امروز ما با قدرت دفاعی کشور در آن زمان اصلا قابل مقایسه نیست. امروز بزرگ ترین کشورهای دنیا از قدرت نظامی ایران اظهار نگرانی می کنند و مجموع قوای دفاعی ایران، نه فقط به بهترین شکل دفاع از کشور را انجام می دهند، بلکه منطقه را نیز زیر نظر دارند و مشکلات نظامی که دشمنان اسلام برای منطقه پیش می آورند را دفع می کنند. این مسئله را حتی دشمنان نیز فهمیده اند. خود شما نیروهای مسلحی که نوکر آمریکا بودند را با نیروهای مسلحی که رقیب همیشه پیروز برای آمریکا در منطقه است، مقایسه کنید.

مگر امام(ره) به عنوان یک فرد روحانی چه کرد که امروز کشور ما به چنین عزتی رسیده و نام آن لرزه بر جان دشمنان می افکند؟ این عزت حاصل عمل به دستور این آیه از قرآن است که می گوید به قدری در زمینه نظامی تلاش کنید که دشمن از شما بهراسد؛ اما سوال اصلی این است که چگونه کشور ما به این مرحله رسید؟ همین مردم پابرهنه و کسانی که در دوران گذشته از سربازخانه ها فرار می کردند، چگونه متحول شدند که نوجوان سیزده ساله اش در مقابل تانک می ایستد و با آنکه می داند که نتیجه کار چه می شود، ولی از شهادت استقبال می کند.

تفاوت نهادهای دفاعی ایران با تشکیلات دفاعی جهان

 گاهی نوجوانانی که هنوز به سن تکلیف نرسیده اند، دعای اصلی شان رسیدن به درجه شهادت است! مگر دفاع در ایران چه تفاوتی با دفاع در کشورهای دیگر دارد که حتی نوجوانانش عشق رفتن به جبهه نبرد و شهادت دارند؟ چرا به اعتراف خود غربی ها، بسیاری از سربازان و افسران آنها زمانی که از جنگ بر می گردند، دست به خودکشی می زنند، اما نیروهای مسلح ایران، چنین روحیه ای ندارند؟

پاسخ این پرسش این است که نهادهای دفاعی در کشورهای مختلف عالم، مانند سایر نهادها، فقط برای تامین منافع دنیا و لذائذ مادی است و سرباز و افسر آنها به فکر حقوق و استفاده مادی شان هستند؛ لذا حاضر نیستند به راحتی جان خود را به خطر بیندازند. تفاوت نهاد دفاعی در کشورهای دیگر با چنین نهادی در نظام اسلامی، اعتقاد به خدا و روح معنویت است؛ چرا که نوجوان ایرانی در درجه اول به سعادت معنوی و رضای الهی می اندیشد؛ او به دنبال شاد کردن قلب امام زمان(عج) است و زندگی آرام و با امنیت را در کنار و در سایه آن هدف اصلی، در نظر دارد.

البته همه کشورها سعی می کنند با ترویج روحیه وطن پرستی خلا این اعتقاد معنوی را پر کنند؛ اما واقعیت این است که به دنیا آمدن در یک خاک، به تنهایی سبب چنین فداکاری هایی نمی شود؛ ولی آنها با تبلیغات سعی می کنند آن را برجسته و مهم جلوه دهند؛ این در حالی است که ایمان به خدا امری حقیقی است که سعادت جاودانه را در پی دارد.

ایمان و اعتقاد راسخ قلبی، عامل جلب نصرت خدا

 از جمله آثار ایمان به خدا نصرت های الهی در همین دنیاست، از صدر اسلام تا کنون، هرکجا مسلمانان با ایمان و تلاش در راه خدا، در برابر دشمن حاضر شده اند، خداوند امدادهای خود را بر آنان نازل کرده است. به عنوان نمونه، در طول تاریخ 23 ساله رسالت پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) مسلمانان در نهایت سختی و رنج بودند؛ از همان شروع دعوت علنی که سه سال تمام مسلمانان در شعب ابی طالب محصور شدند و شدیدترین سختی ها را تحمل کردند، اما خداوند آنها را نصرت بخشید. بعد از آن نیز در جنگ بدر در حالی که مسلمانان نسبت به لشکر مشرکان بسیار کم بودند و حتی به تعداد همان تعداد اندک شمشیر نداشتند و شکست همه جانبه مسلمانان در مقابل سپاه مجهز کفار به راحتی قابل پیش بینی بود، مسلمانان با نصرت الهی و امدادهای او به پیروزی رسیدند.

عامل اصلی پیروزی های مسلمانان در طول تاریخ، همین ایمان، اعتقاد قلبی و راسخ بودن در عمل بوده است که با تاییدات الهی و نصرت وی به پیروزی ختم شده است. در جریان انقلاب نیز مردم مستضعف و پابرهنه با دست خالی، در حالی که تنها سلاحشان شعار آنها بود، در برابر شاهی که اغلب کشورهای دنیا حامی او بودند و تجهیزات مدرن و کاملی در ارتش او وجود داشت، ایستادند و به پیروزی رسیدند. خداوند در جریان پیروزی انقلاب دوباره به ما نشان داد که اگر خالصانه عمل کنید، خدا شما را یاری خواهد داد. همه اینها به برکت اخلاص مردم مستضعفی بود که از راحتی خودشان گذشتند تا به آنچه خداوند دوست دارد، تحقق ببخشند.

پیروزی مردم ایران با دست خالی بر رژیم شاهنشاهی معجزه ای الهی بود که قابل تحلیل مادی نیست، تحلیلگران نظامی دنیا هر چه بنشینند و تحلیل کنند که کدام عامل مادی توانست رژیم مورد حمایت قدرت های دنیا را شکست دهد، به نتیجه نخواهند رسید. پیروزی انقلاب اسلامی بر اساس اسباب ظاهری، هیچ توجیهی ندارد. لذا همیشه ادعا می کردند که این انقلاب شش ماه بیشتر دوام نخواهد آورد. آنها می گفتند: این تحولات ناشی از یک شورش احساسی بوده و بزودی تمام خواهد شد؛ بعد از مدتی گفتند یک سال دیگر انقلاب نابود می شود و همین روند را ادامه دادند تا امروز که این انقلاب، چهل ساله شده است.

 اگر عده ای پیش از انقلاب یا اوایل جنگ می ترسیدند و فرار می کردند، کمابیش قابل اغماض بود؛ در آن زمان کشورهای دیگر حتی سیم خاردار به ما نمی فروختند؛ در مقابل، دشمن هر سلاحی که اراده می کرد، در اختیارش قرار می گرفت. لذا اگر کسانی می ترسیدند، بر اساس اسباب ظاهری قابل پذیرش بود؛ اما امروز که تجربه عینی امدادهای الهی را با چشم خودمان دیده ایم، اگر بترسیم، چه حجتی نزد خدا داریم؟ گناه کسی که یاری و نصرت الهی را به چشم دیده و باز هم به دشمنان خدا اعتماد می کند، قابل اغماض نیست.

کسانی که امروز بعد از دیدن نصرت خداوند می ترسند و در باطن به دنبال سازش با دشمن هستند، از شمر بدترند؛ چون شمر این همه نصرت های الهی را ندیده بود؛ البته روز حسابی هست و خداوند از آنها سوال می کند، همین طور که از من و شما سوال می کند که چه کرده ایم. ویژگی انقلاب اسلامی که نقطه تمایز آن با سایر انقلاب های دنیاست، وجود معنویت و روح ایمان به خداست، همه انقلاب ها فقط جنبه مادی داشت؛ اگر ما این وجه تمایز را باور داریم باید این عنصر را تقویت کنیم.

سخنرانی آیت الله مصباح یزدی (دام ظله)

در دیدار با جمعی از اساتید عقیدتی سیاسی و کارکنان وزارت دفاع؛ قم؛ 9/12/97

زلال بصیرت روزهای پنج شنبه منتشر می شود.