آرشیو پنج‌شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۴۵۸۵
ورزش
۱۴
گزارش

انتخاب های غلط یحیی در روز پر اشتباه سرخ ها

خودزنی به سبک پرسپولیس

علی کربلایی

بازی هنوز شکل نگرفته بود که حرکت کودکانه شجاع خلیل زاده و رها کردن مسابقه برای اعتراض به داور کار دست پرسپولیسی ها داد و مانزوکیچ 5 دقیقه پس از اولین حضورش در لیگ قهرمانان آسیا اولین گل خود در این تورنمنت را وارد دروازه بیرانوند کرد. پرسپولیس هنوز کمر راست نکرده بود که پاس اشتباه ترابی با ضربه سر، از ربیع خواه گذشت و نصیب بازیکنان الدحیل شد تا هان کوانگ سونگ، ادمیلسون جونیور را در موقعیت گلزنی قرار بدهد و این ستاره برزیلی از این فرصت نهایت بهره را برد و دومین گل تیمش را وارد دروازه پرسپولیس کرد تا کار از همان دقایق ابتدایی مسابقه برای سرخ های تهران تمام شود. الدحیل بعد از گل دوم به شکل عجیبی عقب کشید و حدود 70 دقیقه با نهایت توان در 2 گلی که به ثمر رسانده بود، دفاع کرد. تجربه های تلخ الدحیل مقابل پرسپولیس و عوض کردن پیروزی با شکست در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان قطعا در ترس الدحیلی ها از پرسپولیس نقش بسیاری داشت. ضمن اینکه قطری ها قطعا دیدار آخر پرسپولیس مقابل استقلال را آنالیز کرده بودند و می دانستند که این تیم در صورت مواجهه با دفاع چند لایه توان ایجاد موقعیت خطرناک را ندارد. پرسپولیس همان طور که مقابل استقلال دچار مشکل شد، مقابل الدحیل هم راهی به دروازه حریف پیدا نمی کرد و یحیی گل محمدی در حالی که حدود 70 دقیقه وقت داشت فکری به حال باز کردن این دفاع چندلایه بکند، نتوانست کاری از پیش ببرد. برخی کارشناسان معتقدند یحیی گل محمدی با ترکیب متوازنی وارد زمین نشد و استفاده از ربیع خواه و استفاده نکردن از سیدجلال حسینی اشتباه بزرگی بود که در این بازی مرتکب شد. پرسپولیس زمانی که نتیجه را می بازد، از حریف عقب می افتد و نیاز به عبور از لایه های دفاعی حریف برای گلزنی دارد، تیمی عقیم می شود. شاگردان یحیی گل محمدی با ارایه نمایشی نه چندان دلچسب شکست را قبول کردند و پاس های بی حاصل بازیکنان پرسپولیس باعث نمی شد الدحیلی ها از محوطه جریمه فاصله بگیرند تا مانند دیدار استقلال با استفاده از اشتباه مدافعان گل بزنند. محسن ربیع خواه در این مسابقه 81 دقیقه در بازی بود، در حالی که پرسپولیس برای 60 دقیقه به نقشی که او ایفا می کرد هیچ نیازی نداشت و ضعف این بازیکن در بازی با توپ در مواقعی اجازه گردش سریع توپ را به دیگر بازیکنان نمی داد. ورود دیرهنگام آنتونی استوکس به زمین هم نتوانست گره گشا باشد. این در حالی است که یحیی از پیش می دانست احتمال عقب افتادن تیمش در این مسابقه وجود دارد و بعید است فرصت های زیادی نصیب شاگردانش شود. در چنین شرایطی مهاجم زهرداری مثل استوکس کارایی بسیار بیشتری از علی پور دارد و زمانی که آمادگی او در دیدار قبلی اثبات شد، بهتر بود حداقل زودتر به میدان می آمد.کنترل ناپذیر بودن شجاع خلیل زاده و شخصیت تندخو و معترض این بازیکن باعث شد ستاره خط دفاع پرسپولیس در دربی غایب باشد و حالا شاهدیم که بعد از بازگشت از محرومیت هم همچنان همان بازیکن عصبی و غیرقابل پیش بینی است. اتفاقی که در دقیقه 5 مسابقه تیم های الدحیل و پرسپولیس افتاد، بی شباهت به اشتباه مرگبار پنج ملی پوش مان در جام ملت ها مقابل ژاپن نبود. پرسپولیس در این صحنه یک نبرد 4 به 2 را واگذار کرد و ژاپنی ها در آن مسابقه در یک نبرد 6 به 2 پیروز شدند. نکته اصلی این است که اگرچه شجاع خلیل زاده تنها کسی است که به صورت آشکار اعتراض می کند اما دو مدافع دیگر نیز وضعیتی شبیه به او دارند. یعنی کنعانی تصور می کند که داور خطا روی نادری را می گیرد (یا توپ معز علی از خط گذشته) و نادری فکر می کند که روی او خطا شده (یا حتی اگر داور خطا نگیرد، کسی او را مقصر نمی داند.) اتفاقی که اگر سیدجلال حسینی در آن حضور داشت، شاید شکل دیگری رقم می خورد. درس نگرفتن از اشتباهات گذشته باعث تکرار تراژدی هایی می شود که نتیجه اش گاهی بسیار بیشتر از خوردن یک گل است. گلی که پرسپولیس در دقیقه 5 دریافت کرد، شیرازه این تیم را از هم پاشید و روحیه بازیکنان را به پایین ترین سطح ممکن رساند. اشتباهی که مهدی ترابی کرد، آنقدر بد نبود که باعث ثمر رسیدن گل دوم شود، اما بازیکنان بی انگیزه پرسپولیس مانند گل اول مات و مبهوت شدند و به راحتی دروازه شان را باز شده دیدند. علیرضا بیرانوند عملکرد مناسبی در گل دوم نداشت و در 4 گل آخری که پرسپولیس دریافت کرده می توانسته عملکرد بهتری داشته باشد. پرسپولیس در نیمه دوم 67درصد مالکیت توپ داشت که هیچ نتیجه ای برای آنها در بر نداشت و مشخصا الدحیل بود که به خواسته خود از بازی رسید. الدحیل تیم بسیار قدرتمندی است، سه بازیکن این تیم در یوونتوس توپ زده اند و آقای گل جام ملت های آسیا از بازیکنان مهم این تیم به شمار نمی رود. شاید اگر تاریخچه دیدارهای دو تیم و قهرمانی های پیاپی پرسپولیس در لیگ ایران و حضور در لیگ قهرمانان نبود، شاگردان یحیی گل محمدی تا این اندازه با خیال آسوده صاحب توپ نمی شدند و قطری ها اینقدر عقب نمی کشیدند. در ضدحمله ها شاهد حرکات ترکیبی بسیار جذابی از سوی الدحیلی ها بودیم که نشان از تمرکز بالای این تیم روی ضدحملات داشت. پرسپولیس در زمان کالدرون و برانکو هم زمانی که با یک یا دو گل عقب می افتاد، توان ایجاد موقعیت روی دروازه حریف را نداشت و اگر تک بازی های خاصی را نادیده بگیریم، اغلب مواقع این پرسپولیس بوده که ناکام از زمین خارج شده. بازیکنی مثل بشار رسن توان این را دارد که با خلاقیت در عمق دفاع حریف حفره ایجاد کند، اما سایر بازیکنان پرسپولیس آماده همکاری با او نبودند و پاس های این بازیکن راه به جایی نمی برد. چهره های هجومی پرسپولیس مثل ترابی، امیری، علی پور یا حتی نادری، بازیکنانی هستند که نیاز به فضای زیاد برای تکمیل حرکات شان دارند و زمانی که بازی برابر پیگیری می شود یا تیم شان از حریف پیش است، بازدهی فوق العاده ای دارند؛ اما زمانی که فضا از آنها گرفته شده و تنها توپ را در اختیار دارند، می بینیم که هیچ راهی به دروازه حریف پیدا نمی کنند. شاید یحیی برای بازی های بعدی باید راه حل های بهتری پیدا کند و ترکیبی ایده آل تر بچیند تا از تونل وحشتی که در ابتدای مسیرش قرار گرفته، به سلامت عبور کند. بازی با الشارجه که به اندازه الدحیل قدرتمند نیست، فرصت بسیار مناسبی است تا شاگردان گل محمدی قدرت و توانایی های خودشان را اثبات کنند.