آرشیو پنج‌شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۵۵۹۹
ورزش
۱۷

احسان حدادی: دلم می خواهد مدال خوشرنگی را در المپیک گاز بزنم!

40 درصد شانس طلا دارم!

مازیار فیروزی

 احسان حدادی این روزها در کیش تمرین می کند. به دور از هرگونه هیاهو. پرتابگر المپیکی ایران دارد تمام تلاشش را می کند تا دوباره به عشقش برسد؛ یعنی مدال المپیک. همین چند روز پیش بود که کمیته ملی المپیک حقوق معوقه ورزشکارانی را که سهمیه گرفتند واریز کرد، اما حدادی می گوید: «از آن بی خبرم. نمی خواهم ذهنم را با مسائل این چنینی درگیر کنم. راستش اصلا حسابم را چک نکرده ام. من اگر الان حرفی بزنم باز به یکسری از دوستان بر می خورد. بروند بررسی کنند ببیند آیا حقوقی که می دهند انگیزه ای می شود برای ورزشکاران المپیکی؟ من که انگیزه ای نمی گیرم. من حرف آخر را اول می زنم: با حقوقی که می دهند هیچ کاری نمی شود کرد. نمی شود برای المپیک آماده شد.»

حدادی که گلایه دارد، این را می گوید و ادامه می دهد: «من این حرف ها را برای خودم نمی زنم. اما خیلی از ورزشکاران المپیکی هستند که واقعا گرفتارند. ورزشکار المپیکی اگر ذهن اش درگیر باشد خب نمی تواند تمرکز کند. الان حسن یزدانی. بنده خدا مصدوم است. با حقوقی که به او می دهند چه کار می تواند بکند؟ او طلای المپیک راگرفته. حالا سوال من این است که ارزش دومین طلای او چقدر است؟ اگر به او رسیدگی نشود می تواند طلای دومش را بگیرد؟من،احسان حدادی با این شرایط 40درصد شانس کسب مدال المپیک را دارم اما قطعا حسن یزدانی 80 درصد شانس دارد. نظر من این است که باید به او ماهی 60 میلیون حقوق بدهند تا بتواند بعد از المپیک یک آپارتمان برای خودش بخرد. تازه یک آپارتمان کوچک. به نظرم به هر کسی با توجه به شانسی که دارد حقوق بدهند.»

از حدادی سوال کردیم که با این شرایط ممکن است خیلی از ورزشکاران ناراحت شوند که او این واکنش را نشان داد: «این کار منطقی است و در خیلی از کشورها اجرا می شود. در همه دنیا رسم است وقتی ورزشکار مدال المپیک می گیرد تا چهار پنج سال بعد حمایت می شود. این کار در ورزش جا بیفتد خیلی قشنگ تر است و انگیزه بیشتری به ورزشکار می دهد تا این که من یک سال قبل از المپیک ماهی پنج میلیون حقوق می گیرم و با مدال المپیک همه چیز تمام می شود. من پارسال در بازی های آسیایی چهارمین مدال طلایم را گرفتم و بعد هیچی.»

البته حدادی می گوید همه چیز پول نیست. گاهی یک تماس از طرف یک مقام مسوول می تواند آنقدر انگیزه به ورزشکار بدهد که با میلیون ها تومان هم دست یافتنی نیست: «همین یکی دو هفته پیش بهرام افشارزاده آمد سر تمرین من. نمی دانید چقدر انگیزه گرفتم و حالم خوب شد. انگیزه ای که این حضور به من داد از حقوق پنج میلیونی هم بیشتر است.»

دوومیدانی یکی از رشته های پایه است که توجه زیادی به آن نمی شود. نه تعداد کمپ ها برای دونده ها در ایران زیاد است و نه امکانات قابل توجهی به آنها می دهند تا بتوانند خودشان را در حد و اندازه های یک ورزشکار المپیکی آماده کنند. شاید به همین دلیل هم هست که سهم ایران از المپیک در رشته دوومیدانی فقط یک مدال نقره بوده که آن را هم حدادی گرفته. حدادی در این مورد می گوید: «متاسفم. دوومیدانی می تواند برای ایران 7 - 8 مدال در المپیک بگیرد اما گوش شنوایی نیست. هشت سال اگر کار مستمر شود و همه ورزشکاران این رشته حمایت شوند به شما قول می دهم که اتفاق های خوبی خواهد افتاد. الان به عقب نگاه کنید؟ از قهرمانانی که داشتیم چند نفر از آنها مانده اند؟ مدیریت درستی داشته ایم که از تجربه این قهرمانان استفاده کنیم؟ آینده دوومیدانی چطور است؟ کدام کار زیرساختی را انجام داده ایم که باید منتظر مدال در المپیک باشیم؟»

حدادی در پایان با بیان این که هیچ وقت دوست نداشته مقابل کسی قرار بگیرد و همیشه سرش در کار خودش بوده است، گفت: «شایعه کرده بودند که نصف بودجه فدراسیون را خرج احسان حدادی کرده ایم. کو؟ کجا؟ سند بیاورید. بودجه فدراسیون هفت میلیارد بوده که یک میلیاردش خرج من شده است. حالا نتیجه این خرج چه بود؟ یک مدال طلای آسیا و کسب سهمیه المپیک پیش رو. من برای رسیدن به اهدافم تمرین و تلاش می کنم. کاری به چیزی ندارم. دلم می خواهد یک بار دیگر در المپیک بدرخشم و روی سکوی قهرمانی مدال خوشرنگی را گاز بزنم. ان شاءا... که خدا کمک کند، مردم هم دعا کنند تا اتفاقات خوبی برای من و کاروان ایران در المپیک بیفتد.»