آرشیو چهار‌شنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۸، شماره ۷۳۰۶
اجتماعی
۴
یادداشت

سهم ما از کرونا؛ در نقد سهم خواهی از همه چیز

احمد مسجدجامعی

پویش «سهم من در بحران کرونا»، اقدام خیرخواهانه ای است و نتایج ارزشمندی هم به دنبال خواهد داشت؛ اگر «من»ها به «ما»ها بدل شوند.

اینکه هر کس از سهم خود در بحران هایی مانند کرونا بگوید، هر چند به اشتیاق فردی برای پیشرفت کارها می انجامد، اما برایندش چندان مثبت نیست.

نیازمندی به «ما»های جمعی در چنین مواقعی پررنگ است. اگر هر فردی، خودش را ببیند، منجر به شکل گیری منازعات اجتماعی می شود. آن گاه که هر کس خودش را بر «دیگری» مقدم بدارد، تن ها و فردیت ها، خودشان را مرکز جهان خواهند دانست و این اتفاقا بادی است که بر خاکستر بحران های اجتماعی خواهد وزید.  

هر گاه فردیت مان در «ما» به عنوان شهروند برجسته باشد، دیگر نگران دامن زدن به چرخه انتقال ویروس نخواهیم بود و بیشتر نگران ذخیره سازی اقلام و مایحتاج و خرید سالانه در شرایط اضطرار هستیم و ممکن است با وجود ممنوعیت های جمعی، سفر هم بکنیم و دیگران را بیش از خودمان در معرض بیماری قرار دهیم. اگر فردیت سازمانی مان بیش از هویت های جمعی مان برایمان بیارزد، آن گاه بیشتر در پی نشان دادن نقش سازمان خودمان هستیم تا حل مساله. بحران هایی از این دست، بزنگاه هایی است که همه می باید جامعه را و هویت های جمعی را بر خودشان و هویت های فردی شان مقدم بدارند.

حل این مساله، به دست وزارت بهداشت، سپاه یا ارتش و وزارت کشور یا مدیریت شهری و هیچ یک از نهادها به تنهایی میسر نخواهد بود. در هفته گذشته، وقتی در شورا از نهادی که نیروهای خدماتی مدیریت شهری را مورد حمایت قرار داده بود تشکر کردم، هیچ یک از اعضا نمی دانستند که این اتفاق افتاده است و این کدام نهاد است. در حالی که این به فکرهم بودن های جمعی است که راه نجات ما از وضعیت بحرانی است.

ماهیت دولت و حاکمیت هم محصول اراده های جمعی است. زمانی که دولت، اراده کلی برای پیشبرد منافع همین جمع ها داشته باشد، نباید فردیت ها و تشخص های سازمانی را قربانی منافع جمعی نماید. تقسیم کار، به معنای سهم خواهی نیست. یک اراده واحد در دولت و ملت همزمان و با لحاظ کردن منافع جمعی است که می تواند کمک کند که این بحران را پشت سر بگذاریم.

بنابراین، پیشنهاد من این است که در میان این صداهایی که بر سر هیاهوها و سهم خواهی ها از مواجهه با مساله کرونا وجود دارد، نگذاریم نیروهایی که در لایه های نامریی این اتفاق مشغول خدمت رسانی اند، گم شوند و نادیده گرفته شوند. از کارمندان و کارکنانی که درگیر این مساله برای خدمت رسانی اند تا کارگرانی که خود را در معرض آسیب قرار داده اند و برای خدمت رسانی در تلاش اند. این ها همه سهم خودشان را ایفا می کنند، بدون اینکه صدای شان در این میان، شنیده شود.

باید از همه زحمتکشان تشکر کرد و از همه شهروندان خواست که «ما»ی ایرانی شان را بر نگاه های فردی، ایدئولوژیک، صنفی و سازمانی مرجح بدارند و نوروز را ایامی خجسته برای مهار کرونا برای ایرانیان آرزو کرد.  ریشه به جا باد، اگر برگ و بری می رود...