آرشیو چهار‌شنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۸، شماره ۳۶۷۳
هنر
۱۰

همگی علیه «کرونا»

پرویز پرستویی

همگان می دانند که بزرگ ترین مشکل این روزهای کشور عزیزمان بحث مبارزه با شیوع ویروس «کرونا» است. البته چنین مسئله ای نه تنها کشور ما، بلکه تقریبا تمام جهان را درگیر کرده و همه گیر شده است. هرچند که از ابتدای سال 1398 مردم عزیز ایران با مشکلات بسیاری دست به گریبان شده اند؛ سیل، زلزله، سقوط هواپیما، گرانی بنزین، شهادت سردار سلیمانی، حوادث مربوط به تشییع آن شهید و این روزها هم «کرونا». البته تحریم های ناجوانمردانه علیه ملت ایران را هم نباید فراموش کرد. اما همیشه این مردم مقاومت کرده اند و باید به وجود چنین مردمی افتخار کرد. مردم یاد گرفته اند چگونه از خود مراقبت کنند. وقتی چنین روزهایی را می بینم، ناخودآگاه یاد روزهای جنگ هشت ساله می افتم. این مردم یا در مرکز بحران بودند و در خط مقدم از کیان و ناموس این کشور دفاع کردند یا اگر هم شرایط فراهم نبود، در پشت جبهه هوای رزمندگان و جنگ زدگان را داشتند. آن روزها اخلاص و فداکاری مردم زبانزد بود. هر کسی در حد توان خود؛ پیر و جوان، زن و مرد، کودک و نوجوان، فقیر و غنی، همه می خواستند کشورشان زنده بماند و پابرجا. از نوجوانی که اشک می ریخت- و با وجود سن وسال کم - تا به جبهه برود و در مقابل دشمن بایستد تا پیرزن روستایی که با چند تخم مرغ در دست که تنها آذوقه او بود، از آنها گذشت تا به دست رزمندگان برسد، همه وهمه در استواری این مملکت سهم بسزایی دارند. آن روزها گذشت و خوشبختانه با وجود هرگونه سختی، کشور پابرجا ماند و مردم توانستند بر خیلی از مشکلات غلبه کنند. امروز هم درست یادآور آن روزهاست. مردم از هر طیف در کنار هم قرار گرفته اند تا در برابر ویروس «کرونا» مقاومت و از آن عبور کنند. اما در این روزها سهم پزشکان، پرستاران و تمامی کادر درمانی بیمارستان ها و درمانگاه ها خیلی چشمگیر است و انصافا نمی توان فداکاری ها و مقاومت آنها را نادیده گرفت. آنها علاوه بر وظایف ذاتی شان، عاشقانه و خودجوش و با وجود کمبود امکانات و تجهیزات به مداوای مردم می پردازند. فقط کافیست امتداد و جای ماسک ها روی چهره های آنها را ببینید تا عمق فشار کار را دریابید. البته طرح این فشارها در قالب کلمات نمی گنجد. درود بر غیرت و شرفشان... درود بر جامعه پزشکی و پرستاران عزیز که حتی خانواده شان را نمی بینند، چون معتقدند این عزیزانی که در هر گوشه از بیمارستان ها بستری و به این ویروس مبتلا شده اند عضوی از خانواده خودشان هستند. البته عده ای هم هستند که مثل همیشه مشغول سودجویی اند و از وقتی که پای کرونا به ایران باز شد، در برابر هم وطنانی که جانشان را از دست داده اند و در گوشه های بیمارستان درد می کشند، فقط به فکر سرکیسه کردن مردم هستند؛ با احتکار انواع وسایل بهداشتی و اقلام ضروری. به هر صورت این گونه افراد که همچون خاری در چشمان مردم کشورمان هستند همواره بوده اند. اما باید همیشه به یاد انسان های نیکی که همواره به وظایف خود عمل می کنند باشیم. این روزها پزشکان و پرستاران «انسان بودن» را معنی کرده اند. در کنار این عزیزان ذکر خیری از معلمان عزیز هم خالی از لطف نیست. آنها با همه سختی ها وظیفه آموزش را برعهده دارند و با وجود برخی بی مهری ها به آموزش فرزندان این مرزوبوم می پردازند و در برابر غیرت و همتشان سر تعظیم فرود می آورم... آنچه باقی می ماند، وظیفه ما مردم در برابر این بزرگواران این است که توصیه های پزشکی و بهداشتی را جدی بگیریم. در روزهای نوروز همچنان پروتکل های مبارزه با «کرونا» را عملی کنیم. در خانه بمانیم. دورادور و از طریق تلفن و شبکه های مجازی دیدوبازدید کنیم. تنهایی پرمحتوا را تجربه کنیم. کتاب بخوانیم. فیلم ببینیم و خلاصه کمی با خودمان خلوت کنیم. من پیشاپیش عید نوروز را به همه هم وطنان عزیز تبریک عرض می کنم. ان شاءالله همگی با هم این بار هم بر «کرونا» غلبه کنیم.