آرشیو پنج‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۷۳۵۳
ایران زمین
۱۱

کابوس خشک شدن هامون با شروع بادهای 120 روزه

پریسا عظیمی

بادهای 120 روزه از مشهورترین و اثرگذارترین بادهای محلی ایران است که تقریبا از اواخر اردیبهشت ماه شروع و تا اواخر شهریور بر بخش شرقی کشور حاکم می شود و باتوجه به اینکه رسوبات این منطقه ریزدانه به صورت شن و ماسه است با وزش باد ملایمی به آسانی حرکت می کنند و بستر بسیار مناسبی برای طوفان های گرد و خاک و ماسه را فراهم می کنند. این بادها تاکنون خسارات فراوانی را بر منطقه سیستان تحمیل کرده و امنیت مردم این منطقه را هم تحت تاثیر خود قرار داده است.

به گفته مهندس «الله بخش ریگی»، رئیس گروه تحقیقات هواشناسی استان سیستان و بلوچستان تا زمانی که حقابه تالاب هامون در منطقه سیستان از طرف رود هیرمند در کشور افغانستان تامین نشود با مشکلات بادهای 120 روزه و افزایش گرد و غبار در منطقه سیستان در شمال استان سیستان و بلوچستان مواجه خواهیم بود.

وی در گفت و گو با «ایران» در پاسخ به این سوال که آبگیری هامون چه تاثیری بر کاهش شدت این بادها دارد، گفت: آبگیری هامون به طور حتم تاثیرگذار است اما چون همه کانون های تولید گرد وغباری که در منطقه داریم آبگیری نشده اند، تاثیر چندانی بر کاهش گرد و غبارهای ناشی از بادهای 120 روزه ندارند. از طرفی دیگر تداوم و شدت وزش این باد باعث زودتر خشک شدن آب تالاب هامون می شود و در واقع افزایش تبخیر آب تالاب را به دنبال دارد و موجب می شود هرچه سریع تر تالاب رو به خشکی برود. رئیس گروه تحقیقات هواشناسی استان سیستان و بلوچستان درباره اینکه چطور می توان از تبخیر آب هامون جلوگیری کرد تا بتوان مدت بیشتری آب را در آن نگه داشت، افزود: چون منطقه کاملا باز و بیابانی است به هیچ عنوان نمی توانیم جلوی تبخیر آب را بگیریم. ایستگاه هواشناسی زابل درسال گذشته نشان داد که تالاب هامون بیش از 4 متر تبخیر آب داشته است.

به گفته مهندس ریگی، براساس پایش ماهواره ای سازمان فضایی ایران، تا 7 اردیبهشت ماه جاری 2 هزار و 50 کیلومترمربع از مساحت تالاب هامون آبگیری شده به عبارتی کمتر از 50درصد که این رقم، چشمگیر نیست و در کاهش اثرات بادهای 120 روزه تاثیری ندارد.

وی با اشاره به مشکلاتی که این بادها برای مردم منطقه به وجود می آورد، اظهار داشت: متاسفانه با خشک شدن تدریجی تالاب هامون و افزایش کانون های گرد وغبار در منطقه سیستان اغلب دیده می شود که بخش زیادی از خانه های مردم در شن و ماسه غرق می شود در حالی که در گذشته که تالاب پرآب بود این بادها مانند کولر طبیعی همه جا را خنک می کرد و به دلیل مرطوب بودن هوا گرد و غباری هم پراکنده نمی شد.