آرشیو پنج‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۳۷۲۶
سیاست
۳

نطق هایی که شنیده شد

نماینده های مجلس در نطق های میان دستور حداقل در مقام سخن، عمدتا دنبال بیان دغدغه های خود هستند. از طرف دیگر، مطالبات پایگاه رای هر نماینده و مسائل روز جامعه نیز می تواند عاملی تاثیرگذار در نطق های او باشد. قانون اساسی هم یکی از کارویژه های نمایندگان مردم را اظهارنظر در مسائل داخلی و خارجی در نظر گرفته است. طبق اصل 84، «هر نماینده در برابر تمام ملت مسئول است و حق دارد در همه مسائل داخلی و خارجی کشور اظهار نظر نماید»؛ بنابراین داستان مجلس دهم بدون نگاهی به نطق های شنیده شده آن، ناقص به نظر می رسد.

محمدرضا عارف: رئیس فراکسیون امید که همواره انتقادهایی از سکوت او در مقاطع مختلف وجود داشت، سه بار در صحن مجلس نطق کرد. او در دومین نطق خود در تیر 97، با اشاره به جمله ای از دکتر علی شریعتی گفت: «سرمایه هرکسی حرف هایی است که برای نگفتن دارد». او در هر سه نطق خود به مسئله حصر هم اشاره کرد. شهریور 98، یعنی چند ماه قبل از اعتراض های آبان و ردصلاحیت های گسترده شورای نگهبان در انتخابات مجلس یازدهم، عارف در نطقش به «ایجاد همبستگی و وحدت ملی و فراهم کردن زمینه حضور و مشارکت همه اقشار و جریانات سیاسی درون نظام» اشاره کرد و گفت: «به طور مشخص در شرایط امروز، همبستگی و اقتدار ملی می تواند در سایه رفع حصر، رفع محدودیت ها، حل وفصل وضعیت پرونده هایی نظیر پرونده فعالان محیط زیست و اعتماد به فعالان اجتماعی و سازمان های مردم نهاد ارتقا یابد و منشور برادری و تفاهم و گفت وگوی ملی شکل بگیرد». این آخرین نطق محمدرضا عارف در مقام نمایندگی مجلس بود.

پروانه سلحشوری: آخرین نطق پروانه سلحشوری جنجالی ترین نطقش بود. او در حالی پشت تریبون صحن سبز رنگ قرار گرفت که گفته بود به دلیل «ساختارهای محدودکننده» و «نظارت استصوابی» و «اتفاقات پاییز 98» نمی تواند خودش را قانع کند که کاندیدای مجلس یازدهم شود. سلحشوری در نطق اضطراری اش گفت: «هم وطنان عزیزم، اعتراض های سال های 78 و 88 و همچنین دی ماه 96 و آبان 98، اعتراض هایی بوده که همواره مطالباتی در آن وجود داشته است؛ اما امروز معترضان اغلب جوانانی هستند که دنبال اشتغال و زندگی مطلوب انسانی و اجتماعی اند». سلحشوری گفت: «متاسفانه به جز اقلیتی برخوردار از تبعیض و امتیاز، باقی مردم را رها کرده ایم». تندروهای مجلس تاب تحمل پنج دقیقه نطق او را هم نداشتند و با فریاد و تجمع خواستار خاموش شدن صدای او بودند. بااین حال، سلحشوری تا پایان، نطق خود را ادامه داد و به روش حکمرانی در کشور انتقاد کرد.

قاسم میرزایی نیکو: قاسم میرزایی نیکو دیگر نماینده ای بود که نطق های اصلاح طلبانه کم نداشت. نماینده فیروزکوه، بهمن 97 در صحن مجلس گفت: «ما بدهکاریم به عدالت، به نسل پرسشگر، به تکه ای از تاریخ و انقلاب. ما به خودمان بدهکاریم». او خطاب به دیگر امیدی های مجلس هم گفت: «رفقای فراکسیون امید، ناامید نکنیم تفکر روشنفکر و پویایی را که به نام ملت و آزادی برگه های رای را به نام ما انگشت زدند. ما به بیم موج سیدمحمد خاتمی و به تاریخ اصلاح طلبی بدهکاریم».

محمود صادقی: آذر 96، دو سال از مجلس دهم گذشته بود که محمود صادقی در نطقش از نمایندگان پرسید: «آیا مجلس عصاره فضائل ملت است؟ گویا ما عصاره فضائل شورای نگهبان هستیم». صادقی گفت: «ابرچالش بزرگ امروز کشور که بر چالش های دیگر سایه انداخته و کانون چالش های دیگر است، چالش در نظام کلان تدبیر و مدیریت کشور است». صادقی در نطق دیگرش بعد از اعتراض های آبان نیز توجهات را معطوف به صحن کرد: «امیدوارم این حوادث درس عبرتی باشد برای اصلاح سیاست ها و روش های حکمرانی. راه درست اصلاح این است که اجازه دهید نقش و کارویژه هر نهادی به درستی در آن نهاد ایفا شود. بگذاریم مجلس کار خود را کند؛ قانون گذاری و بر اجرای قانون نظارت کند و دولت در چارچوب قوانین و مصوبات مجلس اجرا کند و دستگاه های قضائی در چارچوب قانون به حل وفصل منازعات و اختلافات بپردازد».

غلامرضا حیدری: بهمن 98، بعد از رد صلاحیت خود، اعلام کرد در جلسه ای با یکی از اعضای شورای نگهبان بیش از یک ساعت درباره این نطق از او سوال شده است. غلامرضا حیدری، نماینده تهران در نطق شهریور 97 گفته بود: «مگر ما قیم جهان هستیم که می خواهیم بینی همه را به خاک بمالیم؟». او گفته بود: باید واقع بین باشیم. خود را حق مطلق ندانسته و آنچه را با فکر ما متفاوت است، باطل ندانیم». حیدری گفت: یکی از ارکان نظام، جمهوریت آن است و این موضوع به گونه ای است که ارکان دیگر به آرای عمومی اتکا دارد. جا دارد در حل بسیاری از مشکلات داخلی و خارجی، از آرای عمومی بهره ببریم. سیاسی را حل کنیم».