آرشیو پنج‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۴۶۵۳
هنر و ادبیات
۱۰
هنر در جامعه

تخصیص عواید فروش 120 مدال برای کمک به بیمارستان های درگیر کرونا

مدال های «تناولی» بر سینه قهرمانان سلامت

پرویز براتی

سیاست آسیب می زند و هنر مرهم می گذارد. این گزاره، در خود حقیقتی نهفته دارد. در دوران عالمگیری ویروس کرونا که سیاست با نقاب تحریم و تحدید حتی به بیماران هم رحم نمی کند و سدی در برابر فروش دارو و تجهیزات پزشکی است، هنرمندان با زبان تاثیرگذار هنر در تلاش برای التیام زخم ها و آلام جامعه هستند. هنرمندان بزرگی در یکصد سال اخیر برای دردهای اجتماع فریاد کشیده اند: دیه گو بلاسکز، بارتولومه استبان موریلو، فرانسیسکو گویا، ونسان ون گوگ، پابلو پیکاسو، ادگار دگا و آنری لوترک. در ایران، کم نیستند هنرمندان صاحبنام و جوان که با نقاشی ها، عکس ها، مجسمه ها و طرح های شان مرهمی گذاشته اند بر زخم های دردمندان و مصیبت زدگان. در طول تاریخ معاصر کشورمان رخداد یا رویدادی را نمی توانیم بیابیم که در آن شاهد همراهی و همدلی هنرمندان با عموم افراد جامعه نباشیم. پرویز تناولی در این بین همیشه پیشگام بوده است. این هنرمند پیشکسوت این روزها با طراحی مدال هایی برای فروش، عواید آن را به بیمارستان های درگیر بحران کرونا در ایران اختصاص داده است. تناولی که این روزها در ونکوور کانادا به سر می برد، درباره تلاش پزشکان و پرستاران و کادر درمانی بیمارستان ها در مبارزه با کرونا می گوید: «من از نحوه برخورد کارکنان بهداشت و درمان ایران با کمترین امکانات ممکن در برابر بحران کرونا بسیار تحت تاثیر قرار گرفته ام. وضعیت کنونی ایران بسیار بحرانی است؛ تحریم ها، سقوط قیمت نفت و شیوع بیماری کرونا شرایط سختی را به وجود آورده و مردم واقعا برای زندگی خود می جنگند.» این هنرمند کار کادر درمانی ایران را با وجود مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم ها، مشکل تر از دیگر کشورها دانسته و از کار ایثارگرایانه آنها تقدیر کرده و اضافه می کند: «کادر پزشکی، شب و روز کار می کنند و برای نجات جان مردم همه تلاش خود را به کار می بندند. من تصمیم گرفتم در یادبود آنها مدال بسازم، زیرا آنها قهرمان هستند و از فروش این مدال ها امیدوارم به آنها کمک شود تا برخی تجهیزات موردنیاز خود را خریداری کنند. من می خواستم قدردانی خودم را به عنوان یک ایرانی نشان دهم، نه فقط به عنوان یک هنرمند.»

تناولی اواخر ماه مارس (فروردین) گذشته دو مدال برنز و نقره را که هر دو یک طرح هستند، برای قالب گیری و تولید به ایران فرستاد. مدال برنز به قیمت 600 دلار (حدود 10 میلیون تومان) و مدال نقره به قیمت 1500 دلار (حدود 24 میلیون تومان) عرضه شده است. از مدال برنز 100 عدد و از مدال نقره که گران تر است 20 عدد تولید شده است. روی هر کدام از این مدال ها طرح بلبل نشسته روی دست و پشت آنها طرح سرو به کار رفته است. این هنرمند درباره استفاده از طرح بلبل روی این مدال ها می گوید: «در فرهنگ عامه ایران بلبل یک پرنده خوش یمن و حامل خبر محبوب به معشوق است.» در مدال برنزی نیز طرح درخت سرو کار شده است. به گفته تناولی، درخت سرو به عنوان نمادی از زندگی طولانی است. او ادامه می دهد: «پس زمینه این مدال ها صدها خط عمودی قرار دارد که نمایانگر مردم ایران است. این مدال ها به یک نوار فیروزه ای رنگ بسته شده اند که نمایانگر «ریه های سالم» است.» پرویز تناولی ابراز امیدواری می کند که از فروش این مدال ها صد هزار دلار (بیش از یک و نیم میلیارد تومان) برای حمایت از بیمارستان ها و مددجویان مراقبت های بهداشتی در ایران جمع آوری شود.

اما در گفت وگو با نازنین عطارها، مدیر روابط عمومی موزه پرویز تناولی، آخرین وضعیت فروش مدال ها و نحوه کمک رسانی از طریق این مدال ها را جویا شدیم. به گفته عطارها، مدال نقره در 2 روز و مدال برنز در 5 روز کاملا به فروش رفته است. نسخه 100/100 مدال برنز را هم موزه ملی بریتانیا خریداری کرده است. بنا به گفته عطارها، از مبالغ دریافت شده تا امروز 4 عدد دستگاه BIPAP (اکسیژن ساز) برای بیمارستان فیاض بخش خریداری شده و 100 میلیون تومان نیز برای خرید دستگاه تانک اکسیژن بیمارستان طالقانی تهران هزینه شده است. همچنین فعلا بالغ بر 5 هزار تجهیزات پوششی (اعم از ماسک N95، لباس فضای ایزوله و گان جراحی ایزوله) برای بیمارستان های شهرهای دزفول، آغاجاری، خرمشهر، یاسوج و دهدشت خریداری و فرستاده شده است. مبلغ 20 میلیون تومان کارت خرید نیز برای پرسنل بیمارستان حضرت رسول خریداری و دراختیار گذاشته شده است. در عین حال، ما 2 دستگاه ونتیلاتور هم یکی برای بیمارستان شریعت رضوی تهران و یکی برای بیمارستان گنجویان دزفول خریداری کرده ایم.» عطارها همچنین خبر می دهد: «در این هفته مشغول مذاکره برای خرید 2 عدد دستگاه ونتیلاتور هستیم و مابقی عواید را پس از مشورت با خیریه هایی مانند خیریه نیکان ماموت، باران برکت و مهر گیتی هزینه می کنیم.2 مدال نیز که توسط دوستان آقای تناولی در خارج از ایران خریداری شده به تمام کادر درمانی2 بیمارستان اهدا خواهد شد که هنوز تصمیم نگرفته ایم کدام بیمارستان ها باشد.»

عطارها از برنامه بعدی پرویز تناولی و موزه او در تهران هم خبر می دهد. به گفته او، رونمایی از کتاب اخیر این هنرمند تحت عنوان «ویروس مجموعه داری» در شمار برنامه های موزه است که مجموعه شخصی پرویز تناولی از هنر معاصر ایران از دهه 40 را شامل می شود که همزمان با رونمایی کتاب مجموعه هم نمایش داده خواهد شد. این اولین باری نیست که تناولی هنر خود را وقف اهداف بشردوستانه می کند. او پیش از این هم آثار هنری در حمایت از مردم خاورمیانه خلق کرده بود. زمان اشغال عراق از سوی امریکایی ها، یک مجسمه «هیچ» به یاد زندانیان گوانتانامو ساخت. این اثر، «قفس هیچ» نام داشت و ارتفاع آن 130 سانتی متر بود. یادمان بزرگی هم به پاس پایداری های مردم افغانستان برای نصب در یکی از میدان های این کشور ساخت. در عین حال در سال 2006 همزمان با تجاوز اسراییل به لبنان، به یاد قربانیان این واقعه مجسمه ای دیگر ساخت. سال 1393 نیز در واکنشی دیگر نسبت به حملات اسراییل، تابلوی نقاشی ای با عنوان «قتل عام پرندگان غزه» کشید. تناولی در حالی نماد پرنده و سرو را برای طراحی مدال هایش برگزیده که این دو عنصر نقشی محوری در مجسمه های او دارند. مجسمه های «شاعر و درخت سرو»، «عشاق و درخت سرو» و «تقدیس» از جمله آثار این هنرمند هستند که همراه با موتیف هایی از سرو، درخت باستانی ایرانی، اجرا شده اند. از طرف دیگر نمادها و نشانه های زبان هنری تناولی همچون پرنده، قفس و نوشته های ناخوانا در بسیاری از آثار او به کار گرفته شده است.