آرشیو پنج‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۴۶۵۳
صفحه آخر
۱۶
نگاه آخر

بوندس لیگا نماد چیست؟

مسعود یوسفی

در دوران سکوت و رکود کرونایی دنیا، فوتبال، یک بار دیگر بارقه های امید را زنده نگه داشت. بوندس لیگای آلمان، در هفته ای که گذشت پس از یک وقفه دوماهه از سر گرفته شد و میلیون ها هوادار تشنه «بازی زنده» را در روزهای تلخ و ناامیدانه قرنطینه، پای تلویزیون نشاند. گرچه پیش از این لیگ کره جنوبی از سر گرفته شده بود و دو کشور کوچک بلاروس و نیکاراگوئه نیز اصلا لیگ شان را تعطیل نکرده بودند؛ اما این نام ژرمن هاست که به عنوان نخستین کشور با لیگ معتبر فوتبال، برای بازگشت به زمین فوتبال پس از غلبه بر ویروس کشنده «کووید-19» در یادها می ماند.

اما آلمان چگونه به این موفقیت رسید؟ به نظر من، بخش بزرگی از آن به «رفتار» مردم و «تعامل» آنها با سیاستمداران برمی گردد. آلمان یکی از معدود کشورهای اروپایی است که تاریخچه نظام سفت و سخت درمان و سلامت در آن به قرون وسطی بازمی گردد. جمعیت این کشور تقریبا با جمعیت همین کشور خودمان برابر است اما اقتصاد آلمان، پشت سر چین، امریکا و ژاپن در رده چهارم ایستاده است. آلمانی ها به نظم و قانون معروفند. نظم در زندگی خصوصی، در رفتار شهروندی و سیستم حمل ونقل آلمان، توی چشم می زند. روز تعطیل رسمی در این کشور، تمام کسب وکارها تعطیلند و صاحبان کسب وکارها بدون اینکه به فکر سود بیشتر باشند؛ قانون نانوشته را نمی شکنند. در اتوبوس یا مترو کسی بلیت شما را چک نمی کند؛ اما اگر متصدی حمل ونقل، از شما بلیت بخواهد و نداشته باشید تا 30 برابر مبلغ بلیت جریمه می شوید. بسیار فردگرا هستند و از چیزی که در فرهنگ ما به عنوان «روبوسی» وجود دارد؛ سر در نمی آورند. در عین حال، آدم هایی مودب، وقت شناس و دقیق و مبادی آداب هم هستند. اینها ویژگی های مردمی است که کشور ویران شده از جنگ جهانی دوم را بازسازی و ترمیم کرده اند و رشد داده اند.

سیاستمداران آلمانی از همان ابتدای شیوع کرونا و اعمال محدودیت ها با صداقت با مردم خود صحبت کردند. برخلاف ایران که پزشک مسوول یک بیمارستان دولتی جلوی دوربین تلویزیون از اینکه «خوشبختانه، کووید-19، تلفات بیشتری در سالخوردگان دارد...» سخنی نگفت، در عوض، صدراعظم آلمان در تلویزیون ظاهر شد و از جوان هایی که موضوع را جدی نمی گرفتند خواست «تا خطیر بودن شرایط را درک کنند.» چون «وضعیت کنونی جدی ترین بحرانی است که کشور آلمان پس از پایان جنگ جهانی دوم با آن مواجه شده» و از این گفت که «پیر و جوان، مرد و زن و کوچک و بزرگ با کمک هم از این بحران عبور خواهند کرد...» همین طور هم شد. آلمانی ها در پس انجام وسیع و هدفمند تست تشخیصی، اقدامات تامینی، بیمه ای، حمایتی و توان علمی خود توانستند «کرونا را شکست» دهند. تلاش های آنها، 44 روز پیش نتیجه داد. ششم آوریل، زمانی که تعداد مبتلایان به کرونا در این کشور به قله خود رسید و از آن زمان به بعد، در شیب کاهشی قرار گرفت. تا لحظه نوشتن این یادداشت، حدود 8 هزار نفر بر اثر ابتلا به کووید-19 در آلمان فوت کرده اند. این آمار را با اسپانیا و ایتالیا مقایسه کنید که تا همین جا، بیش از 30 هزار نفر تلفات داده اند. اقتصاد آلمان در این روزهای سخت، مثل خیلی از کشورهای دیگر، تقریبا متوقف شد؛ اما دولت این کشور نزدیک به هزار میلیارد دلار به کسب وکارها و بنگاه ها اختصاص داد تا برای توقف موقتی فعالیت ها خرج شود. هم زمان نظام تامین اجتماعی آلمان که بودجه خود را از دولت می گیرد نیز به طور منظم هزینه های مرتبط با سلامت شهروندان آلمانی را تامین کرد.

در چنین کشوری که همه چیز در سرجای خودش مثل یک گروه ارکستر موفق، کار می کند؛ چرا نباید فوتبال، به عنوان دل خوشی میلیون ها هوادار دوآتشه به صفحه تلویزیون بازنگردد؟ بوندس لیگای آلمان، با تصاویری از 30 توپ که به دست توپ جمع کن ها، منظم ضدعفونی می شد؛ بازگشته است. با مربیان و کادر فنی که به درستی فاصله گذاری اجتماعی را رعایت کرده اند. با شیوه نوین خوش وبش که به جای دست دادن، بازیکنان و داوران، کفش های شان را به هم زدند. ساختار مدیریتی آلمان در کنار مردم این کشور، یک «الگو» برای دنیاست. بی جهت نیست که می گویند «فوتبال، خود زندگی است.» بازگشت فوتبال به آلمان در روزهای کرونایی، در شرایطی که اروپایی ها هنوز اصلا نمی دانند که ایونت های خود را قرار است چه زمانی برگزار کنند؛ فاصله چند صدکیلومتری میان «توسعه یافتگی» و «در جا زدن» است که در پس آن، همان تمدن بزرگ «آریایی» قرار دارد و آلمانی ها باید هم به آن افتخار کنند.