آرشیو شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۳۷۲۷
صفحه آخر
۱۶
از روزگار رفته

ما دوم خردادی های ناگزیر

گیسو فغفوری

ما که دوم خرداد 76 را به یاد داریم، خود را به اندازه پوسترهایی که چسباندیم و جلساتی که رفتیم و دعواها و چالش هایی که در دانشگاه و خیابان ها  داشتیم و رایی که در صندوق انداختیم و... و پس از آن در شکل گیری اش، در موج اصلاحاتی که آغاز شد و... همه و همه  و... سهیم می دانیم.  در آن روزها، فارغ از آنچه سیاست مداران در حال انجامش بودند و رایزنی هایی که داشتند، ما به عنوان «مردم»، به عنوان «روزنامه نگار»، به عنوان یکی از «20 میلیون» امیدها و آرزوهایمان را در انتخاب مردی می دیدیم که خوشحال بودیم جلسات سخنرانی رئیس جمهورمان با استقبال روبه رو می شود. خوشحال شدیم که نظریه «گفت وگوی تمدن ها» از سوی کشور ما در سازمان ملل پذیرفته می شود، خوشحال بودیم که در هنر و فرهنگ و... شور و شوق پدید آمده. خوشحال بودیم که نهادهای مدنی پروبال می گیرند و خوشحال بودیم که خیز اقتصادی برداشته ایم. هرچند خیلی زود و تنها دو سال بعد حادثه خوابگاه دانشگاه تهران رخ داد. اندکی بعدتر هم دستگیری ها و بحران ها شکل دیگری به خود گرفت. هر سفر رئیس جمهور، با بحران داخلی روبه رو بود، اما امید به تغییر داشتیم و اینها را پله های تغییر می دانستیم، فکر می کردیم اگر مجلسی همدست شکل گیرد، مسیر  هموارتر می شود و به امیدهایمان و به آرزوهایمان بهتر می رسیم. با همین امید بود که خرداد 79 اصلاح طلبان بر کرسی های سبز نمایندگی مجلس نشستند تا شاید پشتوانه ای برای امید شکل گیرد. لوایحی که با بن بست های شورای نگهبان روبه رو می شد، خود ماجرایی دیگر بود. امید کم رنگ شده بود و خرداد دیگری از راه رسیده بود و ما بودیم و مردی که بار دیگر آمد و اعتبار و آبرویش را در طبق اخلاص گذاشت و ما دوباره در صف رای ایستادیم تا نهاد نوپای دموکراسی زیر سوال نرود که انتخاب کنیم و به انتخابمان ایمان و امید داشتیم و می دانستیم، شاید نتواند، شاید نشود، اما صدای خواستن را به گوش دیگران می رسانیم. رای ما دوباره همان «سید خندان» بود که اکنون و در این روزگار، نه «لبخند»ش خریدار دارد و نه «تکرار»ش می تواند امیدبخش باشد. این چرخه با امیدواری ما ادامه پیدا کرد، ما امیدمان را از دست دادیم. ما آمده بودیم که سختی ها را بپذیریم، ولی ما فراموش کردیم، دلسرد شدیم و رها کردیم. ما یادمان رفت که تا آخر خط همراه باشیم. رها کردیم و عرصه را به دیگران سپردیم، وانهادیم و رفتیم تا دیگرانی بیایند و به یاد بیاورند چقدر راحت می شود جور دیگر رفتار کرد، صندوق ذخیره ارزی را خالی کرد و... کمی که گذشت، ترسیدیم و دوباره آمدیم و پشت مردی که آمده بود  گفتمان را عوض کند، ایستادیم و خرداد 88 بود و صدای تغییر در خیابان به گوش می رسید... اما حالا مایی که این سال ها و انتخاب ها را پشت سر گذاشته ایم، خسته و ناامیدیم، همانند جوانانی که از دوم خرداد فقط نامی شنیده اند؛ جوانانی که اکنون و با گذشت 23 سال از اهمیت آن «دوم خرداد» می پرسند و ما نه امیدی در کوله بار خود داریم و نه توانی برای امیدوارکردن دیگران. حالا  دیگر همه ما - مایی که حقمان دانستن بود و قرار بود در شکل گیری جامعه مدنی نقش داشته باشیم - انگار همه چیز را به دست تقدیر سپرده ایم و امیدی برای بازشدن فضای سیاسی و تغییر گفتمان نداریم. ما در برابر جوانانی که پر از پرسش هستند و ناامیدی ما را به سخره می گیرند، دستمان خالی است. هیچ حرف مشترکی با یکدیگر نداریم و آنان مدام به ما یادآوری می کنند که از صحنه سیاست به اجتماع آمده اند و امید به تغییر را در تغییرات اجتماعی جست وجو می کنند.