آرشیو یک‌شنبه ۸ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۶۷۸
صفحه اول
۱
جامعه

ضرورت به روزرسانی قوانین دوچرخه سواری

نرگس یونسی

چندی پیش خبر ناگواری مبنی بر مرگ بانوی دوچرخه سوار در حین رکابزنی در یکی از بزرگراه های شهر تهران منتشر شد. هر چند به دلیل امکانات محدود در این رشته ورزشی، این دسته از دوچرخه سواران به ناچار برای تمرین به بزرگراه ها وارد می شوند، اما تصادفات متعدد دوچرخه سواران دیگر در سطح شهر به دلیل نبود حمایت جدی از این سبک حمل و نقل و در مواردی مرگ آنها مانند حادثه ای که برای این بانوی بزرگوار رقم خورد، موضوعی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. تشویق و فرهنگ سازی در اجتماع برای گام برداشتن به سمت شهر انسان محور و دوچرخه محور بدون توجه به مصائب آن، عدم استقبال مردم و در نهایت شکست در توسعه شهر به واسطه حمل و نقل غیرموتوری را منجر خواهد شد. در این راستا دو خلا اساسی وجود دارد که باید به موازات فرهنگسازی مورد توجه قرار بگیرد. یک فقدان زیرساخت های مناسب دوچرخه سواری در سطح خیابان ها و دوم فقدان قوانین مدون برای تردد دوچرخه و خودرو. هر چند در سال های اخیر مسیرهای ویژه دوچرخه سواری در بعضی مناطق شهر تهران احداث شده اما این مسیرهای پراکنده عموما جنبه تفریحی داشته یا به دلیل نبود نظارت کافی، تبدیل به مکانی برای پارک موتورسیکلت و خودرو شده اند یا سطوح نامناسب آنها با وجود چاله ها و کانال های فاضلاب، عملا این مسیرها برای دوچرخه سواران بلااستفاده باقی مانده است. در واقع ایجاد مسیرهای پراکنده و بی هدف جز هدررفت هزینه ها نتیجه دیگری نخواهد داشت. مسیرهای ویژه دوچرخه سواری باید به طور پیوسته و هدفمند که به ایستگاه های مترو یا اتوبوس ختم شود احداث شود. همچنین وجود پارکینگ های امن دوچرخه از ضرورت های تکمیل مسیرهای دوچرخه سواری است که نیاز به هزینه های هنگفت ندارد. موضوع مهم دیگر، ضرورت بازنگری در قوانین دوچرخه سواری، نظارت بر اعمال این قوانین و همزمان با آن آموزش رانندگان موتورسواران و شفاف سازی قوانین برای آنها است. گفته می شود قوانین مربوط به دوچرخه سواری در دوران پهلوی اول تدوین شده و از آن زمان تاکنون بازنگری نشده است. رشد سریع تعداد خودرو ها و بزرگراه ها و به حاشیه رفتن دوچرخه سواری از دلایل عدم بازنگری این قوانین بوده است. اما پس از سال ها به دلیل شکل گرفتن مشکلاتی مانند ترافیک، آلودگی هوا، نبود فضای پارک خودرو و بیماری های جسمی و روحی، گرایش به سمت استفاده از این وسیله حمل و نقل مجددا از سر گرفته شد. اما با حضور دوچرخه سواران در شهر فقدان قوانین بروز شده دوچرخه سواری بیش از پیش نمایان شد. نبود قوانین حمایتی، نبود علایم هشدار دهنده، نیاز به تصویب قوانین جدید دوچرخه سواری که متناسب با شرایط امروز شهر باشد را الزامی می کند. واضح است که قوانین دوران پهلوی اول دیگر پاسخگوی فضای حاضر شهر نیست. بنابراین ضروری است ارگان های مربوطه همزمان با تشویق شهروندان به استفاده از این سبک حمل و نقل در بازنگری قوانین دوچرخه سواری اقدام کنند. با توجه به اینکه ایمن سازی خیابان ها برای حضور دوچرخه سواران نسبت به ساخت بزرگراه ها و اتوبان ها نیاز به هزینه های هنگفت ندارد، پیشنهاد می شود ردیف بودجه حمل و نقل غیرموتوری افزایش یابد تا با فراهم شدن شرایط لازم برای دوچرخه سواری در شهر، امنیت و آرامش خاطر دوچرخه سواران تامین شود و اشتیاق شهروندان برای استفاده از این وسیله اقتصادی و پرمنفعت نیز افزایش یابد تا توسعه حمل ونقل انسان گرا تحقق یابد.