آرشیو یک‌شنبه ۸ تیر ۱۳۹۹، شماره ۷۳۷۹
سینمای جهان
۱۴
مصاحبه هفته

مایکل مان معروف از کرونا و نسخه جدید «مخمصه» می گوید

به یک فرهنگ جدید سینمایی نیازمندیم

منبع: DeadLine.Com

شهرت مایکل مان در درجه اول به خاطر ساختن فیلم های سینمایی موفقی در ژانرهای جنایی، پلیسی و حادثه همچون «مخمصه»، «نفوذی»، «دشمنان مردم» و «شکارچی انسان» است و او در عین غافل نماندن از مضامین اجتماعی و خانوادگی حتی در ورود به وادی وسترن ها هم اثری سینمایی و قابل قبول همچون «آخرین موهیکان» را به سال 1992 کارگردانی کرده که شش سال بعد از «شکارچی انسان» و سه سال قبل از «مخمصه» به نمایش درآمد و چهره یک کارگردان کمال گرا را از وی جلوه گر ساخت. با این حال بخشی از اعتبار این فیلمساز 77 ساله متولد شهر شیکاگو در ایالت ایلینویز امریکا از تبحر و توفیق او در ساخت سریال ها و ارائه کارهای مقبول تلویزیونی هم می آید و در این زمینه ابتدا مجموعه ماندگار و پلیسی و موفق «Miami Vice» به یاد می آید که مان در سال 2006 یک فیلم بلند سینمایی هم از روی آن ساخت و سپس «داستان جنایی» و همین مساله و رویکرد «مان» به سریال ها بود که سبب شد بخشی از حواس وی صرف تلویزیون شود و طبعا از حجم فعالیت های سینمایی او کاسته شود.جدیدترین مرتبه ورود مایکل مان به عرصه کارهای تلویزیونی در یک مجموعه تازه از شبکه H.B.O شکل گرفته و در کاری تحت عنوان «Tokyo Vice» که او مسئولیت کارگردانی قسمت اول آن را که طبق عرف و سنن تلویزیون اپیزود آزمایشی نامیده می شود، برعهده گرفته و این کار را هم انجام داده است.  اشاعه بیماری کرونا در جهان و بویژه در امریکا تهیه و پخش این سریال را دچار تاخیری سه ماهه کرد اما همزمان با بازگشایی سالن های سینما و فعالیت های توام با احتیاط آنها در برخی ایالات امریکا و کشورهای اروپا، مدیوم تلویزیون هم دوباره گرم و ساخت محصولات جدید آن شامل «Tokyo Vice» مجددا در دستور کار قرار گرفته است. با این اوصاف باید دید مایکل مان کهنه کار، خوش ذوق و همچنان پرتحرک درباره سریال اخیرش و سایر افکار و برنامه های خود و البته تبعات بسط بیماری کرونا در سطح جهان چه چیزهایی برای گفتن دارد و دیروز، امروز و فردا را چگونه می بیند.
آقای «مان» شما برای گرفتن قسمت اول سریال جدید «Tokyo Vice» سفری به توکیو داشتید و بعدا ناگهان ماجرای کرونا سفر و کار شما را مغشوش کرد. در این باره چه می گویید؟

زمانه عجیبی است. شاید این باور وجود داشته باشد که این بیماری دائمی نیست و دیر یا زود می رود و پیدا شدن برخی روش های مبارزه با این بیماری بر امیدواری های مربوطه افزوده است ولی اطمینانی بر این قضیه نیست. آنچه اسباب امیدواری و یک نقطه تفاوت با موارد مشابه قبلی به شمار می آید، این است که تمامی دنیا برای مبارزه با این بیماری بسیج شده و این نه یک رویداد تک کشوری و تک قاره ای بلکه نهضتی جهانی است و به تبع آن نفع مشترک همه کشورها ایجاب می کند که در این مبارزه پیروز شوند. وقتی یک عارضه تمامی جهانیان را تهدید می کند، بدیهی است که نوع برخورد آنها با این پدیده به نهضتی سراسری و به یک موضوع خاص و متفاوت با هر رویداد قبلی تبدیل می شود.

اما برخلاف گفته شما دنیا و دولت های مختلف در نحوه مبارزه با این اپیدمی اتفاق نظر نداشته و هر یک مجری سیاست های متفاوتی بوده و حتی طرف های دیگر را به سوءاستفاده از این واقعه تلخ متهم کرده اند.

اگر منظورتان نحوه برخورد دونالد ترامپ با این موضوع و حملات کلامی او به چین به سبب خلق و رشد ویروس کرونا در این کشور است، باید بگویم او با سیاست ها و اظهارات افراطی اش همیشه به گونه ای امریکا را منزوی کرده و بیش از پیش از چشم جهانیان انداخته است. صرفنظر از نقش ناگوار ترامپ در شکل گیری ماجراهای کرونا در امریکا باید متذکر شد که پیروزی در ستیز با این عارضه در درجه اول از مسئولیت ها و کارهای خود مردم است و اگر آنها قواعد بهداشتی و موارد «خود مراقبتی» را رعایت نکنند، در دامی خواهند افتاد که تا همین چند سال پیش قابل تصور نبود. اجساد پرشمار قربانیان بیماری «کووید 19» در امریکا گویا و سند همین نکته است.

توقف تولید فیلم های تازه و جمع شدن انبوهی از فیلم هایی که نمایش شان به تعویق افتاده از پیامدهای جولان کرونا در ماه های اخیر بوده اما شما هم لابد حس می کنید که زمان حرکت دوباره در هنر سینما و ساخت محصولات جدید رسیده است.

بله، من نیز این حس را دارم. بالتازار کورماکور که یک استودیو در ایسلند دارد، تهیه یک سریال جدید را برای شبکه نتفلیکس آغاز کرده و تایلر پری طرحی مشابه را برای استودیوی شخصی اش در دستور کار دارد. درست است که هنوز ضمانت های پزشکی و بهداشتی کامل به اعضای جامعه هنر داده نشده اما باید کاری انجام داد و صنعت سینما محتاج تحرکی دوباره است. البته کار بسیار سخت است زیرا به رغم نزول تاثیرگذاری کرونا در بسیاری از نقاط جهان هنوز هزاران نفر در هر روز مبتلا و قربانی می شوند و نمی توان به این مساله بی تفاوت ماند و راحت و آسوده کار کرد. حتی در موقع ورود ما به ژاپن به رغم شرایط مساعد بهداشتی این کشور ما فاقد اطمینان های لازم برای ادامه دادن به کارمان بودیم و تردیدهایی اساسی داشتیم.

شماری از بهترین صحنه ها و سکانس هایی که شما در فیلم هایتان گرفته اید، متکی بر دیالوگ های قوی و در رویارویی نزدیک کاراکترها با یکدیگر بوده است. حالا در یک دنیای پساکرونایی و با این همه پروتکل های بهداشتی که این نزدیکی ها را منع می کند، چگونه می خواهید مشابه این صحنه ها را بگیرید؟

ما قبل از شروع تهیه هر فیلم جدید از تمام بازیگران تست می گیریم تا هم بر خودشان و هم بر ما ثابت شود که بیماری ندارند و دچار «کووید 19» نشده اند و در نتیجه در زمان تهیه صحنه های مربوطه به محاوره کاراکترها آنها نباید ترسی از ابتلا به این بیماری داشته باشند زیرا تست ها نشان داده که همبازی های آنان سالم اند. قصد ما این است که در یک فرصت دو ماهه برای تصویربرداری فیلم هایمان این آزمون ها چهار بار گرفته شود تا همیشه اطمینان به مریض نبودن اعضای گروه تولید فیلم داشته باشیم. درکل ما به یک فرهنگ و مرامنامه جدید سینمایی برای تهیه فیلم ها و سریال های مورد نظرمان در زمانه فعلی احتیاج داریم. زیرا کرونا نیازها و الزام های تازه و سختی را برای ما فراهم آورده است.