آرشیو یک‌شنبه ۸ تیر ۱۳۹۹، شماره ۷۳۷۹
سینما
۱۵
گفت و گو

محمدرضا رهبری در گفت و گو با «ایران» مطرح کرد

نیاز مضاعف به سینمای اجتماعی پس از دوران کرونا

محمدرضا رهبری بازیگری است که به گفته خودش تا اکنون در سینما آنگونه که باید خوش شانس نبوده است و حالا که فیلم سینمایی «بهت» به دلیل شیوع ویروس کرونا به صورت آنلاین اکران شده او معتقد است اکران آنلاین این فیلم در شرایط فعلی بهتر از دیده نشدن فیلم بود. رهبری دراین فیلم نقش رضا، یک جوان کارگر را بازی کرده است. او با اشاره به موقعیت فیلم های اجتماعی در سینمای ایران، به اهمیت ساخت فیلم هایی با موضوعات و معضلات اجتماعی تاکید کرد و گفت که فیلم سینمایی «بهت» در راستای طرح موضوع رحم اجاره ای که خانواده های بسیاری امروزه درگیرآن هستند ساخته شده است. رهبری معتقد است فیلم «بهت» فیلمی اجتماعی با موضوع رحم اجاره ای است که در قالب روایت یک داستان ساده، مساله پنهان کاری را مطرح کرده است.
 کمی درباره نقش رضا در فیلم «بهت» توضیح دهید.

رضا یک جوان کارگری است که نتوانسته آن طور که باید وشاید  یک زندگی خوب برای همسرش فراهم کند ولیلا همسررضا در یک موزه کار می کند و تلاش می کند تا زندگی را نجات دهد و در نهایت موضوع رحم اجاره ای در فیلم مطرح می شود. به اعتقاد من این فیلم از جمله آثاری است که رافعی به عنوان کارگردان جسارت در طرح موضوع و قدرت ریسک بالایی در انتخاب سوژه و موضوع فیلم داشته است و اساسا ساخت فیلم در حوزه سینمای اجتماعی کاری سخت و پر از ریسک است.

چرا؟

متاسفانه سینمای اجتماعی ایران به اندازه سایر ژانرهای سینمایی، بخصوص در سال های اخیر مورد اقبال عموم قرار نگرفته اند و فکر می کنم فیلم های اجتماعی در دهه 70 و اوایل دهه 80 از اقبال بهتری نسبت به امروز برخوردار بوده است. البته بخشی از عدم استقبال از موضوعات اجتماعی، درگیری های عمده مردم است که خب طبیعی است دوست دارند دراین شرایط فیلمی ببینند که شاد شوند و بخندند.

 برخی از فیلم های اجتماعی هم بودند که در همین چندسال اخیر با استقبال مواجه شد.

بله اما به ندرت. فیلمی مثل «متری شیش و نیم» از جمله فیلم هایی بود که به دلیل داشتن داستان خوب، قصه متفاوت و داشتن شرایط مناسب در اکران عمومی از اقبال مردم برخوردار شد. منتها فیلم هایی از این دست بسیار نادر هستند. برخی فیلم ها هم بودند که با وجود فیلمنامه خوب، روایت قصه و کارگردانی و بازی های درجه یک باز هم مغفول و مهجورمانده اند. به عنوان مثال فیلمی دیدم به اسم «شنل» یک فیلم خوب و استاندارد بود، اما مورد اقبال مخاطب قرار نگرفت.

 فکر می کنید فیلم «بهت» با شرایط اکران به صورت آنلاین  به اندازه کافی دیده شده است؟

قطعا خیر. اما در مواجهه با تماشاگران متوجه این مطلب شده ام که «بهت» را در شبکه های ماهواره ای یا سایت های غیر مجازی از طریق کپی کردن دیده اند.

 چه نکته ای در فیلم وجود دارد که شما به عنوان بازیگر پیشنهاد می کنید که حتما دیده شود؟

پرداخت به موضوع رحم اجاره ای، امتیاز این فیلم بود و نکته مهم اینکه رویارویی دو خانواده با یکدیگر و تقابل فرهنگ های متفاوت مطرح شد. درگیری بین مردان این دو طبقه حکایت از نوع تفکر و دیدگاه ها داشت.

البته این درگیری و چالش می توانست بیش از آنچه در فیلم موجود است، پرداخته شود.

اگر سریال ساخته می شد بله این امکان وجود داشت. اما در یک فیلم سینمایی با وجود همه محدودیت های زمانی مشکل بود. به نظرمن هم شخصیت ها خوب پرداخته شده بودند وهم داستان برای تماشاگرغیرقابل حدس بود. تنها چیزی که برای من جای ناراحتی و حسرت داشت این بود که دلم می خواست این فیلم را در سینما با مردم می دیدم.

سینما دغدغه اصلی شما است اما در این دغدغه سینمای اجتماعی کجا قرار می گیرد؟

واقعیت این است که یک بازیگرهم به اندازه فیلمنامه نویس، تهیه کننده، کارگردان و سایرعوامل دغدغه طرح مسائل اجتماعی را دارد، منتها برای تداوم حیات این ژانر سینمایی مردم باید حمایت کنند و با خرید بلیت بخصوص در حال حاضر که در شرایط اکران آنلاین قرار داریم کنار سینما بایستند و فیلم ها را کپی غیرقانونی نکنند. وقتی سازنده فیلم های اجتماعی هر چند هم دغدغه داشته باشد نتواند از پس هزینه ها برآید قطعا مشکلات بسیاری ایجاد می شود.

با توجه به صحبت های شما جایگاه سینمای اجتماعی بعد از کرونا را چطور ارزیابی می کنید؟

اتفاقا سینمای اجتماعی در دنیای پس از کرونا بیش از سایر ژانرهای سینمایی مورد نیاز است. چراکه جامعه بشری پس از کرونا در ابعاد مختلف تغییرات بسیاری خواهد داشت و بی شک نوع نگاه به سینمای اجتماعی در جهان پس از کرونا نیز دستخوش تغییراتی خواهد شد. به همین دلیل است که اتفاقا سینمای اجتماعی نقشی پر رنگ تر از سایر ژانرها در صنعت سینما را بازی خواهد کرد.

 کمی از تجربه های پیشین خود در عرصه بازیگری بگویید.

فارغ التحصیل رشته بازیگری هستم. کارم را در فروردین سال 82 با بازی در چند سکانس کوتاه در فیلم «برگ برنده» سیروس الوند آغاز کردم. بعد از آن یک تله فیلم به نام «دلقک» و یک سریال به نام «گلریزان» با حضور بازیگران و عوامل حرفه ای به کارگردانی مسعود رشیدی بازی کردم که 9 سال بعد پخش شد. بعد در یک برنامه تلویزیونی به نام «موج نو تاکسی» به کارگردانی مهرداد غفاری به عنوان مجری - بازیگر حضور پیدا کردم که هر روز روی آنتن می رفت و در آن دوران خیلی خوب دیده شد. پس از آن درسریال «میوه ممنوعه» به کارگردانی حسن فتحی بازی کردم که نقش پسر کوچک حاج یونس را داشتم. بازی در آن سریال برایم درس های زیادی به همراه داشت. از استاد علی نصیریان و آقای حسن فتحی نکات مهمی یاد گرفتم. بعد از «میوه ممنوعه» سریال های بسیاری مثل «عبور ازپاییز»، «به کجا چنین شتابان»، «عمارت پدری»، «آخرین بازی»، «پرستاران»، «راه و بی راه» وغیره.در سینما هم فیلم هایی چون «زیرزمین»، «شانه دوست»، «عروس برفی» و «ایکس لارج» بازی کرده ام. سال گذشته هم فیلم سینمایی «سرزمین آبی» به کارگردانی علی فخر موسوی و تهیه کنندگی رضا محقق که محصول ایران و چند کشور اروپایی است را بازی کرده ام که در صورت بازنشدن سینماها، احتمالا آنلاین اکران خواهد شد.