آرشیو یک‌شنبه ۸ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۹۲۰
شرکت ها
۲۷
دانش بنیان

مدیر یک شرکت دانش بنیان در گفت و گو با «دنیای اقتصاد»: «تامین شویم» خودروسازان را تامین می کنیم

پس از تحریم ها، تامین نیاز قطعه خودروسازان از طریق داخل بیش از پیش مورد تاکید قرار گرفت. این فرصت می تواند زمینه حضور شرکت های دانش بنیان را در قطعه سازی خودرو فراهم کند. این در حالی است که شرکت های خودروسازی برای تامین قطعات موردنیاز خود، شرکت های دانش بنیان را در اولویت قرار نمی دهند. البته در این میان شرکت های دانش بنیانی وجود دارند که با وجود ریسکی که در سرمایه گذاری در قطعه سازی برای آنها وجود دارد، به این حوزه ورود پیدا کرده اند.

 از مهندسی معکوس برد الکترونیکی تا قطعه سازی خودرو

شرکت رویال صنعت سامانه سال 1387 به صورت رسمی به عنوان یک شرکت دانش بنیان کار خود را آغاز کرده است. پیش از تاسیس این شرکت دانش بنیان، یک گروه از مهندسان فارغ التحصیلان دانشگاه به عنوان هسته فناوریک و مهندسی های تک، اقدام هایی را انجام می دادند که با انسجام بخشی به کار خود پس از مدتی این شرکت دانش بنیان را پایه گذاری کردند.  مدیرعامل و رئیس هیات مدیره شرکت رویال صنعت سامانه امیر ابهریان در گفت وگو با «دنیای اقتصاد» عنوان کرد: مهندسی معکوس بردهای الکترونیکی فعالیت اول شرکت رویال صنعت سامانه بود؛ نقشه بردهای وارداتی را بیرون کشیده و توسط نیروهای مجموعه  و به روش مهندسی معکوس آن را می ساختیم. این بردها در صنایع مختلف کاربرد داشت و پس از مدتی بردهای وارداتی بسیار پیچیده شده و بیرون کشیدن نقشه آن به راحتی انجام نمی گرفت. آن زمان متوجه شدیم که فناوری ما در حال جا ماندن از کل دنیا است. از این رو به شخصه تصمیم گرفتم برای آموزش های لازم به چین بروم. به مدت دو سال به این کشور رفتم تا لایه های فناوری آنها را دربیاورم.  ابهریان در ادامه یادآور شد: در این مدت به دنبال این موضوع بودم که اصولا چینی ها چگونه یک محصول را طراحی و تولید می کنند؟ چگونه آن را به بلوغ می رسانند؟ چگونه بازاریابی می کنند؟ چگونه به شرکت های درگیر تحریم مانند ایران و کره شمالی خدمات ارائه می دهند و چگونه با آنها معامله می کنند؟ پس از بازگشت از چین، شروع به اجرای آنچه آموخته بودم، کردم. پس از مدتی توان شرکت به حدی رسید که هر قطعه در حوزه مکانیک یا الکترونیک به شرکت می دادند، قادر به ساخت آن بودیم. اگر برخی قطعات را نمی توانستیم بسازیم، دانش فنی آن را خریداری می کردیم و با این فرآیند وارد حوزه های نظامی، دفاعی، هوایی، ریلی و خودرو و... شده و با روش مهندسی معکوس توانستیم به بیشتر صنایع از جمله نفت و گاز، بانکداری الکترونیک و... ورود پیدا کنیم تا جایی که توان نیروهای انسانی شرکت طی 10سال بسیار قوی شد.  وی با اشاره به این موضوع که سالانه 180 تا 185 طرح در بخش R&D شرکت تبدیل به محصول می شود، گفت: اگر محصولی تولید نشود حتما دانش فنی آن فروخته خواهد شد.  همچنین از سال گذشته شرکت وارد خط تولید انبوه قطعات خودرو شده است و تولید چند قطعه خودرو از جمله سنسور اکسیژن، چندین مدل ECU و ترمز ABS را با مجموعه مگاموتور آغاز کرده است.

 به دنبال یک ساز و کار تعاملی

مدیرعامل شرکت رویال صنعت سامانه با اشاره به این موضوع که طی سال های مختلف متوجه شدیم ساز و کار تعامل با هر صنعتی نیازمند مدل خود آنها است، گفت: تعامل با هر صنعتی ساز و کارهای مخصوص به خود را دارد. مشکل بیشتر این صنایع این موضوع بود که به دیتا بیس خاصی دسترسی نداشتند؛ در حقیقت جزیره ای عمل کردن مشکل بیشتر این صنایع است و بیشتر آنها موازی کاری می کنند. ابهریان در ادامه تاکید کرد: در صنعت خودرو مشکل مهم این است که شرکت های دانش بنیان و شرکت های عملیاتی در تعامل با یکدیگر قرار نمی گیرند و در این راستا باید به دنبال ساز و کاری برای ارتباط بین این دو بخش بود.  وی تصریح کرد: باید توجه داشت که بین شرکت های دانش بنیان استارت آپی با شرکت هایی که تولیدی بوده و سپس دانش بنیان شده اند، تفاوت وجود دارد. برخی شرکت ها از اساس دانش بنیان هستند که باید این شرکت ها را بتوان به شرکت های بزرگ مانند مگاموتور و... ارتباط داد. شرکت های دانش بنیان استارت آپی ادبیات خاص خود را دارند؛ این شرکت ها گردش مالی ندارند، اما فناوری دارند و بسیار چابک هستند، اما مشکل اینجا است که بین شرکت های دانش بنیان با واحدهای عملیاتی بزرگ یک ارتباط و تعامل دوسویه وجود ندارد و شرکت های دانش بنیان که هم دانش فنی و هم توان تولید قطعات خودرو را دارند، در تعامل خود با شرکت های بزرگ عملیاتی مانند ساپکو و مگاموتور موفق نیستند و البته این شرکت های عملیاتی نیز توان راه اندازی شرکت های دانش بنیان را ندارند.

 آب در کوزه و ما گرد جهان می گردیم

رئیس هیات مدیره شرکت رویال صنعت سامانه ادامه داد: شرکت های  دانش بنیان دانش فنی تولید را در اختیار دارند، می توانند تولید کنند و نمونه قطعه را نیز می سازند، اما تولید یک نمونه مشکلی را حل نمی کند، زیرا مشکل بر سر کیفیت تولید نیست، بلکه موضوع آن است که در صنعت خودرو میزان تیراژ اهمیت بالایی دارد. تیراژ کمتر از 700 قطعه در روز برای درخواست کننده معنایی ندارد. این در حالی است که شرکت دانش بنیان توان مالی برای تولید قطعه در تیراژ بالا را ندارد. از سوی دیگر شرکت عملیاتی نیز پیش پرداختی برای درخواست خود به شرکت دانش بنیان نمی دهد. هرچند شرکت دانش بنیان برای حل این مشکل، به معاونت علمی و فناوری رئیس جمهوری مراجعه می کند تا از صندوق این معاونت تسهیلاتی دریافت کند.  این در حالی است که معاونت علمی در برابر گردش مالی ماهانه از شرکت وثیقه ملکی می خواهد که بیشتر این شرکت ها توان این وثیقه گذاری را ندارند. ابهریان ادامه داد: پیشنهاد دیگر معاونت علمی و فناوری به شرکت های دانش بنیان این است که دانش فنی خود را به شرکت عملیاتی بفروشند، زیرا تا پیش از این شرکت های عملیاتی دانش فنی برای تولید قطعات را خارجی ها می خریدند، این در حالی است که این شرکت ها پول دانش فنی را تنها یک بار پرداخت می کنند و برای سری های بعد تولید خود، دیگر پولی پرداخت نمی کنند. بنابراین شرکت های دانش بنیان هم ترجیح نمی دهند به راحتی دانش فنی خود را در اختیار آنها قرار دهند.

موضوع دیگر آن است که شرکت های عملیاتی به سرعت می خواهند به قطعه خود برسند، از این رو خرید خارجی را ترجیح می دهند، این در حالی است که یک شرکت دانش بنیان برای تبدیل شدن به تولیدکننده نیاز به گردش مالی و زمان دارد. باید شرکت های عملیاتی بزرگ به شرکت های دانش بنیان اعتماد کرده و با حمایت از آنها و پیش پرداخت کردن اجازه بدهند که رشد کنند و به تولیدکننده تبدیل شوند.

 فقدان عامل، فرصتی برای دلالان

در زمینه خودروسازی شرکت های دانش بنیان را نمی توان به قطعه ساز و خودروساز وصل کرد. قطعه ساز به دنبال رسیدن قطعه در کمترین زمان ممکن است و در این میان دلالان از درگیری این شرکت ها بیشترین بهره را می برند و واردات انجام می دهند. این مطلب را ابهریان عنوان کرد و گفت: شرکت های عملیاتی تامین قطعه خود را در تیراژ بالا می خواهند و برای این موضوع هم پیش پرداخت ندارند و از طرفی پول قطعه ساز را 120 روزه پرداخت می کنند. شرکت دانش بنیان نیز گردش مالی برای تولید ندارد و نهادهای حمایتی دولت برای حمایت شرکت های دانش بنیان وثیقه های کلان می خواهند که از عهده آنها خارج است. اگر سرمایه گذاری خارج از این سه حوزه بخواهد ورود پیدا کند، از شرکت های دانش بنیان سهم خواهی بالایی می کند. از همین رو تعامل موثر بین شرکت های دانش بنیان و خودروسازان مفقود مانده است.

وی با اشاره به توان مالی ضعیف شرکت های دانش بنیان تاکید کرد: ارتباط بین این سه حوزه نیاز به یک ساز و کار و مدل دارد که اگر این مدل ارتباطی شکل بگیرد، شرکت های دانش بنیان نیز وارد حیطه تولید انبوه خواهند شد. در این راستا معاونت علمی باید ضمانت های غیر از ملک برای شرکت های دانش بنیان در نظر بگیرد؛ شرکت های عملیاتی پیش پرداخت به شرکت های دانش بنیان داشته باشند و شرکت های دانش بنیان نیز به تعهدات خود پایبند باشند.