آرشیو دو‌شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، شماره ۷۳۸۰
سیاسی
۲
درنگ

کتمان یک حقیقت

نامه سید محمد موسوی خوئینی ها به رهبر معظم انقلاب واکنش های مختلفی را در پی داشته است از جمله پاسخ حسین شریعتمداری مدیر مسئول روزنامه کیهان به وی در شماره روز گذشته این روزنامه. با این حال سخن این یادداشت نامه آقای موسوی خوئینی ها و پاسخ های آقای شریعتمداری به وی نیست. نکته آن است که مدیر مسئول کیهان در میانه دعوای خود با موسوی خوئینی ها، تلاش کرده ماهی مواضع ضد دولتی خود را نیز صید کند. اگر چه در این وسط مجبور به اعترافاتی شده که بر خلاف ادعاها و مواضع همیشگی خود است. شریعتمداری با اشاره به آن بخش نامه موسوی خوئینی ها که مدعی شده «باورهایی که پشتوانه استحکام و نیز مقبولیت و مشروعیت نظام اسلامی بود به گونه ای روزافزون آسیب دیده و همچنین بی اعتمادی نسبت به مدیریت کلان کشور بیشتر شده» تاکید کرده که این بی اعتقادی نسبت به نظام و انقلاب نیست و درباره انتقاد به مدیریت کلان کشور هم افزوده: «باز هم توضیح نمی دهند کدام مدیریت کلان مورد نظر ایشان است؟! کدامیک از مسئولان نظام صدها وعده به مردم داده اند که حتی به یکی از آنها نیز عمل نکرده اند؟!  شریعتمداری خطاب به خوئینی ها مدعی شده که دولت  تحت حمایت خوئینی ها یعنی دولت روحانی عامل اصلی این همه نابسامانی ها  و پلشتی هاست. در حقیقت شریعتمداری اینجا هم فرصت را مغتنم شمرده تا خر مراد را سوار شود و همه مشکلات و گرفتاری های کشور را متوجه دولت روحانی کند! و اصلا هم به روی خود نیاورد که پلشتی هایی همچون پرونده طبری چه ارتباطی با دولت مورد حمایت آقای موسوی خوئینی ها دارد! پاسخ به این ادعاهای همیشگی، روز شنبه در همین ستون منتشر شد آنجا که از مدیر مسئول روزنامه کیهان خواسته شد شهامت داشته باشد وضعیت کشور در سال های 94 تا 96 را مرور کند شاید متوجه شود که عامل وضعیت فعلی نه مدیریت دولت که عوامل بیرونی مثل تحریم و سنگ اندازی های وی و همفکرانش بر سر اجرای برنامه های رئیس جمهوری بوده است. با این حال شریعتمداری در پاسخ به خوئینی ها عملا به درست بودن جهت گیری و مدیریت دولت روحانی اعتراف کرده اگر چه تلاش کرده زیرکانه حساب دولت و نظام را از یکدیگر جدا کند. او ذیل سخن خوئینی ها مبنی بر «نامطلوب بودن وضع فعلی و ضرورت تغییر آن»نوشته: «این خواسته و آرزویی است که مقامات رسمی امریکا دقیقا با همین تعبیر خواستار آن بوده اند. توضیح آنکه بعد از فاجعه برجام و فشارهای اقتصادی ناشی از آن، جمهوری اسلامی ایران تصمیم قاطع گرفت که مسیر حرکت خود را بدون توجه به تحریم ها تعریف کرده و دنبال کند که مبارزه با مفاسد اقتصادی، تشکیل مجلس انقلابی و اقداماتی نظیر فروش بنزین به ونزوئلا، برقراری روابط تجاری با برخی از همسایگان، تکیه بر ظرفیت ها و امکانات داخلی و... از جمله آنهاست. این حرکت نظام برای امریکا که اصرار بر فشار حداکثری بر ایران داشت نه فقط نا خوشایند که به گفته خود آنان (از جمله وزیر خزانه داری امریکا ‎و...) نا امیدکننده بود.»

شریعتمداری اگر چه تلاش دارد همه ناکامی ها و مشکلات را به پای دولت بنویسد و آنچه موفقیت می خواند را به نام نظام، اما هر تحلیلگر و دنبال کننده و آشنا به فضای سیاسی در ایران می داند آنچه مدیر مسئول کیهان به آن افتخار می کند، همچون صدور بنزین به ونزوئلا و برقراری ارتباط با کشورهای همسایه و ادامه مسیر بدون توجه به تحریم ها و تکیه بر ظرفیت های داخلی و موارد دیگری که می توان بر این لیست افزود همچون مدیریت قابل دفاع در مواجهه با کرونا در قیاس با بسیاری از دیگر کشورها، ذیل مدیریت و سیاست های دولت مستقر تعریف می شود البته با این توضیح که بر خلاف نگاه آقای شریعتمداری دولت بخشی منفک از نظام نیست. در حقیقت مدیر مسئول کیهان آنجا که می خواهد از نظام دفاع کند به دستاوردهایی استناد می کند که جزو عملکردهای دولت محسوب می شود. آقای شریعتمداری اگر عینک تیره اش را عوض می کرد حتما موارد زیاد دیگری در دفاع از نظام می توانستند لیست کنند از جمله می توانست به پروژه های بزرگی که هر پنجشنبه از سوی رئیس جمهوری افتتاح می شود اشاره کند.