آرشیو دو‌شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۹۲۱
اصناف و تشکل ها
۳۰

علیرضا عباسی، رئیس اتحادیه درودگران و مبل سازان تهران عنوان کرد: توان افزایش 10 درصدی اشتغال

دنیای اقتصاد : نزدیک به یک قرن از ورود مبلمان به خانه های مردم می گذرد. پیش از آن اغلب از پشتی و مخده برای نشستن و تکیه زدن استفاده می کردند. راحت بودن هنگام نشستن های طولانی و فشار کمتر به ستون فقرات، این اثاث اداری و شیک را روانه خانه های شهری کرد. آن روزگار مبل و صندلی ها را از غرب و شمال کشور و اغلب از روسیه و اروپای شرقی وارد می کردند. به طوری که میز و صندلی های لهستانی توانست پای ثابت منازل و کافه ها شود و حتی در ادبیات داستانی معاصر نیز شاهد رخدادها و گپ و گفت های روشنفکران زیادی به ویژه مشروطه خواه بود. گویا فرهنگ استفاده عمومی از میز و صندلی و مبل، همگام با جوانان از فرنگ برگشته مشروطه خواه به کوی و برزن شهرهای بزرگ ایران رسیده بود.

سال های آغازین، تجار محدودی وارد این بازار شدند و در بازارهای خودمان بیشتر تعمیرکار مبل و صندلی در کسوت نجاری حضور داشت تا تولیدکننده، اما رفته رفته این اثاث به نیازی داخلی تبدیل شد و هنرمندانی از طیف درودگران و نجارها به مبل سازی روی آوردند. این صنعت از همان روزهایی که طرح های بسیار محدودی داشت در قالب صنف و تشکل قرار گرفت و تا امروز که یکی از ارکان خانه های ایرانی به حساب می آید ظرفیتی بزرگ برای تولید شغل محسوب می شود.

گرچه شرایط تحریم روی وضع معیشت و اشتغال به ویژه زندگی جوانان تاثیر گذاشته اما در همین روزها می توان با بازنگری اصناف و دریافت قابلیت های رشدشان کاستی های تولید ناخالص ملی را تا حد زیادی رفع کرد. چندی پیش سازمان توسعه تجارت اعلام کرد قصد دارد در این سازمان یک میز تخصصی برای شناسایی و رشد صنعت مبلمان راه اندازی کند. در واپسین روزهای خردادماه اولین نشست این میز تخصصی برگزار شد. در این نشست که تامین کننده ها، توزیع کننده ها و روسای اتحادیه ها حضور داشتند موانع زنجیره تولید تا صادرات بیان و بررسی شد بلکه بتوانند از طریق این سازمان مسائل را حل کنند.

علیرضا عباسی رئیس اتحادیه درودگران و مبل سازان تهران در گفت وگو با «دنیای اقتصاد» با اشاره به مباحث مطرح شده در نشست تخصصی به موانع تولید اشاره می کند: «کمبود مواد اولیه برای تامین و تولید چوب، MDF و نئوپان یکی از بزرگ ترین موانع تولید ماست. از سوی دیگر نوسانات ارز مشکل جدی به حساب می آید که به تثبیت بازار آسیب می زند.»

  نیاز به مهندسی صادرات

عباسی در ادامه گرجستان را یکی از تامین کننده های مواد اولیه می نامد و می گوید: امسال نسبت به سال گذشته حق و حقوق کارگر کارگاه تا رنگ کار و نقاش چندان تغییری نکرده است اما بازار پارچه یکی از مولفه های اثرگذار در قیمت است. در واقع پارچه گران می شود و مردم می گویند مبل گران شده است. با اینکه کارخانه های نساجی در یزد و مشهد فعال است و محصولات باکیفیتی تولید می کنند اما گویا نظارت چندانی بر این بازار نیست. در واقع کلاف مبل، هزینه های رویه کوبی، منبت و بقیه خدمات این زنجیره تولید، نسبت به یک سال پیش دارای جهش قیمت نشده اما با افزایش زیاد قیمت پارچه، قیمت تمام شده محصول، دچار جهش قیمت شده است.  

رئیس اتحادیه درودگران و مبل سازان تهران ظرفیت فعلی مبل سازی را 40 تا 50 درصد عنوان می کند و معتقد است با تکمیل زنجیره تولید تا توزیع می توانیم با این صنعت گامی مهم در مسیر توسعه پایدار برداریم. همان طور که کشورهای توسعه یافته با این گونه تولیدات پاک موفق به اشتغال زایی مطلوبی شده اند، صنایع چوب می تواند تا 10 درصد اشتغال کشور را به خود اختصاص دهد که این یک فرصت عالی برای تربیت نسل مهارت آموز و دوری از اقتصاد نفتی و درآمد ارزی به دور از سایه سیاه تحریم است. برای نمونه می توان به ترکیه اشاره کرد که در این صنعت گام های جدی برداشته و اشتغال قابل توجهی ایجاد کرده است. ما برای داشتن زنجیره تولید با قیمت تمام شده ارزان باید این حوزه و صنعت را مهندسی کنیم.

  مقابله با آسیب های صنفی

اتحادیه ها و سندیکاها برای دفاع از حقوق هم سلکان خود تشکیل شده اما اگر اتحادیه های قوی داشته باشیم در شرایط مختلف اقتصادی می توان روی قدرت آنها حساب باز کرد. عباسی وجود نمایشگاه های خارجی و حضور در آنها را یکی از ارکان توسعه این صنعت می داند اما فروشگاه های فصلی را که نام نمایشگاه را بر خود نهاده و بدون نظارت و کیفیت لازم در شهرها و محله ها برگزار می شود یکی از موانع رشد صنعت می داند. به گفته او فضاهایی در تهران و شهرستان ها به یکسری سودجو به عنوان نمایشگاه مبلمان اجاره داده می شود و بیشتر شهروندانی که از این نمایشگاه ها خرید می کنند متضرر می شوند. این عده کالاهای بی کیفیت خود را بدون نظارت حدود 30 تا 40 درصد گران تر از مغازه دار می فروشند. این عده فاقد شناسنامه کیفی کار هستند و برای جهش در تولید هیچ خروجی قابل اعتنایی ندارند. برای حل این مشکل، مکاتباتی انجام دادیم و در نهایت قرار شد هر شهرستان سالانه فقط یک بار حق برگزاری نمایشگاه مبلمان را داشته باشند و این رویداد زیر نظر سازمان و اتحادیه همان شهرستان باشد و حتما پروتکل هایی را که تهیه و تدوین کرده و در اختیار همکاران شهرستان ها قرار داده ایم رعایت کنند.»

ایران در قلب خاورمیانه بین همسایگانی قرار دارد که نزدیک به 500 میلیون نفر از جمعیت منطقه را در خود جای داده اند. رئیس اتحادیه درودگران و مبل سازان تهران این پتانسیل جمعیتی را یک مزیت می داند و معتقد است باید در این بازارها سهم خود را بیابیم. او شرایط کنونی بازار منطقه ای را تحت سلطه چین و ترکیه معرفی می کند و می گوید: «با توسعه این صنعت علاوه بر تولید اشتغال بالا و قابل توجه در شرایط تحریم می توانیم ارز قابل ملاحظه ای وارد کشور کنیم.»