آرشیو سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۹۲۲
مدیران
۲۳
کافه سوال

آیا باید به مدیرمان بگوییم که دنبال یک کار دیگر هستیم؟

Alison Green مترجم: مریم مرادخانی
منبع: The Cut

 مشاور عزیز، بیش از یک سال است که به عنوان منشی و سپس مسوول هماهنگی برای یک شرکت کوچک کار می کنم که کلا 4 نفریم. جای خوبی است و رئیسم برایم ارزش قائل است اما حس می کنم وقتش است که از اینجا بروم. در طول روز، کار زیادی نیست که انجام دهم و این برایم کسل کننده است. تازه وارد بازار کار شده ام و دوست دارم به شرکت بزرگ تری بروم که معتبر باشد و جای پیشرفت داشته باشد.

 و دوست دارم در اداره ای کار کنم که آدم های بیشتری دور و برم باشند. وقتی اولین بار، این موضوع را مطرح کردم، رئیسم، ارتقایم داد و من را مسوول هماهنگی کرد. حقوقم را هم تا حدی افزایش داد که البته در حوزه کاری ما، حقوق منشی و مسوول هماهنگی چندان چنگی به دل نمی زند. او همچنین قول داد که من را به مدیران رده بالاتر معرفی کند. من قبول کردم و گفتم تا زمانی که یک منشی جدید استخدام کنند و آموزشش دهند، دنبال کار نمی گردم. یکی دیگر از شرط هایم این بود که اگر فرصت مصاحبه ای پیش آمد، بتوانم به مدیرم بگویم. سال پیش، چند مورد پیش آمده بود اما دوست نداشتم به او دروغ بگویم. مگر آدم چند بار می تواند به دروغ بگوید که وقت دکتر دارد؟ حالا که منشی جدید آمده، دوباره دارم دنبال کار می گردم. اما مشکلی پیش آمده که اصلا پیش بینی اش نمی کردم. وقتی به مدیرم می گویم که دارم به مصاحبه می روم، از من می خواهد برایش توضیح دهم که دقیقا با کدام شرکت قرار دارم. وقتی با بی میلی جواب می دهم، به خصوص اگر فعالیت شرکت ما و آنجا در یک زمینه باشد، او سعی می کند به ماندن متقاعدم کند. من هم محترمانه، فقط سر تکان می دهم تا حرف هایش تمام شود و اتاق را ترک کنم. یکی دیگر از مشکلات کار کردن در این شرکت، این است که زیادی کوچک است. اینجا مثل یک کاخ است و او حکم پادشاه را دارد. ما اینجا واحد منابع انسانی نداریم که بتوانم دست به دامنشان شوم. او این شرکت را خودش از صفر ساخته و عادت دارد همه چیز طبق میلش پیش برود. از طرف دیگر، چک حقوق هایمان را خودش امضا می کند. به همین خاطر باید همزمان که دنبال کارم، طوری رفتار کنم که از من راضی باشد. به زودی با یک شرکت بزرگ مصاحبه مهم دارم. اگر به او بگویم، قطعا ناراحت می شود و ممکن است حس کند کسب وکاری که با دستان خودش ساخته، به درد من نمی خورد. که راستش را بخواهید، همین طور است. نمی دانم چطور این موضوع را مطرح کنم که به او بی احترامی نشود. آیا راه هوشمندانه ای است که از او بخواهم اصلا سوال نپرسد؟

پاسخ: دوست عزیز، کسب وکارهای خیلی کوچک، معمولا هنجارهای خاص خودشان را دارند که در شرکت های بزرگ رایج نیست. کار کردن در چنین جایی حتی برای افراد حرفه ای سخت است اما برای کسانی که تازه اول مسیر شغلی شان هستند، خطرناک است چون ملاکی برای تشخیص غلط و درست ها نداری.

این را می گویم چون این راهش نیست. معمولا وقتی کارمندی به دنبال کار در شرکت دیگری می گردد، خیلی محتاطانه عمل می کند. آدم ها معمولا کارفرمایشان را در جریان نمی گذارند، چون شاید عواقبی داشته باشد. مثلا ممکن است زودتر از موعدی که قصد داشتی استعفا دهی، اخراجت کنند (به این دلیل که فکر می کنند وفادار نیستی که این مسخره است اما اتفاق می افتد. یا مجبورت می کنند تاریخ رفتنت را مشخص کنی). یا ممکن است اگر شرکت تصمیم به تعدیل نیرو بگیرد، تو اولین نفر در لیست باشی و به تو بگویند: «تو که به هر حال می خواستی بروی.» یا پروژه های مهم را به تو نسپارند چون فکر می کنند ممکن است نصفه و نیمه رها کنی و بروی. به همین خاطر، آدم ها معمولا وقتی با جایی قرار مصاحبه دارند به مدیرانشان نمی گویند. البته استثنا هم هست. بعضی از مدیران به کارمندشان اطمینان خاطر می دهند که با این موضوع، مشکلی ندارند. طراحی بعضی از شغل ها طوری است که کوتاه مدت هستند و کاملا رایج است که بعد از فلان مدت، به دنبال کار دیگر بگردی. اما در کل، رسم بر این است که این موضوع (دنبال کار گشتن تو)، ربطی به کارفرما ندارد و وظیفه نداری به او بگویی. ظاهرا رئیست این پیام را دریافت نمی کند و می ترسم فکر کند حق دارد در کارت سرک بکشد. اگر بخواهم منصفانه بگویم، به نظرم خودت شروعش کردی. وقتی پارسال به او گفتی که می خواهی بروی، انگار در را به رویش باز کردی و او را قاطی ماجرا کردی. او هم طوری قاطی ماجرا شد که اصلا منطقی نیست. او حق ندارد بداند که با کجا مصاحبه می کنی. و حق ندارد هر بار، برای متقاعد کردن تو به ماندن، پافشاری کند. اگر ماشین زمان داشتیم، به تو می گفتم که به عقب برگردی و از همان ابتدا، جلوی زبانت را بگیری. لزومی نداشت او بداند دنبال کار هستی. و حالا هم لزومی ندارد هر بار که به مصاحبه می روی، او خبردار شود. فکر کنم دوست نداری دروغ بگویی و اگر راستش را بگویی، راحت تری. اما او با رفتارهایش نشان داده که راستگویی، گزینه بهتر نیست چون هر بار که به او می گویی، بازجویی ات می کند. بنابراین، از تو می خواهم همان چیزی را بگویی که بیشتر آدم ها وقتی به مصاحبه می روند می گویند: «قرار دارم» و اگر جزئیات را جویا شد بگو: «مساله شخصی پیش آمده که باید به آن رسیدگی کنم.» یا سعی کن قرار مصاحبه ها را قبل یا بعد از ساعات کار بگذاری یا مثلا در ساعت ناهار. اما اگر مدیریت، راه را بسته و اجازه نمی دهد جواب سربالا دهی، چاره ای نداری جز اینکه یک داستان سرهم کنی. بعضی ها می گویند وقت دندان پزشکی دارند چون معمولا درست کردن دندان ها چند جلسه طول می کشد.

احتمالا این تغییر رویکرد باعث می شود مدیرت یا کلا سوال نپرسد یا کمتر بپرسد. اگر باز هم سعی کرد تو را به ماندن در شرکت متقاعد کند بگو: «واقعا سپاسگزارم که برایم ارزش قائلید. ممنونم. مطمئنم که یک روز باید بروم اما بدانید اگر آن روز فرارسید، به اولین کسی که می گویم، شما هستید.» اگر اصرار کرد که دلیل رفتنت به یک شرکت بزرگ تر را بگویی، وارد این بحث نشو. ظاهرا او قبلا حاضر نشده دلایل منطقی تو را بپذیرد پس دلیلی ندارد این گفت وگو را دوباره تکرار کنی. اما از آنجا که دوست نداری دلخور شود، اگر واقعا مجبوری جواب دهی، هیچ ایرادی ندارد اگر بگویی: «نظر شما برایم واقعا ارزشمند است و قدردانتان هستم. ممنون.» البته به این معنا نیست که با او موافقی یا کاری که او می خواهد را انجام می دهی. تو فقط می خواهی رفتار دیپلماتیک داشته باشی چون کسی که چک حقوقت را امضا می کند، در کاری دخالت می کند که ربطی به او ندارد. و باز هم می گویم. این طبیعی نیست. در شغل های آینده، بهتر است اگر خواستی دنبال کار بگردی، این کار را کاملا مخفیانه انجام دهی.