آرشیو سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۶۸۰
هنر و ادبیات
۹
تئاتر

حدود 10 روز از آغاز به کار سالن های تئاتر گذشت اما...

سکوت شما نشانه رضایت است

بابک احمدی

بپذیریم یا نپذیریم دولت توان چندانی برای پرداخت ضرر و زیان وارد آمده به گروه های نمایشی و سالن های تئاتری ندارد. می دانم، مخالف این نظر به سرعت اقسام رانت و اختلاس و خاصه خرجی را فهرست می کند که چطور «سیستم» توان پرداخت فلان هزینه را دارد، ولی وقتی به تئاتر می رسیم کفگیر به ته دیگ می خورد؟ آنجا هم می گوییم چه بپذیریم، چه نپذیریم موجودی همین است، متاسفانه امور مملکت هم در دست من و شمای تئاتر نیست که برای افزایش بودجه و توجه به این هنر تمدن ساز دلسوزی کنیم. اصلا چرا این طور درنظر نگیریم که به وقت تنگ آمدن قافیه، بسیاری اقشار بیش از ما حق دارند؟ معلم، کارگر، بیمار شیمیایی، بیمار گرفتار ای بی (پروانه ای)، محیط بان و کودک بی بضاعت کم داریم؟ اصلا مگر قرار نبود هنر نمایش به نفع مردم (جامعه) کار کند، به بیان دردهای آنها بپردازد، در اندیشه سرگرم شدن خانواده ها باشد و غیره، پس چه شد؟ کدام یک از اقشاری که نام بردم امروز می تواند به پرداخت بهای بلیت نمایش ما حتی فکر کند؟ اگر بپرسم همین یکی، دو سال اخیر که تورم وزن سنگ روی دوش اقشار گرفتار و فرودست جامعه را سنگین تر کرده چند بار روی صحنه به دغدغه های آنها توجه شده، تئاتر چه پاسخی دارد؟ خودمان می دانیم اما فعلا از این مبحث بگذریم.

حداقل ظرف 5 سال اخیر تئاتر ما نسبت به وضعیت و سرنوشت طیف گسترده ای از مردم بی خبر ماند -خودش را به بی خبری زد- این شد نتیجه اش، حالا به وقت لزوم کسی نیست پشتوانه شود. جایی خواندم مدیر یکی از سالن های دولتی گفته اگر مردم از هنرمندان حمایت نکنند، سرنوشت گروه های تئاتر و سالن ها روشن نیست؛ بله روشن نیست! ولی چرا خود تئاتر از خودش حمایت نمی کند؟ سوال اصلی اینجاست. تمام مدیران و برنامه ریزان سالن های دولتی و غیردولتی چهار ماه فرصت برنامه ریزی داشتند اما حالا که دولت مجوز آغاز فعالیت های هنری را صادر کرده همه دست روی دست گذاشته و به یکدیگر نگاه می کنند. همیشه می گوییم مراکز دولتی کند و فربه و بی برنامه اند، غیر دولتی ها چرا به این روز افتاده اند؟ بین چندین و چند سالن غیردولتی فقط دو مجموعه فعال شده و سالن های دیگر عملا تعطیلند. می دانم وقتی قرار است در وضعیت زرد و احیانا قرمز چراغ مجموعه ای روشن شود، فکر پرداخت هزینه های جاری دست از سر مدیر برنمی دارد، اما مانده ام انگشت به دهان که وقتی یکی، دو مجموعه آستین بالا زده اند و دو گروه تئاتر هم برای حمایت به صحنه آمده اند، چرا هیچ کس به آنها کمک نمی کند؟ عجیب جماعتی شدیم.  آن قدر منطق این بی مهری و بی توجهی را درک نمی کنم که به نظرم می رسد همه نشسته اند خیره به صفحه بخش هنر روزنامه ها و خبرگزاری ها که خبر برسد با این مضمون، «وزارت ارشاد تمام هزینه های سالن های تئاتر، تبلیغات و تولید گروه های نمایش را می پردازد» اما سپاسگزار می شوم اگر در میان کشورهای متمول هم یک نمونه مشابه معرفی کنید. به قول آن دوست، نگرد نیست. تا وقتی فکر هنرمندان تئاتر درگیر هنر نباشد! و تا وقتی به این فکر نکنند که پیش از دولت یا هر نهاد دیگر آنها هستند که باید از جریان حرفه و همکاران شان حمایت کنند، هیچ خبر خوشی در کار نیست. آدم قلقلکش می آید بنویسد: سکوت شما نشانه رضایت است.