آرشیو سه‌شنبه ۱۰ تیر ۱۳۹۹، شماره ۹۸۰۰
اجتماعی
۱۰

30 درصد افراد جامعه، دچار حس تنهایی اند

تنهایی مجازی یا واقعی، مسئله این است

گروه اجتماعی : احساس تنهایی در دنیای امروزی بسیار رایج است. گاهی اوقات در میان تعدادی زیادی از آدم ها هم این حس دست از سر بشر برنمی دارد. اما علت احساس تنهایی چیست؟ در دنیایی که وسایل ارتباطی بیش از هر زمان دیگری رایج هستند و تقریبا تمام افراد یک وسیله هوشمند برای برقراری تماس با تمام نقاط دنیا در اختیار دارند، عجیب است که احساس تنهایی افزایش پیدا کرده و فراگیر شده است. این طور نیست؟ در زندگی سریع و پرتلاطم امروز که هر کجا پا می گذارید، مملو از آدم هاست، تنها ماندن بیش از همه خود را نشان می دهد. عجیب نیست؟

«نیره قویدل» به عنوان روانشناس اجتماعی در گفت وگو با «رسالت» به علل این تنهایی یا بهتر است بگویم، حس تنهایی اشاره دارد. او معتقد است: «هرچند که فناوری های ریزودرشتی در دنیا وجود دارد و به ما امکان برقراری ارتباط با دوستان را می دهد اما درنهایت، احساس و ارتباطی که در تماس از نزدیک شکل می گیرد کاملا متفاوت است. حتی اگر هر روز هم با دوستتان از طریق شبکه های مجازی در ارتباط باشید باز هم نمی توانید انرژی لازم برای دوستی را که از طریق مکالمه رودررو به دست می آورید برای خود به وجود بیاورید. فناوری یکی از عمده ترین انواع علت احساس تنهایی است. فناوری باعث شده که آدم ها در عین نزدیکی به هم از یکدیگر دور شوند. به شکلک ها یا همان ایموجی ها دقت کرده اید؟ این عناصر گرافیکی مجازی، جای لبخند، اشک، شوق، عشق و تمام احساسات انسانی را گرفته اند. شکلک هایی که حتی نمی دانیم، حس واقعی پشت آن ها چیست. شاید شما شکلک صورتکی خندان را برای فردی دیگر ارسال کنید، درحالی که قلب تان مالامال از غم است و خنده از لبانتان رخت بربسته است. چنین ارتباطی نمی تواند توام با صداقت و حقیقت باشد و ازاین رو به تنهایی آدم های قرن 21 دامن می زند، آن هم در شرایطی که بررسی ها نشان می دهد، 30 درصد افراد دچار حس تنهایی اند.»این روانشناس اجتماعی تاکید می کند: «روزگار ما، بسیاری از افراد را در خانه هایشان حبس کرده تا به جای دیدن واقعی آدم ها، از میان دالان های دنیای مجازی برای همدیگر شکلک بفرستند و خوش باشند. ما در فضای مجازی بسیار جملات محبت آمیز می گوییم اما آیا این کمی از حس محبت خواهی انسانی را جبران می کند؟ نوجوانان و جوانان؛ گمشده ها و کمبودهای عاطفی خود را در بازی های پرهیجان و بی محتوای رایانه ای و فضای پرخطر مجازی جست وجو می کنند؛ آن ها در یک گمان واهی بر این باور ند که بستر مجازی، دروازه ورودشان به دنیای اطراف است. روزی جامعه شناسان و روانشناسان نگران پیامدها و آسیب های حاصل از پیامک ها بودند اما این روزها زندگی شخصی افراد در لایه های درونی تر مجازی نسبت به زندگی اجتماعی حقیقی آن ها خزیده است. این زندگی انفرادی را فیس بوک و اینستاگرام و تلگرام و واتساپ به انحصار خود درآورده اند. اما ضرورت ایجاب می کند  که فضای لازمی برای گذراندن اوقات فراغت جایگزین فضای مجازی فراهم کنیم، شادی و نشاط را در جامعه افزایش دهیم، افراد آسیب پذیر را بیشتر دریابیم، چتر مهربانی هایمان را گسترده تر، شکاف ها را با اطرافیان و نزدیکانمان کمتر و برای استحکام بیشتر روابط خانواده تلاش کنیم. اصلا خودمان به خودمان کمک کنیم. گاهی نباید منتظر باشیم که کسی بیاید و ما را از تنهایی دربیاورد، خودمان باید با دل کندن از فضای مجازی به فضای حقیقی برویم و آدم های مدل خودمان را پیدا کنیم و دوستی معقولانه و فارغ از انتظارات عجیب و غریب داشته باشیم.»او در ادامه گفته هایش به این نکته هم اشاره دارد که گاهی علت احساس تنهایی را می توان در تفاوت جست. بله، گاهی فرد با جمعی که با آن در ارتباط است فرق دارد. این تفاوت موجب می شود تا نتواند با جمع آمیخته شود و با آن ها ارتباطی موثر برقرار کند. متمایز بودن خواسته ها، سلایق و نیازها باعث می شود تا برخی افراد کمی گوشه گیر شده و احساس تنهایی کنند. در این مواقع، اگرچه سخت می گذرد اما راهکاری وجود دارد و آن پیدا کردن دوست های تازه ای است که در دایره سلایق و علایق ، اشتراک و اتفاق نظر دارند بنابراین بهترین توصیه ای که می توانم داشته باشم، این است که هیچ کس تنها نماند و همه سعی کنند در مکان هایی حاضر شوند که افراد شبیه به خودشان در آن وجود داردو خود را از تنهایی بیرون بیاورند. اگرچه تنها بودن در بعضی از مواقع ضروری است اما تداوم این حس چندان جالب نخواهد بود و مشکلات زیادی در زندگی تان به وجود می آورد.»