آرشیو چهار‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۹، شماره ۵۶۹۴
ورزش
۴

گفت و گو با امیر عابدزاده که توانست عملکرد فوق العاده ای روبه روی بنفیکا از خود نشان دهد

درخشش بچه عقاب

گفتگو: رضا پورعالی

 وقتی امیر عابدزاده در راه آهن، آن گونه که باید موفق نبود، همه تصور می کردند او آینده ای درون دروازه ندارد. او اما به این حرف ها گوش نداد و به جای آن که وقتش را صرف «ناامیدی» کند برای «امید» جنگید. امیر با تمام سختی های دوری از ایران و خانواده، راهی باشگاه «باریرنسه» پرتغال شد. یک فصل در این باشگاه دسته یکی بازی کرد. درخشش در آنجا، یک دریچه بزرگ به سمت روشنایی برایش باز کرد.

 باشگاه ماریتیمو که از گذشته تجربه خوبی از کار با گلرهای ایرانی نداشت، به امیر پیشنهاد داد. عابدزاده جوان هم سال 2017 راهی این باشگاه شد. او کار را با نیمکت نشینی آغاز کرد، نیمکت نشینی اما با تلاش. تلاش و تلاش برای رسیدن به شماره یک. امیر از سال گذشته موفق شد جای پای خود را در ماریتیمو سفت کند. عملکرد فوق العاده او در بازی های این تیم، باشگاه را به این نتیجه رساند که امیر را گلر شماره یک کند. امسال هر چند او به دروازه دور یا نزدیک شد اما دوشنبه شب ، برابر بنفیکا درون دروازه ایستاد و شبی را رقم زد که شاید تا سال ها در یاد خودش و هواداران ماریتیمو بماند.

عابدزاده در 10 دقیقه نخست مسابقه چهار سیو داشت که دو مورد آن به شکلی استثنایی و با پا رقم خورد و باعث شد ماریتیمو در بازی باقی بماند. چند دقیقه بعد او با پاس دقیق و تماشایی اش زمینه ساز گلی شد که البته آفساید بود. درخشش امیر در ادامه دقایق مسابقه نیز ادامه داشت و او توانست در مجموع 7 مهار را به ثبت برساند. نکته جالب و عجیبش این که شش مورد از این مهارها درون محوطه جریمه انجام شد. برای آن که بدانیم امیر چه کار فوق العاده ای انجام داده، باید این مطلب را عنوان کرد که کارلوس وینیسیوس و پیتزی، دو مهاجم اصلی بنفیکا روی هم شش گل بیشتر از تمام تیم ماریتیمو زده بودند. درخشش عابدزاده حتی ممکن است باعث شود بنفیکا در پایان فصل به قهرمانی در لیگ پرتغال نرسد.

عملکرد امیر به قدری خوب بود که در پایان به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. همچنین کارشناسان و روزنامه ها به او نمره بالای 7/8 را دادند. علاوه بر این، امیر توانست رکوردی فوق العاده برای تیمش به ثبت برساند. با کلین شیت در بازی دوشنبه شب، ماریتیمو توانست بعد از 19سال و 7ماه مقابل بنفیکا کلین شیت کند. آخرین باری که ماریتیمو این رکورد را به دست آورد، هدایتش بر عهده نلو وینگادا بود و در همان زمان ژوزه مورینیو هم روی نیمکت بنفیکا می نشست.

احمدرضا! یادش به خیر

درخشش خیره کننده امیر عابدزاده در بازی ماریتیمو و بنفیکا، خاطره سوپر واکنش های احمدرضا عابدزاده را در ذهن ها زنده کرد. آن مهار عجیب و غریب در بازی با آمریکا در جام جهانی 98، آن مهار یک دستی در بازی با استرالیا و همه سیو های سرنوشت سازش در همان بازی، رقص پرچم ایران روی دستان عابدزاده وقتی ایران پس از 20 سال به جام جهانی صعود کرد و حتی کمی عقب تر، زمانی که تیم ملی با درخشش عابدزاده قهرمان بازی های آسیایی 1990 پکن شد. امیر حالا دارد جای خالی احمدرضا و آن خنده های شیرینش را برای فوتبال ایران پر می کند.

 
شماره 1
نسخه پیشرفت امیر

اما نسخه پیشرفت امیر چه بود؟ او که در فوتبال اروپا رشد کرده، اخلاقی فوق العاده حرفه ای دارد. امیر جزو بازیکنانی است که همواره از فضای حاشیه و جنجال فاصله گرفته. او حتی یک لکه سیاه در زندگی اش ندارد. آرام، بی سر و صدا و به دور از جنجال کار خود را می کند. در دوران کرونا، او این نسخه را برای خودش پیچید و مقابل بنفیکا آنطور خوش درخشید: «فقط تمرین کردم و تمرین. هرکس درباره کرونا از من می پرسید می گفتم در این باره حرف نمی زنم. حتی دوست نداشتم درباره اش فکر کنم چه رسد به این که حرف بزنم. برای همین تمرکزم را روی کارم گذاشتم و جلو رفتم.»