آرشیو چهار‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۹۹، شماره ۵۶۹۴
زندگی
۱۳

تلنگر

گناه، زهر است

اغراق درباره میزان خطرآفرینی گل های سمی چندان صحیح نیست و نباید از این گل ها با الفاظ مرگبار یا کشنده نام برد؛ زیرا فقط برگ، ریشه، ساقه، دانه یا شیرابه این گیاهان ممکن است حساسیت هایی در انسان ایجاد کنند یا اگر هر کدام از این اندام ها به مقدار زیاد خورده شوند، احتمال وجود مسمومیت با آنها وجود دارد. اتفاقی که احتمال رخ دادن آن البته بسیار اندک است، چون این گیاهان آن قدر طعم تلخ و بدمزه ای دارند که بعید است هیچ انسانی حتی یک کودک تمایل به خوردن آنها داشته باشد.

اما چون بشر ذاتا اهل احتیاط است و آن را شرط عقل می داند، رعایت نکات لازم برای پیشگیری از وقوع همین اتفاق نادر را هم منطقی می داند و خودش را ملزم به رعایت نکات ایمنی می کند.

حالا فکرش را بکنید همین آدم محتاط، چطور در مقابل گناهی که به مهلک بودن آن یقین دارد، حتی موضع احتیاطی هم نمی گیرد، چه رسد به این که بخواهد آن را ترک کند؟ از این رو، آیت الله بهجت می فرماید: «هیچ ذکری بالاتر و مهم تر از عزم پیوسته و همیشگی بر ترک گناه نیست؛ یعنی تصمیم داشته باشید اگر خداوند صد سال هم به شما عمر داد، حتی یک گناه نکنید، همچنان که اگر صد سال عمر کنید، حاضر نخواهید شد یک بار ته استکانی زهر بنوشید؛ حقیقت و واقع گناه هم زهر و سم است.»

8 نکته برای نگهداری از گل های سمی

 آنچه باعث هراس درباره سمی بودن بعضی گل ها و گیاهان می شود از رسانه های خارجی به ما منتقل شده است و دلیل اصلی آن نیز برمی گردد به نگهداری از حیوانات خانگی و تهدیدی که خوردن یا تماس با این گیاهان متوجه آنها می شود. پس اگر حیوان خانگی ندارید، تا حدود زیادی خیالتان از بابت پرورش گل های سمی راحت باشد.

 بیشتر  این گیاهان فقط در صورتی که به میزان زیادی خورده شوند، آسیب زا خواهند بود.

خوشبختانه بیشتر گل های سمی طعم و مزه بسیار تلخی دارند. بنابراین اغلب کودکان نیز تمایلی به خوردن آنها ندارند.

برای احتیاط بیشتر چنین گل هایی را در مکان هایی با ارتفاع بلند و دور از دسترس کودکان قرار دهید.

بهتر است برای هرس این گیاهان از دستکش استفاده کنید. در غیر این صورت بلافاصله دست خود را بشویید.

اگر برگی از گل های سمی بیفتد، آن را بردارید تا کودکان به آن دست نزنند.

گل و گیاهان سمی فضاهای سبز را به کودکان خود بشناسانید.

در مکان های شلوغ به گلدان های گیاهان سمی آپارتمانی برچسب «خطر سمی بودن» را بزنید، تا خیالتان راحت باشد مراجعین به آنها دست نمی زنند و از خطرشان ایمن هستند.