آرشیو چهار‌شنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۶۹۳
ورزش
۱۴
دیدگاه

پیروزی منچسترسیتی بر یوفا یک پیام واضح دارد

پول برنده بازی است

مترجم: سامان سعادت

اگر شما مرا زمین بزنید، من به چیزی قدرتمندتر از آنچه تصورش را بکنید تبدیل خواهم شد. این دقیقا وصف حال مالک ثروتمند سیتی است. اگر شکی وجود داشت که شیخ منصور بن زاید فقط برای پیروزی وارد بازی خواهد شد، حالا با موفقیت خیره کننده و تحول آمیزش در روند قضایی یوفا دیگر هیچ شکی وجود ندارد که او شکست ناپذیر است. موفقیت تیم قدرتمند حقوقی من سیتی در شکستن حکم محرومیت دو ساله این تیم از حضور در رقابت های اروپایی یک مبحث کاملا دودویی یا اصطلاحا باینری است. 

برای اغلب هواداران و حامیان باشگاه و رسانه های اطراف این برد قضایی یک پیروزی حسی محسوب می شود. همان چیزی که باعث می شود آنها به خیابان بیایند و برقصند و بطری های آب جو را به هوا پرتاب کنند و به رقبا طعنه بزنند و بعدها از این داستان برای نسل آینده یاد کنند. اما این پیروزی وجهه دیگری هم دارد. 

چه کسی می داند؟ شاید این یکی از زیبایی های ورزش باشد که در آن میلیاردرهای ثروتمند می توانند در مقابل قوانینی مشخص و تنظیم شده بایستند؛ قوانینی که برای محافظت از منافع میلیاردرها تثبیت شده است. در هر صورت اگر سیتی را طبق آنچه رقبا می گویند یک پولدار تازه وارد بدانیم، فعلا پول جدید یک بر صفر از پول قدیمی پیش افتاده است. 

در سمت دیگر، پیروزی منچسترسیتی را می توان به نوع دیگری نیز تفسیر کرد. این بازتاب یک حقیقت جهانی گسترده است که اگر شما به عنوان یک فرد ثروتمند از عدالتی که در حق تان اعمال می شود خشنود نیستید، می توانید از مشاوران حقوقی خود استفاده کنید و به نسخه های جالب تر و البته گران تر عدالت دست پیدا کنید. بازی منصفانه مالی برای کنترل ثروتمندان در فوتبال اروپا به وجود آمد. اما نکته اینجاست که ثروتمندان همیشه بهترین وکلا را در اختیار دارند. مطمئنا آنها خیلی بهتر از وکلای یوفا از حقوق خود دفاع کنند. آن هم در پرونده ای عجیب و غریب که متکی به مدارکی است که مشمول قانون گذشت زمان شده اند.  با این وجود حقیقت ظریفی وجود دارد که در هیچ کدام از این دو قطب قرار نمی گیرند. باید گفت این یک پیروزی برای مردی کوچک نیست. مرد کوچک هیچ وقت درگیر چنین پرونده ای نمی شود. بدون شک برنده این پرونده عصر امروز در خیابان به همراه کلکسیونی از میلیاردرها به تفریح خواهد پرداخت. همیشه این بحث وجود داشته که ثروت باید بین همه تقسیم شود اما امتیازات مختص ثروتمندان باشد. به عنوان مثال یکی از نتایج احتمالی محرومیت سیتی این بود که به جای این تیم در فصل بعد لیگ قهرمانان، همشهری اش یونایتد به این رقابت ها برسد. در واقع تفاوت چندانی ایجاد نمی شد. این طور نیست که اگر سیتی محروم شد تیمی مثل شفیلد یا برنلی بتوانند به اروپا برسند. باید توجه داشت که حرف زدن از انصاف هیچ محلی از اعراب ندارد. اینجا هیچ چیزی وجود ندارد جز پول. پولی که شما ممکن است دوستش داشته باشید یا از آن متنفر باشید. این پول است که همیشه در بازی برنده می شود. 

این بدان معنا نیست که پیروزی سیتی در این پرونده فوتبال اروپا را بدون تغییر خواهد گذاشت. قوانین فیرپلی مالی همیشه ساختاری عجیب و غریب داشته است. ایده ای معقول برای محدود کردن بدهی های ناپایدار باشگاه ها با تبدیل کردن سیستم به یک فرآیند شبه سوسیالیستی. این ایده در زمان حضور پلاتینی در یوفا مطرح شد. بعد از آن مورد جرح و تعدیل قرار گرفت. پلاتینی در مورد تمایل به محافظت از فوتبال در برابر تجارت صحبت کرد. او اظهار داشت که بازار آزاد و نامحدود برای فوتبال قابل اجرا نیست. 

در تمام سال هایی که این قانون برقرار شده، شاهد این هستیم که مفهوم امتیازات اجدادی دست نخورده باقی مانده و حتی از آن حمایت هم شده. در 11 فصلی که فیرپلی مالی تصویب شده است لیگ قهرمانان همچنان در سلطه همان 10 باشگاه ثروتمند قرار گرفته است. ترکیبی که هر سال دست نخورده تر نیز می شود. 

بارسلونا در این میان مورد جالبی است. باشگاهی با نگاه تاریخی در فوتبال اسپانیا که تکیه بر استعدادها را سرلوحه خود قرار داده بود. باشگاهی که اعتقاد داشت بیش از یک میلیارد خرج کردن در بازار نقل و انتقالات کار بدی است. اما چگونه کسی می تواند در این سیستم باشد بدون اینکه هزینه هنگفتی بکند؟ آبی اناری ها بعد از فروش نیمار تاکنون بیش از 600 میلیون یورو در نقل وانتقالات هزینه کرده اند. البته برخی باشگاه ها هستند که با همین هزینه به دلیل سوء مدیریت نتوانسته اند موفقیتی به دست آورند. بهترین نمونه اش آرسنال است. 

سرانجام به جایی می رسیم که تیمی مانند سیتی که علیه فوتبال جنایت مرتکب شده است به راحتی آزاد می شود و می تواند به دنبال شکوه و عظمت بیشتری هم باشد. پیش از این هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه گواردیولا سیتی را در انتهای فصل در صورتی که تیم محروم می شد، وجود نداشت. اطرافیان او می گفتند او در هر صورت می ماند. اما پپ حالا می تواند در قراردادش بندهای جالب دیگری که مربوط به حضور در بازی های لیگ قهرمانان می شود را ببیند. همچنین صحبت از ماندن حداقل بیست بازیکن سوپراستار در این تیم است. البته شاید لازم باشد بازیکنان دیگری به تیم اضافه شوند. مثلا جانشینی برای فرناندینیو یا حتی یک دفاع مرکزی مطمئن. 

حالا تصور کنید در همین ادامه رقابت های لیگ قهرمانان و در فینال دو تیم پاری سن ژرمن و منچسترسیتی به هم برسند. این می تواند به عنوان بهترین نمایشی باشد که یوفا فصل را با آن به اتمام می رساند. شاید در نگاه اول این نبرد پول علیه پول باشد. اما چنین چیزی نیست. پول جدید، قدیمی یا حتی جدیدتر تماما یک چیز است. بزرگ ترین شکست فیرپلی مالی باختن در پرونده سیتی نیست. بلکه ناتوانی این قوانین از ورود به پرونده پاری سن ژرمن است که مبلغ یک میلیارد پوند در نقل و انتقالات هزینه کرد تا لیگ داخلی خود را با موفقیت پشت سر بگذارد. در حالی که همه می دانستند قوانین فیرپلی مالی دور زده شده اما هیچ محدودیت واقعی متوجه این تیم نشد. 

حالا صلاحیت یوفا به عنوان نهادی که باید روی تیم ها کنترل و نظارت داشته باشد زیر سوال رفته است. ضعف این نهاد مشخصا در قوانین فیرپلی مالی عیان شده است. شاید لازم باشد اینجا با حقیقت تلخی مواجه شویم. بازی منصفانه یا فیرپلی هرگز جزو اولویت های قوانین فیرپلی مالی نبوده است.