آرشیو شنبه ۱۱ مرداد ۱۳۹۹، شماره ۳۷۸۱
صفحه آخر
۱۲
رسانه

فساد بزرگ در تخصیص آگهی های دولتی؟

پژمان موسوی

به تازگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با انتشار فهرستی، از حذف آگهی دولتی در برخی روزنامه هایی خبر داد که به زعم آنها انتشار و توزیع سراسری نداشته اند. فارغ از اینکه تا چه حد پایش و ارزیابی معاونت مطبوعاتی در حذف این روزنامه ها دقیق و مستدل بوده است، موضوعی که انتشار این فهرست برای اصحاب رسانه روشن کرد، روزنامه هایی بود که نه خبر حذف آگهی های دولتی شان، بلکه خبر اعطای این آگهی ها به آنها تا امروز بود که مهم می نمود؛ یعنی روزنامه هایی که در کنار یارانه و کاغذ، حتی آگهی دولتی نیز می گرفته اند و کسی از ماهیت و وجودشان اطلاع ندارد!

بیایید برای روشن شدن موضوع نگاهی به اسامی برخی از این روزنامه ها داشته باشیم: سلام مردم، شهر مردم، اقتصاد و سازندگی، شیر و خط، صلح، امید ایرانیان، فوق العاده، کیمیای ایران، خورشید، پله پله، مملکت، جمهور، خانه نوجوان، نفت ایران، نیم نگاه، راوی ملت، رخ در رخ، یادگار امروز، بیان ملی و... .

از بیشتر این مثلا روزنامه ها، اطلاعی در دست نیست! نه صفحه اولی در اینترنت، نه گوشه ای در پیشخوان روزنامه فروشی ها و نه نشانی در فضای مجازی. 

از برخی ها هم اگر نشان و نمودی باشد، بسیار حداقلی است و اطلاق عنوان «سراسری»، وهن روزنامه هایی است که واقعا سراسری اند و صبح به صبح در تهران و سراسر کشور توزیع می شوند. 

حال پرسش این است: مگر این روزنامه ها که به درستی آگهی های دولتی شان حذف شده است، پیش از این وجود داشته اند یا مصداقی از یک روزنامه سراسری بوده اند که آگهی دولتی می گرفته اند؟

 مگر روزنامه سراسری روزنامه ای نیست که کثیرالانتشار باشد و در تمام تهران بزرگ و چهار گوشه ایران توزیع و منتشر شود؟ 

اگر پاسخ به این پرسش مثبت است، چرا تاکنون به این روزنامه ها آگهی دولتی تعلق می گرفته و اگر پاسخ منفی است چرا آگهی های دولتی این روزنامه ها حذف شده است؟ این چه سیاست یک بام و دو هوایی است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ذیل شعار دهان پر کن «شفافیت» در حال پیاده سازی آن بوده است؟

سخن من در این یادداشت لزوما با معاون فعلی مطبوعاتی نیست، با معاونان پیش از او و شخص وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی است، نه فقط سیدعباس صالحی که حتی وزرای پیش از او. مگر می شود روزنامه هایی در تمام طول این سال ها مشمول آگهی دولتی شده باشند که یا هیچ کس نامی از آنها نشنیده یا حداکثر برای دل مامور اداره وصول ارشاد چند نسخه منتشر شده اند یا در بهترین حالت، کثیر الانتشار به معنای دقیق آن نبوده اند؟

 این شمولیت آگهی های دولتی برای نشریاتی از این دست، مگر جز این است که یا فساد است و رانت یا یک خطای بزرگ که در هر دو حال خطرناک است و قابل پیگرد؛ چرا که مشخص نیست حتی اگر خطا بوده باشد، محدود به آگهی دولتی باشد و دامنه گسترده تری نداشته باشد. پرسش ساده، مشخص و صریح است: دلیل اعطای آگهی های دولتی به این همه روزنامه غیرمشمول چیست؟

 در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونت مطبوعاتی آن در این سال ها چه خبر بوده است؟ هیئت نظارت بر مطبوعات دقیقا جز تذکر و عتاب به مطبوعات مستقل، چه اقدام مشخصی درباره این تخصیص غیرقانونی انجام داده است؟ از اینها فراتر، آیا این موضوع برای مجموعه وزارتخانه و هیئت نظارت بر مطبوعات اساسا محلی از اعراب داشته و «مسئله» بوده است یا مثل خیلی از رانت ها و فسادهای حوزه یارانه و کاغذ، موضوعی «عادی» و «مرسوم» بوده و دوستان از کنار آن به آسانی عبور کرده اند؟

هرچند خوش بین نیستم اما همیشه امیدوارم به پاسخ؛ پاسخی از سمت آنانی که در تمام این سال ها تصمیم گیر بوده اند و اکنون و با انتشار این فهرست، موسم پاسخ گویی آنها فرارسیده است. پاسخ هم اگر ندهند البته جای دوری نمی رود، فقط برای مردم و اصحاب رسانه، حقیقت آشکارتر، فساد عیان تر و خط وربط ها روشن تر می شود... .